Chapter7 | มีสิทธิ์??

"อ้าวมาแล้วเหรอ ทำไมวันนี้กลับดึก?" เจ้าของเสียงทุ้มส่งเสียงถามพร้อมปรายตามองฉันอย่างไม่พอใจ

อ้อ! ที่เขาลืมไปรับฉันเพราะว่ามีผู้หญิงมาหาที่บ้านนี่เอง ดูจากสีหน้าแววตาที่เขาแสดงออกตอนที่คุยกับเธอนั้นฉันก็รับรู้แล้วว่าเธอคนนี้พิเศษขนาดไหนกับพี่บอม

"พอดีบลูเลิกดึกค่ะ" ฉันตอบเขาออกไปแล้วไม่ลืมที่จะยกมือไหว้เขาเหมือนเช่นทุกที จากนั้นก็หันไปยกมือไหว้ผู้หญิงที่นั่งกินข้าวอยู่กับเขาด้วย

"แล้วกลับยังไง" เขาถาม

"เพื่อนมาส่งน่ะค่ะ" ฉันตอบ

"เพื่อนผู้หญิงหรือผู้ชาย?" ประโยคนี้เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าวพอประมาณ

"เพื่อน..."

"แหมบอม น้องโตเป็นสาวขนาดนี้แล้วยังจะหวงอีก" ฉันกำลังจะเผยอปากตอบพี่บอมออกไป แต่ก็มีเสียงเล็กเอ่ยแทรกขึ้นซะก่อน

"โตแต่ยังเรียนไม่จบ ถ้าจบแล้วจะไม่ยุ่ง" เขาพูดประโยคนี้โดยที่ไม่มองหน้าฉันด้วยซ้ำ แต่ฉันรู้สึก...แปลกๆยังไงก็ไม่รู้ มัน...ไม่รู้สิ อยู่ดีๆก็รู้สึกหน่วงๆที่อกขึ้นมายังไงอย่างนั้น

"อิจฉาจัง อยากเป็นน้องสาวบอมเลย" ผู้หญิงคนสนิทของพี่บอมพูดขึ้น

"จะอิจฉาทำไม ทุกวันนี้บอมหวงโมยิ่งกว่าน้องสาวตัวเองอีก" ฉันเลือกที่จะฟังเงียบๆแล้วหันหลังเดินออกมาหลังจากที่พี่บอมหันไปสนใจผู้หญิงคนสนิทของเขา

"แล้วนั่นจะไปไหน มากินข้าวก่อนสิ" ฉันเดินออกมาได้ไม่ถึงห้าก้าว พี่บอมก็เอ่ยรั้งไว้

"บลูทานมาจากข้างนอกแล้วค่ะ พอดีมีงานต้องทำต่อ ขอตัวนะคะ" ฉันเอ่ยบอกพี่บอมออกไปแล้วเดินออกมาจากตรงนั้นทันที ไอ้กินข้าวอะไรไม่ได้กินมาทั้งนั้นแหละ แต่ใครจะอยากไปนั่งขัดจังหวะเขาสองคนล่ะ

ถ้าฉันต้องไปนั่งอยู่ตรงนั้น ฉันคงทำตัวไม่ถูก

[ วันต่อมา ]

"อ้าวน้องบลู ตื่นเช้าจังเลยนะคะ" ทันทีที่ฉันปิดประตูห้องลงก็เห็นผู้หญิงที่นั่งกินข้าวอยู่กับพี่บอมเมื่อคืนเดินออกมาจากห้องนอนของพี่เขาก่อนที่จะปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา

"ค่ะ บลูตื่นแบบนี้ทุกวันเลย" ฉันตอบเธอออกไป

"แล้วนี่จะไปเรียนแล้วเหรอคะ" เธอถามฉัน

"ค่ะ" ฉันตอบเธอออกไป

"งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่ง ต้องกลับคอนโดพอดี" เธอเอ่ยขึ้น

"เอ่อ...บลูว่า..."

