Chapter8 | กั๊ก(?)

[ หลายชั่วโมงต่อมา ]

"หิวรึเปล่า" ร่างหนาเอ่ยถามทั้งที่ยังกอดฉันเอาไว้แน่น ส่วนฉันก็ได้แต่ส่ายหัวออกไปอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง ฉันจำได้ว่าพี่บอมรังแกฉันมาตั้งแต่เกือบห้าโมงเย็น จนนี่มันเกือบจะห้าทุ่มแล้ว เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยให้ฉันเป็นอิสระสักที

อยากหลุดออกจากอ้อมแขนของเขาจะแย่แล้ว รู้สึกเหมือนโดนสูบเรี่ยวแรงเลย

"อยากนอน?" เสียงทุ้มเอ่ยถาม

"อื้อ!" ฉันตอบเขาออกไปสั้นๆแล้วหลับตาลงอย่างไร้เรี่ยวแรง หวังว่าเขาคงจะไม่ทำอะไรฉันอีกแล้วนะ ฉันไม่มีแรงไปรบกับเขาแล้ว หมดแรงจริงๆ

"อืม งั้นเดี๋ยวบอมรีบไปนะ รอแป๊บ" ฉันปรือตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงพี่บอมกำลังคุยโทรศัพท์กับใครบางคน

"ไม่นาน สัก20นาทีก็น่าจะถึง โมปวดมากมั้ย" ฉันพลิกตัวมาอีกทางทันทีที่รู้ว่าปลายสายที่พี่บอมคุยด้วยเป็นใคร

"โอเค งั้นบอมไปอาบน้ำก่อน" เขาคงจะไปหาคนของเขาสินะ แล้วทำไมฉันต้องร้อนผ่าวตรงขอบตาด้วยล่ะ ทำไมเดี๋ยวนี้อารมณ์แปรปรวนบ่อยจัง

หลังจากที่วางสายเสร็จเรียบร้อยแล้ว พี่บอมก็รีบลุกจากเตียงแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำทันที ฉันเลยถือโอกาสที่เขาเข้าไปอาบน้ำ เดินออกมาจากห้องเขาเงียบๆ

"อึก..." ฉันยกฝ่ามือขึ้นปิดที่ริมฝีปากแล้วปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างที่มันต้องการ ไอ้อาการที่ฉันเป็นอยู่มันคืออาการน้อยใจไม่ผิดแน่

เมื่อก่อนฉันไม่เคยรู้สึกอย่างนี้เลย เพราะพี่บอมเขาไม่มีใคร ไม่สิ เขาก็มีแหละ แต่ก็แค่ผู้หญิงที่คบกันผ่านๆ ไม่เคยพามาที่บ้าน ไม่เคยออกไปนอนค้างข้างนอกแบบคนนี้

ดูเหมือนว่าตอนนี้ เขาจะเจอผู้หญิงที่เขาจะจริงจังด้วยแล้วมั้ง

เพราะท่าทีที่เขาแสดงออกต่อคนนี้ มันแตกต่างจากคนอื่น และที่สำคัญ มันแตกต่างจากฉันด้วย

แต่หลังจากที่ร้องไห้จนพอ ฉันก็ลากสังขารตัวเองเข้ามาอาบน้ำชำระร่างกาย ยิ่งเห็นร่างกายของตัวเองในกระจกแล้วมันก็ยิ่งสมเพช ฉันมันก็ไม่ต่างจากนางบำเรอที่คอยรองรับอารมณ์ของพี่บอมหรอก

ถ้าวันไหนเขาอารมณ์ดีก็ดีไป แต่ถ้าวันไหนที่เขาหงุดหงิดขึ้นมา สภาพฉันก็เป็นอย่างที่เห็นเนี่ยแหละ

หมดสภาพ

ก๊อกๆ

"ใครคะ?" ฉันเดินมาหยุดตรงหน้าประตูแล้วเอ่ยถามคนที่อยู่ด้านนอกออกไป

"ป้าเองค่ะ" อ่อเป็นป้าตานี่เอง โล่งอกไปที

"ว่าไงคะป้า" ฉันเอ่ยถามป้าตาทันทีที่เปิดประตูออกแล้วเห็นท่านยืนรออยู่

"คุณเกรย์มาน่ะค่ะ เห็นบอกว่ามาหาคุณหนู" ฉันขมวดคิ้วยุ่งทันทีที่ป้าตาเอ่ยออกมาแบบนั้น พี่เกรย์น่ะเหรอมาหาฉัน มาดึกๆแบบนี้เนี่ยนะ?

