บทที่ 5 ความลับที่ไม่ลับ (1)

บทที่ 5

ความลับที่ไม่ลับ

แสงแฟลชรัวไม่หยุดเมื่อพรีเซนเตอร์กิตติมศักดิ์โพสท่าอย่างชำนาญโดยไม่ต้องฟังคำสั่งจากช่างภาพมือทองของประเทศที่ได้รับหน้าที่มาถ่ายรูปคอลเลกชันใหม่ของชุดเครื่องเพชรของพีเอสกรุ๊ปที่ถูกออกแบบโดยดีไซเนอร์เครื่องประดับชื่อดัง และพรีเซนเตอร์ที่มีฝีมือไม่ต่างจากนางแบบมืออาชีพที่นาน ๆ ทีจะยอมรับงานถ่ายแบบให้ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน และเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก...

“เริ่ดสะแมนแตนมากค่ะคุณเอม แหม เจ๊ล่ะเสียดาย ทำไมไม่ผันตัวมาเป็นนางแบบเต็มตัวล่ะคะ” เมนี่ ผู้ช่วยช่างภาพมือทองสาวประเภทสองพูดขึ้น ขณะที่ช่างทำผมและช่างแต่งหน้ากำลังรุมล้อมจัดความเรียบร้อยใหม่หลังถอดชุดเครื่องเพชรออก และรอชุดใหม่มาแทน

“แค่ตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดยังไม่ยอมเป็นเลย คนอย่างคุณหนูเชอเอมที่เอาแต่ใจรึจะยอมมาเป็นนางแบบเต็มตัว” ก้องภพ ช่างภาพมือทองที่สนิทสนมกับเชอเอมด้วย เพราะได้ร่วมงานกันบ่อยหยุดถ่ายนางแบบคนอื่น แล้วหันมาตอบคำถามแทนเจ้าตัว

“พี่ภพ! เอมมีบาร์กับโรงแรมต้องดูแลนะคะ ทางนี้ก็ปล่อยพวกผู้ใหญ่เขาดูแลกันไปสิคะ อีกอย่างอาอัฐรับช่วงต่อแล้วด้วย” เชอเอมหันขวับมาตอบด้วยน้ำเสียงโทนปกติอย่างไม่ยี่หระ

“เห็นมั้ยล่ะครับ” ก้องภพพูดเสียงกลั้วหัวเราะ หันไปมองผู้ช่วยของตัวเองแล้วกลับมาถ่ายรูปนางแบบอีกชุดต่อทันที

“คุณเอมก็ เอางี้มั้ยคะ งานนางแบบเป็นอาชีพเสริม ทำเล่น ๆ ไป เงินก็ได้ด้วยนะคะ” เมนี่คว่ำปาก กลอกตามองบนใส่เพื่อนอย่างก้องภพ ก่อนจะหันมายิ้มกว้างคะยั้นคะยอลูกเจ้าของบริษัทชื่อดังที่ทำงานมาด้วยหลายปีอย่างมีความหวัง

“เจ๊เมนี่ เอมไม่เอาด้วยหรอกค่ะ เหนื่อยจะแย่ ที่ยอมมาเป็น

พรีเซนเตอร์ให้คุณพ่อก็เพราะมีผลประโยชน์ที่จะได้จากคุณพ่อต่างหากล่ะคะ” เชอเอมส่ายหัวพรืด ปฏิเสธอย่างชัดเจนทันที

“น่าเสียดายมากเลย คุณเอมรู้จังหวะรู้มุมกล้องดีกว่านางแบบตั้งหลายคน ไอ้ภพมันจะได้ไม่เหนื่อยมากด้วย” เมนี่ทำสีหน้าเสียดายอย่างมีจริตจะก้าน ซึ่งเรียกเสียงหัวเราะชอบใจจากเชอเอมและก้องภพได้เป็นอย่างดี ทว่าเสียงหัวเราะก็ต้องหยุดลงเมื่อมีพนักงานจากบริษัทที่ได้รับหน้าที่มาดูแลชุดเครื่องเพชรเอ่ยชื่อว่าที่ท่านประธานบริหารสูงสุดของพีเอสกรุ๊ป ทุกคนจึงหันขวับไปมองทันทีก่อนจะรีบวิ่งออกไปต้อนรับ

“ท่านรองประธาน”

“ไม่ต้องพิธี ทำงานกันต่อเถอะ วันนี้ผมพาซัปพลายเออร์คนใหม่อีกคนมาแนะนำ แล้วพามาดูงานด้วย” อัฐพลกล่าวพลางโบกมือเชิงไล่ให้กลับไปทำงาน แล้วเดินหลบให้ซัปพลายเออร์คนใหม่เดินเข้ามายังสตูดิโอถ่ายสินค้าที่ทางบริษัทก่อสร้างขึ้นไว้สำหรับถ่ายสินค้าของบริษัทโดยเฉพาะ

“ไฮ ฉันเอเรียน่า ซัปพลายเออร์คนใหม่ที่จะเข้ามาร่วมงานด้วย ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะทุกคน” เสียงแหลมเอ่ยขึ้นอย่างมีจริตตามฉบับชาวตะวันตกด้วยสำเนียงอิตาเลียน

“สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับกับการมาเป็นครอบครัวของพีเอสกรุ๊ปนะคะ” ผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดระบายยิ้มกว้างออกไปอย่างมีมารยาท ยื่นมือออกไปเพื่อทำความรู้จัก

“คุณมานี ผมฝากคุณเอเรียน่าด้วยนะครับ อ้อ เรื่องยายเอม ฝากคุมด้วยนะครับ” อัฐพลฝากฝังกับผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดที่วันนี้ลงมาดูงานด้วยตัวเอง ไม่วายลืมกำชับเรื่องของหลานสาว