"คอนโดใหม่พี่กับมอน้องบลูอยู่ทางเดียวกันเลยค่ะ ไม่ต้องเกรงใจนะ" เธอรู้เหรอว่าฉันรียนที่ไหน แต่ฉันไม่อยากติดรถเธอไปเลยจริงๆ ลำบากใจยังไงบอกไม่ถูก

Rrrrr Rrrrr

อยู่ๆก็มีเสียงสายเรียกเข้าจากมือถือของฉันดังทำลายบทสนทนาระหว่างฉันกับผู้หญิงคนสนิทของพี่บอมขึ้น

"ฮัลโหล" ฉันกรอกเสียงลงไป

"ห๊ะ? อ่อ โอเคๆ มานานแล้วเหรอ?" ฉันเอ่ยถามปลายสายออกไปแล้วหันมายกมือไหว้คนที่สนทนาอยู่ด้วยเมื่อครู่ ก่อนที่จะรีบเดินออกไปหาออสตินที่บอกว่ามารอฉันอยู่ที่หน้าบ้าน

เมื่อคืนก็ไม่ได้ตกลงกันไว้นี่ว่าให้มารับ หรือว่าฉันตกลงกับเขาแล้วลืม ยังไงกันนะ?

แต่ก็ช่างเถอะ ไปกับเขาดีกว่าไปกับผู้หญิงของพี่บอมตั้งเยอะ รายนั้นฉันยังไม่รู้เลยว่าถ้าไปด้วยกันฉันจะต้องทำตัวยังไง

ปั่ก!!!

ฉันปิดประตูรถแล้วหันไปมองออสตินที่ตอนนี้กำลังมองมาที่ฉันอยู่เช่นเดียวกัน

"อยากมารับแบบนี้ทุกวันเลย" อยู่ๆเขาก็เป็นฝ่ายเอ่ยออกมาก่อน

"เมื่อคืนบลูให้ตินมารับเหรอ?" ฉันเอ่ยถามเขาออกไป

"เปล่า ตินเสนอหน้ามาเอง" เขาว่าแล้วกำลังจะขับรถออกไปจากหน้าบ้านแต่อยู่ๆก็กดเลื่อนกระจกรถแล้วยกมือไหว้ผู้ชายร่างสูงที่กำลังมองมายังรถของเขาด้วยสายตาแข็งกร้าว

เมื่อกี้เขายังไม่ตื่นเลยไม่ใช่เหรอ ทำไมตอนนี้ถึงมายืนอยู่ตรงหน้าบ้านแบบนั้นล่ะ หรือว่าเขาจะไปส่งผู้หญิงคนนั้น

แล้วทำไมฉันต้องรู้สึกน้อยใจเขาด้วยล่ะ ฉันไม่มีสิทธิ์น้อยใจเขาอยู่แล้ว

ก็แค่พี่น้องในนาม ไม่ได้เกี่ยวข้องกันทางสายเลือดสักหน่อย

"พี่ชายบลูหน้าดุเป็นบ้า ดูสายตาสิ มองมาเหมือนอยากจะอัดตินเลย" หลังจากที่เลื่อนกระจกรถขึ้นออสตินก็หันมาพูดกับฉันแล้วขับรถออกมาจากหน้าบ้านของพี่บอมอย่างรวดเร็ว

ไอ้สายตาแบบนั้นของพี่บอมมันคืออะไร มองมาที่ตินกับฉันด้วยสายตาแบบนั้นเขาต้องการจะสื่ออะไรกันแน่ หรือว่ากำลังแสดงบทพี่ชายหวงน้องสาวอยู่

ฉันว่าเขาไม่ควรอินกับบทพี่ชายมากจนเกินไปนะ เมื่อคืนเขายังเย็นชากับฉันอยู่เลยนี่

"ไม่หรอก หน้าเขาก็เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว" ฉันบอกออสตินออกไปแล้วพยายามที่จะไม่คิดถึงเรื่องของเขากับผู้หญิงคนนั้น แต่ทำยังไงมันก็ทำไม่ได้สักที พยายามจะสนใจเรื่องที่ออสตินพูด แต่ก็กลับมาคิดถึงท่าทีที่พี่บอมแสดงออกกับผู้หญิงคนนั้นเมื่อคืน

ตั้งแต่ที่อยู่กับเขามา ฉันยังไม่เคยเห็นสีหน้าแบบนั้นของเขาเลย

สีหน้าที่มีความสุขแล้วก็ยิ้มกว้างแบบนั้นน่ะ ฉันไม่เคยเห็นเลยสักครั้ง

"บลู!!"

"อะ อื้อ!"