บอม

"ถ้าโมดีขึ้นแล้วงั้นบอมกลับก่อนนะ" ผมเอ่ยบอกโมออกไปทันทีที่รู้ว่าไอ้เกรย์มันกล้าเสนอหน้ามาหาบลูถึงบ้าน

ไอ้เวรนี่... เมื่อชั่วโมงก่อนมันส่งข้อความมาบอกผมว่ามันสนใจบลู มันจะจีบบลู

แต่เมื่อสักพักมันดันส่งข้อความพร้อมรูปมาอีกว่าตอนนี้มันกำลังนั่งคุยกับบลูอยู่ที่ห้องนั่งเล่น

แค่มันบอกว่าตัวมันสนใจบลูผมก็อยากจะขับรถไปโบกกบาลมันสักสองสามที แต่นี่มันเสือกมาบอกผมว่าตัวมันอยู่กับบลูอีก แล้วผมจะไม่หัวร้อนเลยถ้ามันไม่มาหาบลูเวลานี้

นี่มันเที่ยงคืนกว่าแล้ว มันจะเสนอหน้ามาที่บ้านผมทำหอกอะไร? หรืออยากโดนส้นตีน?

"บอมไม่ค้างกับโมเหรอ?" เสียงเล็กเอ่ยถามทั้งที่ยังนั่งซบอยู่บนอกของผม

"ไว้วันหลังนะ บอมขอกลับไปดูน้องก่อน" ผมบอกโมออกไป

"น้องสาวบอมไม่สบายเหรอ" โมเอ่ยถามก่อนที่จะผละออกจากแผงอกของผม

"เปล่า ต้องรีบกลับไปเฝ้า ช่วงนี้กำลังฮอต เดี๋ยวพวกหมามันมาวอแว" ไม่รู้ว่าทำไมช่วงนี้บลูถึงได้ขยันทำให้ผมหัวร้อนได้ทุกวี่ทุกวัน แถมยังดูฮอตมากเป็นพิเศษ ผมเห็นมีผู้ชายเข้ามาสนใจเธอไม่ขาดสายเลย

เมื่อก่อนไม่เห็นจะมี

"น้องสาวบอมโตแล้วนะ ปล่อยๆน้องบ้างเถอะ" โมพูดขึ้น

"ไม่ได้!"

"แต่อย่างว่า น้องสาวบอมน่ารักจะตาย ใครเห็นใครก็ชอบ ขนาดโมยังเอ็นดูน้องเลย" โมพูดพร้อมส่งยิ้มบางๆให้ผม

ใครเห็นใครก็ชอบเหรอ?

เห็นทีต้องคุมเข้มซะหน่อยแล้ว

"จะรีบมีแฟนไปทำไม ยังเรียนไม่จบสักหน่อย"

"ทีตัวเองมีแฟนตั้งแต่อายุเท่าไหร่ แต่น้องมีไม่ได้?" โมหรี่ตามองผมแล้วพูดประโยคเมื่อครู่ขึ้นมา ผมรู้หรอกว่าเธอกำลังจะพูดถึงอะไร

ก็เมื่อเดือนก่อน ตอนที่ผมคบกับเธอแรกๆผมพาเธอไปเดินห้างใช่มั้ย แล้วทีนี้ก็มีผู้หญิงคนนึงเดินมาทักผม ซึ่งเธอคนนั้นน่ะเป็นแฟนผมสมัยที่อยู่มอปลายไง น่าจะแฟนคนแรกมั้ง

แล้วมาทักตอนไหนไม่ทัก มาทักตอนที่โมอยู่ด้วย ผมมันก็เป็นพวกไม่ชอบโกหกไง เลยพูดความจริงกับเธอไป จากนั้นก็ทะเลาะกันใหญ่โต กว่าจะง้อกันได้ก็พักใหญ่

"มันไม่เหมือนกัน บอมเป็นผู้ชาย" ผมเบี่ยงประเด็นทันทีที่รู้ว่าโมกำลังจะขุดเรื่องวันนั้นขึ้นมาพูด

