ชีพจรซ่อนรัก

ตอนที่ 2: คนแปลกหน้าที่คุ้นเคยสายน้ำเย็นจัดพุ่งทะลักจากเซนเซอร์ก๊อกอัตโนมัติ กระทบก้นอ่างสเตนเลสจนเกิดเสียงดังซู่ซ่า กลิ่นฉุนรุนแรงของน้ำยาฆ่าเชื้อคลอร์เฮกซิดีนลอยคละคลุ้ง ผสมปนเปกับไอเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศที่พ่นความหนาวเหน็บลงมาปะทะผิวหนังภัทรยืนสอดมือเข้าไปใต้สายน้ำ แขนเสื้อสครับสีเขียวเข้มถูกถกขึ้นไปถึงเหนือข้อศอก ปลายนิ้วหยาบกร้านที่ผ่านการจับมีดผ่าตัดมานับครั้งไม่ถ้วนกำลังขัดถูฟองสบู่ไปตามง่ามนิ้วและท่อนแขน จังหวะขัดถูเชื่องช้า... ทว่าหนักหน่วง นัยน์ตาคมกริบภายใต้หมวกคลุมผมสีเขียวและหน้ากากอนามัยไม่ได้จดจ่ออยู่กับฟองสีขาวบนผิวหนัง สายตาของเขาถูกตรึงไว้กับภาพสะท้อนบนกระจกเงาบานกว้างด้านหน้าถัดไปเพียงหนึ่งช่วงแขน ร่างโปร่งในชุดสครับสีเดียวกันกำลังก้มหน้าก้มตาขัดล้างมืออย่างเงียบเชียบ แพขนตางอนยาวหลุบต่ำ หยดน้ำเกาะพราวบนหน้าผากมนที่โผล่พ้นขอบหมวกคลุมผม ชลธรเอียงคอเล็กน้อยตอนลงน้ำหนักแปรงขัดซอกเล็บ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันนิดๆ ยามใช้สมาธิทุกการขยับตัว ทุกท่วงท่า คุ้นตาเสียจนกระบอกตาของภัทรร้อนผ่าวเจ็ดปีที่ว่างเปล่าราวกับหลุมดำไร้ก้น ถูกถมจนเต็มเพียงแค่อีกฝ่ายกลับมายืนอยู่ใ

ตอนที่ 4: ล็อกเกอร์ที่ปิดตายเสียงเข็มวินาทีของนาฬิกาแขวนผนังขยับเดินเป็นจังหวะเชื่องช้า... ติ๊ก... ติ๊ก... แข่งกับเสียงหยาดฝนเม็ดใหญ่ที่สาดกระทบกระจกบานกว้างของห้องพักแพทย์เวร ตัวเลขดิจิทัลบนหน้าจอสมาร์ตโฟนที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะกระจกบอกเวลา 02:15 น.แสงไฟฟลูออเรสเซนต์สีขาวนวลถูกหรี่ลงจนเหลือเพียงความสลัว กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ลอยวนอยู่ในอากาศถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างหนักหน่วง ชลธรยกมือขึ้นบีบนวดหลังคอที่ปวดเกร็ง แผ่นหลังบางเอนพิงพนักโซฟาหนังสีดำอย่างหมดสภาพแฟ้มประวัติคนไข้เคสซับซ้อนจำนวนห้าแฟ้มที่ถูก ‘หัวหน้าทีมศัลยแพทย์’ โยนโครมลงบนโต๊ะเมื่อช่วงสาย ถูกจัดการประเมินและเขียนแผนการรักษาล่วงหน้าเสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้วทั้งหมด ร่างโปร่งสูดลมหายใจเข้าลึก พยุงร่างกายที่เหนื่อยล้าจนแทบจะแหลกสลายลุกขึ้นยืน สองเท้าในรองเท้าสลิปเปอร์เดินลากไปหยุดอยู่หน้าล็อกเกอร์หมายเลข 42มือเรียวแตะลงบนบานประตูโลหะเย็นเฉียบ ความตั้งใจแรกคือการหยิบเสื้อกาวน์ตัวใหม่มาเปลี่ยน ทว่าความหนักอึ้งที่กระบอกตาและกล้ามเนื้อที่ประท้วงอย่างหนักทำให้เขาทำได้เพียงเอนหน้าผากพิงกับตู้ล็อกเกอร์ เปล