"วันนี้หลังเลิกเรียนไปดูหนังกันนะ เมื่อเช้าตินดูโปรแกรมมา มีหนังเข้าใหม่ น่าดูมากเลย" ฉันขมวดคิ้วทันทีที่ออสตินพูดจบ ไปดูหนังเหรอ?

ทำไมวันนี้เขาถึงมีเรื่องให้ฉันแปลกใจอยู่เรื่อยเลย

"หนังเหรอ?" ฉันทวนคำออสตินออกไป

"อื้ม หรือวันนี้บลูไม่ว่าง งั้นเอาไว้วันหลังก็ได้ ตินไม่รีบ" ออสตินเอ่ยถามขณะขับรถอยู่

"ไปดูหนังอะไรยังไงนะ คือบลู..."

"อะไรอ่ะ เมื่อคืนบลูยังตกลงจะไปเลี้ยงหนังตินอยู่เลย อย่าบอกนะว่าลืม?" ออสตินหันมาถามพลางขมวดคิ้วยุ่งไปด้วย

เมื่อคืนนี้ฉันตกลงว่าจะไปเลี้ยงหนังเขาเหรอ ตกลงตอนไหนกันนะ หรือฉันจะคิดถึงเรื่องที่พี่บอมไม่มารับมากจนเกินไป เลยตอบตกลงไปทั้งที่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

เอาจริงๆนะ ฉันจำเรื่องดูหนังไม่ได้จริงๆ ตั้งแต่ออกจากมอมาฉันก็เอาแต่นึกถึงพี่บอมไม่เลิก ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าคุยอะไรกับออสตินไปบ้าง รู้แค่เขาพูดอะไรมาฉันก็เออออตามเขาไปก็เท่านั้น

"เปล่าๆ เอาสิ ไปดูวันนี้เลยก็ได้" ฉันปฏิเสธเขาไม่ได้จริงๆ ดูสายตาที่เขามองมายังฉันสิ

"เยส! งั้นตินจองตั๋วเลยนะ เดี๋ยวเต็ม" หลังจากที่จอดรถที่หน้าตึกเรียน ออสตินก็หันไปกดมือถือยุกๆยิกๆ จากนั้นก็ยิ้มกว้างออกมาจนตาหยี

"ดีใจอะไรขนาดนั้นอ่ะ" ฉันส่ายหัวไปกับท่าทางของเขาพร้อมกับเปิดประตูรถออกแล้วก้าวลงจากรถ

"เฮ้ยๆ ทำไมวันนี้ถึงมาด้วยกันวะ?" ยังไม่ทันได้ปิดประตูรถก็มีเสียงโห่แซวของบรรดาเพื่อนๆที่เชียร์ฉันกับออสตินดังขึ้นจนนักศึกษาที่เดินผ่านไปผ่านมาหันมามองทางฉันกับออสตินเป็นตาเดียว

"เรื่องของกู"

ปั่ก!!

ออสตินตอบเจย์ที่เป็นต้นเสียงออกไป ก่อนที่จะปิดประตูรถแล้วกดล็อก

"ยังไงกันอ่ะสองคนนี้ แค่กลับบ้านด้วยกันเมื่อคืน เช้าก็มาด้วยกันเลยอ่อวะ? หรือว่าๆๆๆ ไอ้เชี่ยติน ที่มึงมากับบลู มึงอย่าบอกนะว่า..."

ป้าบ!

ออสตินเดินไปโบกศรีษะกั๊กทันทีที่เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่างออกมา แล้วเขาพูดเบาซะเมื่อไหร่ล่ะ อยู่กันแค่นี้แต่ตะโกนเสียงดังซะฉันกับออสตินเป็นจุดสนใจขึ้นมาทันที

"คิดเหี้ยไรของมึง ไอ้เวรนี่!" ออสตินว่าแล้วล็อคคอกั๊กเอาไว้

"ก็เห็นพวกมึงสองคนมาด้วยกัน แล้วจะให้พวกกูคิดอะไรได้ล่ะครับไอ้ติน" เจย์ว่า

"คิดดีๆบ้างก็ได้พวกมึงน่ะ ให้เค้ายอมให้กูจีบก่อนพวกมึงค่อยคิดเรื่องนั้น" ออสตินพูดแล้วมองมายังฉันที่กำลังสบตากับเขาอยู่พอดี

"โอ้ยๆๆๆ เบื่อพวกปากแข็ง ชอบกันก็ตกลงเป็นแฟนกันสักที เหมาะสมกันซะขนาดนี้แล้วมั้ย" นินพูดขึ้นบ้าง ส่วนฉันก็เป็นฝ่ายหลบสายตาของออสตินก่อน จากนั้นก็เบี่ยงประเด็นโดยการขอตัวขึ้นห้องเรียน

ขืนยังยืนอยู่ตรงนั้นมีหวังพวกนั้นได้แซวกันไม่เลิกพอดี

15.30น.

