บทที่ 5 ความลับที่ไม่ลับ (2)

เซนนิก้ามองตามหลังอาของเชอเอมจนลับสายตาก่อนจะก้าวเดินไปยังบริเวณด้านหลังที่ช่างภาพกำลังทำงานเพื่อรอยื่นมื้อกลางวันให้กับหญิงสาวที่ส่งข้อความมาหาเขาให้หาคนส่งมื้อกลางวันจากร้านอาหารเจ้าประจำมาให้ที่สตูดิโอ แต่มีหรือว่าคนคิดถึงสาวเจ้าอย่างเขาจะพลาดไม่มาเจอเธอ เมื่อได้เข้ามาบริษัทเพื่อคุยเรื่องเครื่องเพชรคอลเลกชันใหม่แล้ว ก็ต้องมาบริการให้ถึงที่ด้วยตัวเอง แต่ไม่คิดเลยว่าจะเจอกับเอเรียน่าที่นี่ และไม่ต้องถามให้มากความ เพราะเขาได้ยินหมดแล้วว่าเธอมาที่นี่ด้วยตำแหน่งอะไร และยิ่งไม่คิดเลยว่าจะเป็นอดีตคนรักของเขา

“เซน คุณ...” เอเรียน่ากำลังจะเอ่ยทักทายอดีตคนรักด้วยความคิดถึง แต่แล้วก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงหวาน

“พี่ภพ เอมขอพักก่อนนะคะ...พี่เซนมาได้ยังไง เอมบอกให้คนมาส่งไม่ใช่เหรอคะ” เชอเอมพูดพลางช่วยคนดูแลเครื่องเพชรถอดเพชรออก แล้วก้าวเดินไปหาเซนนิก้าทันที

“พี่เข้ามาคุยงานกับพ่อเอม ก็เลยอาสามาส่งให้ ส่วนเย็นนี้พี่บอกกับคุณอัฐแล้วว่าจะพาเอมไปภูเก็ต” เซนนิก้าให้คำตอบด้วยรอยยิ้มบาง พลางยื่นมือไปเกลี่ยเส้นผมให้สาวเจ้า ทว่าการกระทำของชายหนุ่มเรียกสายตาและเสียงซุบซิบจากพนักงานคนอื่นได้เป็นอย่างดี เพราะทุกคนต่างรู้จัก

เชอเอมว่าก่อนหน้านี้สาวเจ้าไม่ได้มีความสัมพันธ์กับใครมาก่อน ตั้งแต่มีสำนักข่าวเอาข่าวที่เธอไปอาละวาดตอนจับได้ว่าแฟนคนก่อนนอกใจ จนขึ้นหน้าหนึ่งไปเป็นเดือนก็ไม่เห็นเธอจะมีใครอีกเลย นอกจากทำงานและเที่ยวกับเพื่อนเท่านั้น จะมีก็แต่วันนี้ที่ทุกคนได้เห็นผู้ชายของเชอเอมคนใหม่ในรอบปี

“พี่เซน เอมบอกแล้วว่า...”

“ถ้าพี่ไม่บอกแล้วพาเอมไปเลย พี่ก็โดนตำรวจจับข้อหาลักพาตัวเอมน่ะสิ” เชอเอมทำท่าดุชายหนุ่มกลับไป เมื่อเริ่มสังเกตเห็นคนอื่นซุบซิบแล้วมองมา ไม่เว้นแม้แต่มานีและเอเรียน่า จนหญิงสาวต้องคว้าข้อมือของชายหนุ่มให้เดินออกมาอยู่บริเวณทางเข้าออกของสตูดิโอ อดไม่ได้ที่จะส่งค้อนวงใหญ่ไปให้เขาที่ไม่รู้พูดอะไรกับอัฐพลไปบ้าง ถึงจะโกรธ แต่ความดีใจก็ผุดขึ้นมาแทนที่ในที่สุด เธอไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้รู้สึกดีเช่นนี้ ทั้งที่ไม่ได้ยินว่าเขาคุยเรื่องอะไรกับผู้เป็นอาบ้าง แต่พอรู้ว่าเขาเลือกที่จะบอกอัฐพลให้รู้ เธอกลับรู้สึกใจฟูขึ้นมาอย่างไรบอกไม่ถูก ทั้งที่เป็นคนสั่งห้ามให้เขาเก็บเป็นความลับแท้ ๆ แต่ดันรู้ว่าเหมือนว่าเป็นเขาที่เป็นคนไม่ให้เธอบอกใครเสียได้