ผู้หญิงก็แบบนี้ กับเรื่องอดีตนี่ขุดคุ้ยเก่งจริงๆ

"ก็นั่นแหละ ใครๆก็อยากมีแฟนทั้งนั้น น้องสาวบอมโตแล้ว ให้น้องมีแฟนแล้วอยู่ในสายตา ดีกว่าน้องไปแอบมีนะ"

"แอบมี?" ผมทวนคำโมแล้วยิ่งหัวร้อนใหญ่ หรือว่าไอ้หน้าหล่อที่เธอบอกว่าเป็นเพื่อนในคณะจะเป็นแฟนของบลู แต่เธอแค่ไม่บอกผม

"เดี๋ยวบอมโทรหานะ" ผมบอกโมแล้วรีบออกมาจากคอนโดของเธอทันที ถ้าบลูคิดจะมีแฟนผมว่าเธอคิดผิด

ผมเคยบอกเธอแล้วไม่ใช่เหรอว่าถ้าอยากมีแฟนต้องรอให้เรียนจบแล้วผมจะปล่อยให้เธอเป็นอิสระเอง

ไม่ใช่จะมามีแฟนตอนที่ตัวเองยังนอนกับผมอยู่เกือบทุกคืนแบบนี้ เธออยู่กับผมมาตั้งหกปี ผมหมดกับเธอไปตั้งเท่าไหร่ พออยากมีแฟนก็จะมีง่ายๆน่ะเหรอ?

คิดว่าผมจะยอม?

"ใช่ป่ะ? ต้องเป็นแบบที่พี่คิดแน่ๆ" ผมได้ยินเสียงไอ้เกรย์กับบลูคุยกันเสียงดังลั่นก็รีบสาวเท้าเข้ามาในห้องนั่งเล่นทันที นี่มันก็จะตีหนึ่งแล้ว มัวคุยอะไรกันอยู่วะ?

"ไม่ใช่แบบนั้นนะคะพี่เกรย์ คือบลู..."

"มานั่งคุยกับน้องกูเวลานี้ อยากแดกตีน?" ผมเอ่ยขัดบทสนทนาระหว่างสองคนนั้นทันทีพร้อมกับปรายตามองบนโต๊ะที่มีขวดไวน์ราคาแพงวางอยู่กับแก้วอีกสองใบ

ผมไม่รู้หรอกว่าสองคนนี้คุยอะไรกัน แต่ที่รู้ๆดูบลูมีความสุขมากกว่าตอนที่อยู่กับผมสองคนซะอีก

ทั้งยิ้มกว้างทั้งหัวเราะ ผมไม่เคยเห็นเธอเป็นแบบนี้เลยสักครั้ง เวลาเธออยู่กับผมเธอจะนิ่งๆไม่ค่อยพูด แถมยังชอบทำหน้าเหงาๆใส่ผมอีกด้วย ไม่เคยมาหัวเราะมายิ้มอะไรแบบนี้หรอกกับผมหรอก

"อยากกินน้องมึงมั้ง ไอ้สัส!" ไอ้เกรย์มันพูดแล้วมองมาที่ผมอย่างยียวนกวนประสาท ไอ้เพื่อนเวร! สงสัยอยากโดนตีนจริงๆ

"พี่บอมมาแล้วงั้นบลูขอตัวก่อนนะคะ" บลูหันไปพูดกับไอ้เกรย์แล้วส่งยิ้มบางๆให้มัน แต่ไม่แม้จะหันมามองหน้าผมสักนิด อยู่กับผมนี่อมทุกข์ แต่พออยู่กับผู้ชายคนอื่นแล้วระริกระรี้

ระวังตัวไว้ให้ดี....

"สอนไปกี่รอบไม่เคยจำ ระวังตัวเอาไว้ให้ดี" แต่ระหว่างที่เธอกำลังจะเดินกลับห้องนอนของตัวเองนั้นผมก็เอ่ยประโยคที่ทำให้เธอชะงักออกไป เธอเงยหน้ามองผมแล้วเดินไปจากตรงนี้ทันที

ได้ดิ ท้าทาย? ได้...