"รอนานมั้ย?" ฉันเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าลานน้ำพุตรงหน้าตึกเรียนก่อนที่จะเอ่ยถามเจ้าของใบหน้าคมคายออกไปเมื่อเห็นเขากำลังนั่งเล่นมือถือรอฉันอยู่

คือพวกเราทุกคนในกลุ่มเนี่ยเรียนด้วยกันแค่ช่วงเช้า ส่วนช่วงบ่ายต่างคนต่างก็ไปเรียนตามวิชาเลือกของตัวเองซึ่งออสตินน่าจะเลิกเรียนก่อนฉันได้เกือบชั่วโมงแล้วล่ะ

"นานแค่ไหนก็รอได้^^" เขาว่า

"ไปกันยังอ่ะ หนังเข้าสี่โมงไม่ใช่เหรอ?" ฉันกดดูเวลาที่หน้าจอมือถือแล้วบอกออสตินออกไป

"ตื่นเต้นอ่ะ" เขาว่าแล้วยื่นมือมาดึงหนังสือในมือฉันออกไปถือเอาไว้

"ตื่นเต้นอะไร ไปดูหนังด้วยกันมาก็หลายเรื่องแล้ว" ฉันพูดกับเขาออกไป

"แต่ครั้งนี้ไปสองคน" เขาย้ำแล้วยืนจ้องหน้าฉันไม่เลิก เล่นเอาฉันทำสีหน้าไม่ถูกเลยทีเดียว ไม่ใช่ว่าเขินอะไรหรอกนะ แต่ฉันตกใจมากกว่า

"บลู!" ฉันเป็นฝ่ายละสายตาจากออสตินทันทีที่ได้ยินเสียงทุ้มต่ำของใครบางคนที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี

"พี่บอม..." ฉันอุทานชื่อเจ้าของเสียงทุ้มออกมาอย่างแผ่วเบา

เขามาทำอะไรที่นี่ เขาไม่ได้บอกไว้นี่ว่าจะมารับ แต่ถึงจะมารับเขาเองก็ต้องโทรมาหรือส่งข้อความมาก่อน แต่นี่...ไม่มีสักหน่อย ไม่มีสายโทรเข้าสักสาย ข้อความก็ไม่มีด้วย

"ทำไม เจอหน้าพี่ชายแค่นี้ถึงกับตกใจเลยเหรอ" พี่บอมเดินเข้ามาประชิดตัวฉันทันทีพร้อมกับโอบไหล่ฉันเอาไว้อย่างแนบแน่น

"หวัดดีครับพี่" ออสตินยกมือไหว้พี่บอมอย่างสุภาพ แต่ทว่า

"กูไม่มีน้องชาย!" แค่ประโยคเดียวทำเอาออสตินที่หน้ายิ้มแย้มอยู่ก่อนนี้ถึงกับหน้าเสียไปเลย เขาคงตกใจกับสรรพนามที่พี่บอมใช้น่ะ

"พี่บอม..."

"กลับบ้าน!" เขาพูดแค่นั้นแล้วกึ่งดึงกึ่งลากฉันมายังรถคู่ใจของตัวเองอย่างรวดเร็ว

ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก

มันเร็วซะจน...ฉันตั้งตัวไม่ทันเลย

"โอ้ย!! บลูเจ็บนะคะพี่บอม" ฉันส่งเสียงร้องออกไปเมื่อโดนร่างหนาเหวี่ยงลงมานั่งอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ในห้องนอนของเขา สายตาฉันหันไปเห็นถุงยางอนามัยที่ถูกใช้แล้วสองอันถูกทิ้งไว้ในถังขยะที่มันไม่มีอะไรเลยนอกจาก...สิ่งที่เขาใช้กับผู้หญิงคนอื่นไป

"กับพี่ร้องเจ็บ แต่กับไอ้นั่นยิ้มแป้น?" เขาพูดอะไรของเขา ฉันไปยิ้มแป้นให้ใครตอนไหน

"บลูไม่..."

