ตอนที่ 8 พี่ธี

เมื่อไม่ได้ออกไปเที่ยวไหนแล้ว พวกเราทั้งสามคนจึงนั่งอยู่ที่ศาลาท่าน้ำ ผมกับยายช่วยกันทำข้าวต้มมัด ส่วนตาหนูก็นั่งอยู่บนตักผม คอยจับโน่นจับนี่ก่อกวนไปเรื่อย

“แอะ ๆ”

ธนนท์เห็นพวกผมช่วยกันห่อใบตอง ก็เอื้อมมือมาจะช่วย ส่งเสียงอ้อแอ้ราวกับดุพวกเราทั้งสองคนซะอย่างนั้น ชอบออกคำสั่งเหมือนพ่อตั้งแต่เด็กเลยนะไอ้ตัวเล็ก

“ยายครับ ทำไมตาหนูถึงได้เอ่ยคำว่าพ่อออกมา ยายได้สอนแกรึเปล่าครับ” ข้อสงสัยนี้ผมยังไม่ได้ถามยายจันทร์เลยตั้งแต่เกิดเรื่อง

“ยายไม่ได้สอนนะ หรือว่าวันนั้นที่ยายนั่งดูละครกับตาหนู นางเอกตะโกนเรียกหาพ่อในละคร แกคงจะจำมาพูด ถ้าเป็นอย่างนั้นตาหนูต้องเป็นเด็กฉลาดมากแน่ ๆ” ยายจันทร์ว่า

“อ๋อ ผมเองก็เดาว่าน่าจะเป็นอย่างนั้น แต่บังเอิญจังเลยนะ ไปเรียกพ่อในวันที่เจอพี่ธีพอดีเลย”

“แอ้” แหนะยังมีหน้ามายิ้ม เหมือนเข้าใจที่ผมพูดซะงั้น ลูกเทวดาจริง ๆ

“ความเป็นพ่อเป็นลูกยังไงก็มันต้องมีอะไรสื่อถึงกันนะยายว่า”

“แต่ผมไม่อยากให้เป็นอย่างนั้นเลยยาย ผมไม่อยากให้ตาหนูรู้ว่าพี่ธีคือพ่อ”

“มาถึงขั้นนี้แล้วเขาคงไม่ปล่อยให้เป็นอย่างนั้นแน่นอน บอกให้รู้ยังดีกว่าให้ตาหนูรู้จากคนอื่น”

“ถ้าถึงวันนั้นผมจะเป็นคนบอกตาหนูเองครับยาย”

“ดีแล้วจ้ะ”

เพล้ง!

เสียงเหมือนอะไรหล่นอยู่หน้าบ้านดังขึ้น ผมกับยายหันไปยังต้นเสียง แล้วมองหน้ากันด้วยความสงสัยปนตกใจ

“เสียงอะไรครับยาย”

“เดี๋ยวยายไปดูเอง เอ็งกับตาหนูนั่งรออยู่ตรงนี้ก่อนละกัน”

“ให้ผมไปดูเองดีกว่าครับยาย” ผมรู้สึกแปลก ๆ ยังไงก็ไม่รู้ กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น เป็นห่วงยายจันทร์เหลือเกิน

“ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวยายไปเอง”

“ถ้างั้นระวังตัวด้วยนะครับยาย”

“จ้ะ” ยายจันทร์ลุกขึ้นแล้วเดินไปที่หน้าบ้าน

ผมได้แต่มองตามหลังอย่างเป็นห่วง

“จะเป็นยังไงบ้างนะ”

เพิ่งพูดจบไปไม่กี่วินาที ผมก็ได้ยินเสียงยายจันทร์ร้องมาจากหน้าบ้าน

“กรี๊ดดด อย่าทำของฉันนนน”

เห็นท่าไม่ดีผมก็รีบลุกขึ้น อุ้มตาหนูวิ่งไปหายายจันทร์ที่หน้าบ้านทันที เมื่อไปถึงก็ใจแทบสลาย เพราะรถเข็นรวมถึงอุปกรณ์ต่าง ๆ ถูกทำลายจนไม่มีชิ้นดี มันเกลื่อนอยู่บนพื้น ส่วนยายจันทร์เองก็นั่งร้องไห้อยู่ใจแทบขาด ใช่สิ! เพราะของพวกนั้นเป็นเครื่องมือทำมาหากินของยายจันทร์มาตั้งแต่สมัยยังสาว ๆ ของทุกชิ้นมันมีค่ามากกว่าเป็นสิ่งของ แต่มันเป็นเหมือนทั้งชีวิตของคนหาเช้ากินค่ำอย่างพวกเรา

“ยาย!” ผมรีบลงไปนั่งข้างยายจันทร์

“ของพังหมดแล้ววิน มันพังของเราหมดแล้ว ฮือ ๆ” ผมไม่เคยเห็นยายจันทร์ร้องไห้มาก่อน นั่นทำให้ผมโกรธจนหน้าแดง วางลูกไว้ข้างยายจันทร์แล้วลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับพวกมัน

“พวกมึงต้องการอะไรกันแน่ ไอ้พวกหมาบ้า!” ชายฉกรรจ์ทั้งสองที่ยืนยิ้มเหี้ยมอยู่ตรงหน้าผม ค่อย ๆ ย่างกรายเข้ามาหา เห็นอย่างนั้นผมก็ถอยหลังทันที

“พวกกูไม่ได้ต้องการอะไรหรอก แต่นายกูต้องการ”

“นายพวกมึงเป็นใคร”

“กูเอง!”

เสียงนั่น ผมจำได้ดี มันคือเสียงพี่ธีนี่นา ผมรีบคว้าตาหนูขึ้นมาอุ้มไว้ กลัวว่าเขาจะแย่งตาหนูไปจากผม

“พี่ธี!”