“พี่เซน ยังจะมาทะเล้นอีก...โอเคค่ะ แล้วพูดกับอาอัฐไปว่ายังไงเหรอคะ” วาดแขนตีลงบนแขนของอีกฝ่ายก่อนจะถามออกไปด้วยความอยากรู้

“แค่ขออนุญาต ไม่ได้ว่าอะไร แต่แอบเตือนไม่ให้พี่ทำเอมเสียใจ”

เซนนิก้าให้คำตอบด้วยรอยยิ้ม สายตาเอาแต่มองเชอเอมที่ยังคงแสดงสีหน้าหลากหลายความรู้สึกออกมา

“ถูกค่ะ อาอัฐพูดถูก ลองดูสิ ทำให้เอมเสียใจ ระวังเถอะ” สาวเจ้ากอดอกยิ้มกริ่มไปกับคำพูดของผู้เป็นอา ก่อนจะแกล้งส่งสายตาโหดไปให้เขา

“ใครกันจะทำให้เสียใจ” เขาพูดด้วยรอยยิ้ม แล้วยีศีรษะของหญิงสาวเบา ๆ เมื่ออดไม่ได้กับท่าทีแกล้งมีน้ำโหทำเป็นดุของสาวเจ้า

“ตอนนี้อาอัฐรู้แล้วนี่คะ เชื่อได้เลยว่าความลับไม่เป็นความลับแล้วค่ะ ไหน ๆ ก็มาถึงที่นี่แล้ว ก็...” เชอเอมพูดเสียงอ้อน พลางเบี่ยงตัวมาโอบแขนชายหนุ่มอย่างออดอ้อนพร้อมรอยยิ้มหวาน

“พี่ไม่เคยปิด ที่มาก็เพราะอยากให้ทุกคนรู้ โอเคนะครับตัวเล็ก” เขาพูดพลางยกมือขึ้นมาบีบปลายจมูกเบา ๆ ของสาวเจ้าด้วยความมันเขี้ยว

ภาพเซนนิก้าและเชอเอมที่กำลังออดอ้อนกันชวนให้ทุกคนอิจฉาไปกับความน่ารักของคู่นี้ ทว่าต่างจากเอเรียน่าที่ยืนมองด้วยสายตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ สองมือกำเข้าหากันแน่น ขบฟันเพื่อระงับโทสะไม่ให้ระเบิดออกมาจนทุกอย่างที่ตั้งใจจะพังเสียก่อน แม้ภายในใจจะอยากจะเข้าไปกระชากคนทั้งสองออกจากกันเสียให้รู้แล้วรู้รอด

เอเรียน่ามองอดีตคนรักที่กำลังส่งสายตาอ่อนโยนและเอ็นดูอย่างที่เคยมีให้กับเธอ แต่บัดนี้กำลังมองคนอื่นที่ไม่ใช่ตน ความโกรธเกลียดในตัวเชอเอมมีมากขึ้นกว่าเดิม ภาพที่ทุกคนซุบซิบไปด้วยความยินดีและมีความสุขไปกับลูกสาวเจ้านาย ดวงตาเป็นประกายไปกับข่าววงในจนอิ่มสุขเปี่ยมใจ ทว่าต่างจากเอเรียน่าที่ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจกับสิ่งที่ได้เห็น และหงุดหงิดไปกับคำซุบซิบที่ชื่นชมคนทั้งสองอย่างยินดีปรีดา ราวกับว่าเซนนิก้าและเชอเอมได้แต่งงานกันอย่างไรอย่างนั้น

ฝันกันไปก่อน ถึงเวลาที่ตนจะแยกคนทั้งสองออกจากกัน ก็ไม่มีทางเป็นจริงไปได้!