บทที่ 5 ความลับที่ไม่ลับ (3)

เชอเอมเดินเข้ามาภายในบ้านด้วยท่าทางอ่อนแรงกับการถ่ายงานในวันนี้ กระเป๋าสะพายที่เคยสะพายถูกถือไว้อย่างลวก ๆ เธอเดินพาร่างกายที่เหนื่อยล้าเขามาภายในบ้าน ก่อนจะหยุดยืนอยู่ที่ขั้นบันไดขั้นแรก หันไปตามเสียงเรียกของผู้เป็นพ่อที่เดินออกมาจากห้องนั่งเล่น มองมาด้วยสายตาเฉยชาจนสาวเจ้าตื่นตัวทันทีเมื่อสัมผัสได้ว่าเรื่องระหว่างเธอกับ

เซนนิก้าคงมาถึงหูผู้เป็นพ่อแล้วเป็นแน่ ก็ไหนเขาว่าคุยกับอัฐพลแค่คนเดียว

“มาคุยกันหน่อยเอม”

“ขอเป็นหลังกลับจากภูเก็ตได้มั้ยคะคุณพ่อ” เชอเอมตอบกลับพร้อมรอยยิ้มบางให้กับผู้เป็นพ่อ แต่ยังไม่คิดจะก้าวเท้าเข้าไปหาด้วยความกลัวอยู่ลึก ๆ ในใจ แม้ปากจะยิ้มก็ตาม คราวก่อนเรื่องของผู้เป็นอา เธอก็ดื้อหัวชนฝาจนเพื่อนกับอาของตนได้แต่งงานกันไปแล้ว ส่วนเรื่องของเธอ ถ้าพ่อไม่พอใจและไม่ถูกใจเซนนิก้า มีหวังเป็นเรื่องยากที่ใครก็ช่วยไม่ได้เป็นแน่

ก็เธอน่ะดันมีชนักติดหลังเสียขนาดนั้น

“ไม่ได้! มานี่ มาคุยกับพ่อให้รู้เรื่อง ถ้ายังดื้ออีกพ่อจะส่ง...”

“โอเค ๆ ค่ะ ขอเอมไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ เอม...”

“พ่อให้เวลาหนึ่งนาทีในการเดินมาหาพ่อที่ห้องนั่งเล่น”

สายตาที่เหนื่อยล้าจากการทำงานต้องตื่นตัวเมื่อได้ยินเสียงผู้เป็นพ่อ เธอผันเปลี่ยนเป็นหวั่นใจเมื่อน้ำเสียงของพ่อเข้มขึ้นอย่างจริงจัง เขาหันกลับเดินเข้าห้องนั่งเล่นไป เชอเอมคอตก พรูลมหายใจออกมาด้วยความรู้สึกกลัวเล็กน้อยกับชนักที่สองของตัวเองในครานี้ แต่ที่เธอกลัวมากที่สุดคือการถูกสั่งให้เลิกกับเซนนิก้า ใช่ ที่เธอยังไม่อยากให้ใครรู้ก็เพราะผู้เป็นพ่อ หญิงสาวไม่รู้ว่าจะเป็นเช่นไรหากเธอมาพูดตามตรง แค่เพียงตอนนี้ยังมึนตึงใส่เธอจนจะเย็นชาอยู่แล้ว หากบอกไปว่าคบหาอยู่กับใคร มีหวังโดนส่งไปอยู่กับญาติทางตอนเหนือเป็นแน่ แค่ส่งไปไม่เท่าไร แต่ดันจะจับเธอแต่งงานกับเจ้าของไร่ส้ม แบบนี้แหละที่เธอกลัวที่สุด

เชอเอมสูดลมหายใจเข้าปอดอีกครั้งเพื่อรวบรวมความกล้าและดึงความเป็นตัวเองกลับมาให้เร็วที่สุด ทำเหมือนครั้งที่เธอช่วยผู้เป็นอากับเพื่อน ก่อนจะเปลี่ยนทิศทางการเดินไปที่ห้องนั่งเล่น ทว่าเหมือนฟ้ามาโปรด เมื่อเสียงของคนที่กำลังนึกถึงและเฝ้าภาวนาให้มาช่วยดังขึ้นด้วยน้ำเสียงฉงน

“เป็นอะไรเอม”

“อาอัฐ หนูนิด...เทวดานางฟ้าชัด ๆ เลย”

ซิกก้าเดินเข้ามาภายในห้องทำงานในไนต์คลับของพี่ชายด้วยสีหน้าสบายอารมณ์ แต่แล้วก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นกระเป๋าเดินทางขนาดกลางของพี่ชายวางอยู่ไม่ไกลจากโซฟา รีบเอ่ยถามกลับไปทันทีด้วยความสงสัยใคร่รู้

“พี่จะไปไหน อย่าบอกนะว่า...”