"ไอ้ห่าบอม มึงก็จะดุไรน้องนักหนาวะ น้องมึงโตเป็นสาวแล้วนะ" เสียงของไอ้เกรย์ทำให้ผมละสายตาจากบลู แล้วตวัดกลับมามองมันอย่างทันควัน

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันสนใจบลูขนาดไหน ดูจากสายตาที่มันมองตามบลูไปสิ ผมว่าแล้วว่าก่อนหน้านี้มันมองบลูแปลกๆ

ถึงเพื่อนผมคนนี้มันจะเป็นคนดี ไม่เจ้าชู้ เวลาคบใครมันก็ทุ่มสุดตัว แต่ผมก็ไม่อยากให้มันเข้ามาพัวพันหรือวอแวกับบลู เพราะผมไม่อยากให้มันมารู้สึกแย่ทีหลังตอนที่มันรู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างผมกับบลูมันไม่ใช่แค่พี่น้อง

"น้องกูโตเป็นสาว มึงเลยสนใจ?" ผมถามมันออกไป

"ไอ้ห่า ปล่อยๆบ้างเหอะวะ น้องมึงเรียนจะจบแล้วนะ ให้เค้ามีแฟนบ้าง" วันนี้ทุกคนรอบตัวผมแม่งเป็นอะไรกันไปหมดวะ เอาแต่พูดกรอกหูผมอยู่นั่นแหละว่าอยากให้บลูมีแฟน ให้ปล่อยๆบลูบ้าง

ไม่รู้เหรอว่ายิ่งผมได้ฟังผมก็ยิ่งหงุดหงิด

ผมรู้ว่าผมต้องปล่อยเธอให้เป็นอิสระสักวัน ยิ่งรู้ว่าใกล้ถึงเวลา ผมก็ยิ่งไม่อยากให้มันมาถึง ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน

หรือผมอาจจะแค่เป็นห่วงเธอ เพราะผมสัญญากับเพื่อนรักของผมเอาไว้ ว่าผมจะดูแลน้องสาวมันให้ดีที่สุด ให้เหมือนที่มันเคยดูแล

แต่ป่านนี้มันคงด่าผมอยู่ข้างบนนั้นแล้วมั้ง เพราะผมย่ำยีน้องมันจนไม่เหลือชิ้นดีเลย ถ้ามันยังอยู่มันคงซ้อมผมปางตายแน่

"มึงตอบไม่ตรงคำถาม" ผมพูดกับไอ้เกรย์แล้วกระดกไวน์ในแก้วที่ไอ้เกรย์มันรินทิ้งไว้ให้บลู ไอ้ห่านี่มันแผนสูง

"เออ! กูชอบบลู มึงโอเคมั้ยล่ะ" มันว่า

"ไม่!" ผมสวนทันควันพลางหยิบแก้วไวน์มารินใส่แก้วแล้วกระดกเข้าปากอีกรอบ

"มึงมันก็แบบนี้ หวงน้องฉิบหาย" ไอ้เกรย์มันพูดแล้วยู่หน้าใส่ผม มันคิดว่าน่ารักมากมั้ง

ยิ่งมันทำแบบนี้นี้ผมยิ่งโคตรคิดถึงไอ้บูมเลย ไอ้บูมที่เป็นพี่ชายแท้ๆของบลูน่ะ ไอ้ห่านั่นน่ะ ชอบทำแบบท่าทางแบบเดียวกับที่ไอ้เกรย์ทำเลย

ถ้ามันยังอยู่ ตอนนี้คงเป็นมันที่นั่งดื่มกับผม เมื่อก่อนผมกับไอ้บูมตัวติดกันจะตาย ไปไหนไปกัน เวลามีเรื่องก็ไปด้วยกันแค่สองคน สู้ได้ก็สู้ สู้ไม่ได้ก็แค่ถอยมาตั้งหลัก

ขนาดผมยังคิดถึงมันขนาดนี้ แล้วน้องสาวแท้ๆของมันล่ะ จะคิดถึงมันขนาดไหน

"กูจะบอกอะไรให้เอาบุญป่ะ" ผมยื่นหน้าไปกระซิบกระซาบกับไอ้เกรย์

"อะไรของมึงวะ?" ไอ้เกรย์มันเอ่ยถามอย่างสงสัย

"บลูมีแฟนแล้ว"

"...หรืออาจจะเป็นมากกว่านั้น"

"..."