ตอนที่ 6: กำแพงของความน้อยใจแสงสว่างยามเช้าสาดส่องผ่านมู่ลี่หน้าต่างของห้องพักแพทย์เวร ฝุ่นละอองเล็กๆ ลอยคว้างอยู่ในอากาศที่ยังคงหลงเหลือความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศ ชลธรยืนนิ่งอยู่หน้าบานกระจกเงาเหนืออ่างล้างหน้า สองมือเรียวยึดขอบอ่างกระเบื้องเคลือบไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด หยดน้ำใสไหลรินจากปลายผมสีเข้มลงมากระทบแก้มเนียนละเอียดนัยน์ตาสีอ่อนทอดมองภาพสะท้อนของตนเอง รอยจ้ำสีแดงอมม่วงหลายรอยปรากฏชัดเจนบนลำคอและลาดไหล่ที่พ้นคอเสื้อ ร่องรอยความเป็นเจ้าของที่ถูกประทับไว้ด้วยความป่าเถื่อนและแรงอารมณ์หึงหวงเมื่อคืนนี้ ทุกครั้งที่ขยับตัว ความปวดร้าวจะแล่นริ้วจากสะโพกขึ้นมาถึงกระดูกสันหลัง ตอกย้ำว่าเหตุการณ์บนโซฟาหนังตัวนั้นไม่ใช่ฝันร้าย ทว่าคือความจริงที่แสนอัปยศชลธรวักน้ำเย็นจัดขึ้นชโลมใบหน้าอีกครั้ง กัดริมฝีปากล่างที่ยังมีรอยปริแตกจนรู้สึกถึงรสคาวเลือดจางๆ เขาไม่ใช่ตุ๊กตายางไร้ชีวิต ไม่ใช่สิ่งของประดับบารมีที่ใครนึกจะกระชากมาจูบหรือย่ำยีเมื่อไหร่ก็ได้ตามอำเภอใจ เจ็ดปีที่เขายอมเสียสละทุกอย่างเพื่อปกป้องชีวิตของผู้ชายคนนั้น แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือการถูกตราหน้าว่าร่านและถูกกระทำราวกับเป็น

ตอนที่ 8: จดหมายขู่ฉบับแรกบานประตูเหล็กเคลือบสีเทาหม่นของตู้ล็อกเกอร์หมายเลขสี่สิบสองถูกดึงเปิดออก เสียงบานพับฝืดเคืองดังเสียดสีกันเบาๆ ท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องพักแพทย์เวรในช่วงสายชลธรทิ้งตัวลงพิงบานตู้โลหะ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อขับไล่ความเหนื่อยล้าที่เกาะกินไปทั่วทุกอณูเนื้อ ใต้ดวงตาสีอ่อนมีรอยคล้ำจางๆ จากการถูกจัดตารางเวรให้พ่วงติดกับหัวหน้าทีมศัลยแพทย์แบบกะทันหัน การต้องวิ่งรอกประเมินอาการคนไข้ระหว่างแผนกอายุรกรรมและแผนกศัลยกรรมทรวงอกดึงเรี่ยวแรงของเขาไปจนแทบไม่เหลือ ซ้ำร้ายยังต้องจำใจมาเก็บข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวใส่กล่องกระดาษ เพื่อเตรียมย้ายไปไว้ในห้องทำงานส่วนตัวของภัทรตามคำสั่งเผด็จการที่ไม่มีใครกล้าขัดมือเรียวเอื้อมไปหยิบเสื้อกาวน์ตัวสำรองที่แขวนอยู่ด้านในสุด หวังจะนำมาพับเก็บลงกล่อง ทว่าปลายนิ้วกลับสะดุดเข้ากับวัตถุบางอย่างที่สอดอยู่ในกระเป๋าเสื้อซองกระดาษสีดำสนิทคิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ชลธรดึงซองนั้นออกมาพิจารณา หน้าซองว่างเปล่า ไร้ชื่อผู้ส่ง ไร้รอยตราประทับไปรษณีย์ ผิวสัมผัสของกระดาษสากด้านและเย็นเฉียบราวกับเพิ่งถูกนำออกมาจากช่องแช่แข็งความรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกประหล

ตอนที่ 10: เบาะหลังที่ร้อนระอุ [20+++]ปัง!เสียงบานประตูรถยุโรปคันหรูถูกกระชากปิดสนิท ตัดขาดเสียงสายฝนที่สาดกระหน่ำอยู่ภายนอกลานจอดรถชั้นใต้ดินให้เหลือเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงที่ดังก้องอยู่ในห้องโดยสารแคบๆ ความมืดสลัวถูกสลักด้วยแสงไฟกะพริบจากลานจอดรถที่สาดลอดผ่านฟิล์มกรองแสงสีดำสนิท สะท้อนให้เห็นนัยน์ตาคมกริบของศัลยแพทย์หนุ่มที่วาวโรจน์ไปด้วยเพลิงโทสะและไฟปรารถนาที่ลุกโชนชลธรแผ่นหลังแนบชิดกับเบาะหนังแท้สีเข้ม ความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศที่ยังคงทำงานปะทะเข้ากับผิวเนื้อ ทว่ามันกลับสู้ไม่ได้กับความร้อนระอุจากร่างกายกำยำที่คร่อมทับอยู่เบื้องหน้า ภัทรต้อนร่างโปร่งจนมุม สองแขนแกร่งยันพนักพิงกักขังอดีตคนรักไว้ในอาณาเขตของตนเองอย่างสมบูรณ์แบบ“เก่งนักไม่ใช่หรือไง” น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังชิดริมฝีปาก ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มที่กำลังซีดเผือด “เก่งนักเรื่องไล่ผมไปหาคนอื่น เก่งนักเรื่องสร้างกำแพงใส่ผม!”“ถอยไปนะภัทร...” ชลธรเค้นเสียงผ่านลำคอที่แห้งผาก สองมือเรียวยกขึ้นดันแผงอกกว้างสุดแรง ทว่ากล้ามเนื้อแน่นตึงนั้นกลับไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่นิดเดียว “คุณมันบ้าไปแล้ว ปล่อยผม!”“ใช่ ผม