“ภูเก็ต” เซนนิก้าชำเลืองตาไปมองน้องชายอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะตอบให้อีกฝ่ายได้รู้ ทั้งยังไม่เข้าใจว่าทำไมซิกก้ายังคงวนเวียนอยู่ที่นี่

“ไปฮันนีมูนเหรอ เฮ้ย!” ซิกก้าแซวพี่ชายก่อนจะกระโดดหลบแฟ้มเอกสารแทบไม่ทัน อุทานออกมาด้วยความตกใจ

“วนเวียนอยู่แถวนี้ไม่มีที่ให้สิงสถิตหรือไง” เซนนิก้าเอ่ยเสียงเรียบอย่างไม่สบอารมณ์

“เป็นอะไร มีเรื่องอะไรหรือเปล่า” ซิกก้าก้มลงเก็บแฟ้มเอกสารขึ้นมา แล้วถามเมื่อจับสังเกตความผิดปกติของพี่ชายได้ พลางเดินเข้าไปหา

“...”

“หรือเป็นเรื่องของเอเรียน่า” เมื่อเห็นพี่ชายเงียบไม่ยอมตอบก็โพล่งออกไปอย่างไม่ได้คิดหน้าคิดหลังให้ดีจนถูกมองค้อนกลับมา

เหมือนจะเดาถูก...ซิกก้าคิดกับตัวเองภายในใจถึงสีหน้าและอากัปกิริยาของเซนนิก้า จนอดคิดไม่ได้ว่าพี่ชายยังลืมผู้หญิงที่เห็นแก่เงินคนนั้นยังไม่ได้ ไวเท่าความคิดก็คือความเป็นห่วงเพื่อนของตัวเองที่จะต้องมานั่งเสียใจหากพี่ชายของตนกลับไปคบหากับอดีตคนรักที่คบกันมาเจ็ดปี ไม่ได้ ยังไงเขาก็ไม่ยอมให้พี่ชายกลับไปคบกับผู้หญิงคนนั้นเป็นแน่ ทิ้งไปอย่างไม่ไยดี ยังจะกลับมาให้คนอื่นเขาเจ็บอีก ไม่มีทาง ซิกก้าจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเพื่อนของตัวเอง

“พี่เซน ผมถามจริง ๆ รู้สึกยังไงกับเอม” เมื่อเห็นพี่ชายยังคงเงียบจึงถามออกไป พลางสังเกตสีหน้าที่เฉยชาจนยากจะมองออก

“…” เซนนิก้านิ่งเงียบเพราะไม่รู้จะพูดออกไปเช่นไร เพราะเขาเองก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกอย่างไรกันแน่ เพียงแค่มีความสุขกับสิ่งที่เป็นอยู่ในตอนนี้ก็เท่านั้น เซนนิก้าอาจลองเปิดใจอย่างที่หลานสาวและน้องชายบอก แต่ชายหนุ่มก็ไม่รู้ว่าจะพูดออกไปได้หรือไม่ว่าชอบหรือรักเชอเอม

มันยังคงเป็นคำที่ยากสำหรับเขา ตลอดสองเดือนที่ผ่านมาเขารับรู้ได้ถึงความสุขที่ไม่ได้มีมานาน มีบางเวลาที่ทะเลาะกับสาวเจ้าจนงอนกันอยู่หลายวัน ห่างเหินกันเป็นธรรมดาเมื่อทุกอย่างมันเยอะเกินไป แต่ท้ายที่สุดก็กลับมาเป็นเช่นเดิม หากถามว่ารู้สึกหึงห่วงเธอหรือไม่ ตอบได้เลยว่ารู้สึก เพียงแต่เขาไม่สามารถพูดคำคำนั้นออกมาได้ในตอนนี้ ไม่รู้เพราะว่ากำลังสนุกกับความแปลกใหม่หรือไม่ ใช่ เขายังไม่รู้ว่าความรู้สึกในตอนนี้เป็นอย่างไรกันแน่ ไม่รู้ว่าที่คอยตามหวง ตามห่วง แสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเช่นนี้เป็นเพราะตนเองเป็นคนแรกของสาวเจ้าหรือไม่ หรือเพราะแค่กำลังสนุกไปกับเธอกันแน่

“ว่ายังไง” ซิกก้าเร่งถามด้วยความอยากรู้ เพราะพี่ชายของเขาช่างเป็นคนเก็บความรู้สึกได้ดีเสียจริง เขาครุ่นคิดอีกครั้งกับความรู้สึกของตัวเอง ก่อนจะตอบออกไปในที่สุดด้วยท่าทีและสีหน้าปกติจนคนฟังตกใจแกมโกรธพี่ชายขึ้นมา ราวกับว่าเชอเอมเป็นญาติพี่น้องของตนมากกว่าเซนนิก้า เพราะเขาโกรธพี่ชายของตัวเองขึ้นมาจริง ๆ เสียแล้ว

“…ฉันไม่รู้”