“ได้ค่ะท่านรอง เอ่อ แล้ว...” มานีรับคำด้วยรอยยิ้มแล้วมองเลย พลางชี้นิ้วไปทางด้านหลังของว่าที่ท่านประธานคนใหม่

เมื่ออัฐพลและเอเรียน่าหันไปมองตามเรียวนิ้วของมานี ก็พบกับ

เซนนิก้าที่เดินมาพร้อมกับถุงกระดาษที่บรรจุกล่องอาหารจากภัตตาคารชื่อดัง เขามาด้วยสีหน้าราบเรียบ ไม่บ่งบอกอารมณ์ใด ๆ ก่อนจะยิ้มบางรับกับคำทักทายของอัฐพล ผู้เป็นอาของแฟนสาวอย่างเชอเอม หลังจากวันนั้นก็ผ่านมาได้สองเดือนแล้วที่ชายหนุ่มและหญิงสาวแอบคบหากัน ไม่สิ เฉพาะเธอมากกว่าที่แอบคบกับเขา ส่วนเขาน่ะหรือ ไม่ปิด แต่ก็ไม่ได้เปิดด้วยการเปล่าประกาศแต่อย่างใด ก็แค่คนที่ไนต์คลับรู้เรื่อง และคนที่บาร์ของสาวเจ้าทราบก็เท่านั้น ในคราแรกเซนนิก้าไม่ได้คิดจะมีความรักอีกครั้ง แต่ไม่รู้ทำไมถึงได้เอ่ยปากขอคบหาดูใจกับเจ้าตัวไปเช่นนั้นจนเวลาล่วงเลยมาได้สองเดือน เขายังจำความเจ็บปวดในอดีตไม่มีวันลืม โดยเฉพาะวันนี้ที่เขาจำมันได้อย่างชัดเจน เอเรียน่า...สายตาคมชำเลืองมองอดีตคนรักที่ทิ้งเขาไปแต่งงานกับเศรษฐีแก่คราวพ่อ แล้วดึงสายตามาที่อัฐพลเพื่อทักทายกลับไปตามมารยาทที่ควรจะเคารพต่ออีกฝ่ายที่เป็นผู้ใหญ่กว่า แม้อายุจะไม่ได้ห่างกันมากก็ตาม

“สวัสดีครับคุณเซนนิก้า มาทำอะไรที่นี่เหรอครับ ผมคิดว่ากำลังคุยเรื่องเครื่องเพชรที่จะลงใหม่กับพี่กรอยู่ที่ห้องประชุม”

“สวัสดีครับคุณอัฐ คุยเรียบร้อยแล้วครับ เลยมาดูงานที่นี่ก่อนกลับ”

“ตามสบายนะครับ ผมขอตัวก่อน ต้องพาหนูนิดไปหาหมอตามนัด”

“เดี๋ยวครับ เจอคุณอัฐก็ดี พ่อของเอมคุยยากกว่า...เย็นนี้ผมขอพาเอมไปภูเก็ตนะครับ” เซนนิก้ารั้งอัฐพล พลางมองเลยไปที่เชอเอมซึ่งกำลังถ่ายแบบชุดเครื่องเพชรชุดใหม่ต่อ รอยยิ้มมุมปากยกขึ้นตอบรับรอยยิ้มของสาวเจ้าที่ส่งมา แม้คนอื่นจะมองว่าเป็นการยิ้มให้กับกล้อง ทว่าทั้งสองคนกำลังส่งยิ้มให้กันอย่างลับ ๆ โดยที่ใครก็มองไม่ออกแม้แต่อัฐพล แต่คำขอของ

เซนนิก้าทำให้อัฐพลหันขวับไปมองหลานสาวตัวเอง ก่อนจะหันมามองคู่ค้าด้วยความตกใจ ไม่ต่างไปจากเอเรียน่าที่มองลูกสาวเจ้าของบริษัทแล้วหันมามองเซนนิก้าที่ไม่คิดว่าจะพุดออกมาโต้ง ๆ เช่นนี้

“คุณกับเอม...” อัฐพลพูดไม่ออกด้วยอาการมึนงง เพราะเพิ่งรับรู้ถึงความสัมพันธ์ของคนทั้งสองอย่างไม่ทันตั้งตัว

“ผมเห็นว่าคุณเป็นผู้ใหญ่...ผมคบกับเอมมาได้สองเดือนแล้ว หวังว่าคุณอัฐจะไม่ขัดขวางพวกเรานะครับ” เซนนิก้าเหยียดยิ้มบางแล้วตอบออกไป ไม่วายพูดให้ไปถึงหูของเอเรียน่าให้รู้อย่างชัดเจน

“...ขอบคุณที่บอก ผมไม่ว่าอะไรหรอก โต ๆ กันแล้ว ขอแค่อย่าทำอะไรที่ไม่ควรทำจนเอมต้องเสียใจก็พอ” อัฐพลนิ่งคิดถึงความหมายของอีกฝ่าย แม้จะไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็ไม่ได้เห็นด้วยกับการที่ชายหนุ่มคบหากับหลานสาวของเขา ถึงอย่างไรก็เป็นเรื่องความรักของคนสองคน ทั้งยังโตกันมากพอที่จะรับผิดชอบความรู้สึกของตัวเองได้เป็นอย่างดีแล้ว เมื่อให้คำอนุญาตออกไปด้วยคำพูดเช่นนั้นก็ขอตัวออกไปทันที เพื่อพาภรรยาไปตามที่แพทย์นัดตรวจครรภ์