"มันเป็นใคร?" เขาเอ่ยถาม ซึ่งมันที่เขาว่าก็คงจะเป็นใครไม่ได้ นอกจาก...

"แฟน?" ฉันยังไม่ทันตอบ เขาก็พูดแทรกขึ้นซะก่อน

"ไม่ใช่ค่ะ ไม่..."

"ถ้าอยากมีแฟนต้องรอเรียนจบ" เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉันแล้วเอ่ยประโยคที่เหมือนจะเป็นคำสั่งออกมา

"แต่บลูโตแล้วนะคะ เรียนจะจบแล้วด้วย พี่บอมไม่ต้องเป็นห่วงหรอก" ฉันพูดพลางจ้องใบหน้าที่มีแต่ความดุดันออกไป

"โตแล้วไง? ถ้าอยากเป็นอิสระต้องรอเรียนจบ อย่าลืมสิ ว่าตัวเองเป็นใคร"

"บลูไม่ลืมค่ะว่าบลูเป็นใคร บลูก็เป็นแค่คนที่มาอาศัยพี่บอมอยู่ บลูไม่เคยลืมว่าบลู..."

"แม่งเอ้ย!!" เขาสบถทันทีที่มือถือฉันที่อยู่ในมือของเขาดังขึ้น ซึ่งดูจากสีหน้าที่พี่บอมแสดงออกมาแล้ว สายที่โทรเข้ามาคงจะเป็นใครไม่ได้นอกจากออสติน

"ชอบมันเหรอ?" อยู่ๆพี่บอมก็เอ่ยถามพร้อมกับโยนมือถือของฉันไปบนเตียงอย่างเกรี้ยวกราด อย่าเรียกว่าโยนเลย ให้เรียกว่าขว้างน่าจะดีกว่า

"ถ้ามันรู้ว่าพี่ไม่ใช่แค่พี่ชายบลู มันอาจจะรับไม่ได้ก็ได้นะ" เขาว่าแล้วค่อยๆยกฝ่ามือขึ้นแกะกระดุมเสื้อเชื้ตของตัวเองแล้วมองมาที่ฉันด้วยสายตาดุดัน

"แต่พี่บอมไม่มีสิทธิ์ในตัวบลูในฐานะนั้นนะคะ พี่อย่าลืมสิ" ฉันพยายามที่จะเถียงเขาออกไป

"ฐานะไหน? พี่ชาย? หรือผัว? จะฐานะไหนพี่ก็มีสิทธิ์ในตัวเราทั้งนั้น หรือลืม?" เขาว่าแล้วกระโจนมาคร่อมร่างฉันเอาไว้ทันที ฟังจากน้ำเสียงแล้ว เขาคงโกรธฉันเรื่องออสตินมาก

แต่จะมาโกรธฉันเพื่ออะไร ทีเขาพาผู้หญิงของเขามานอนที่บ้าน ฉันยังไม่เคยไปว่าอะไรเขาเลยสักนิด แล้วเขาจะพูดเรื่องสิทธิ์ขึ้นมาทำไม

"ไม่นะคะพี่บอม อย่านะ!" ฉันเอ่ยปรามพี่บอมที่พยายามจะซุกไซร้ซอกคอฉันออกไป

"ทำไม? รังเกียจพี่?" ฉันเอ่ยถามพลางทำเสียงฮึดฮัดแสดงอาการไม่พอใจ เขาจะไม่พอใจฉันเรื่องอะไรก่อน ทีเขาลืมนัดฉัน ฉันยังไม่เคยไปแสดงอาการไม่พอใจกับเขาเลยนี่

"บลูว่าเราอย่าทำแบบนี้กันอีกเลยค่ะ ไหนๆพี่บอมก็มีแฟนแล้ว บลูว่า..." ฉันพูดประโยคนี้ออกไปทั้งน้ำตา รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ไปแสดงอาการน้อยใจเขาด้วยซ้ำ แต่มันอดไม่ได้จริงๆ

ยิ่งนึกถึงสีหน้าท่าทางที่เขาแสดงออกต่อคนของเขาฉันก็ยิ่งน้อยใจ

"พี่จะมีแฟนหรือไม่มี บลูก็ขัดพี่ไม่ได้ อย่าลืมสิ"

"อื้อ!!!!"