บทที่ 4 ผมไม่เด็กแล้วนะ

บทที่ 4 ผมไม่เด็กแล้วนะ

‘แกร๊ก’

เมลเดินก้าวเท้าออกมาจากห้องน้ำ ร่างกายของเธอยังคงแพรวพราวไปด้วยหยาดน้ำ เกาะพราวตามผิวเนียนละเอียด ทั่วทั้งร่างมีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนสีขาวสะอาด พันกายเอาไว้แบบหมิ่นเหม่ ปมผ้าถูกขมวดไว้เหนือทรวงอกอวบอิ่มที่เบียดชิดจนเห็นร่องอกลึกชัดเจน ความยาวของผ้าเช็ดตัวสั้นเพียงต้นขา เผยให้เห็นเรียวขาขาวผ่องกับไหล่มนที่ยังชื้นไปด้วยหยดน้ำ

หญิงสาวกำลังยกมือเช็ดปลายผมลวกๆ ก่อนจะชะงักค้างทันทีเมื่อเงยหน้าขึ้น สายตาของเธอสบเข้ากับผู้ชายตัวสูงที่ยืนอยู่ปลายเตียงพอดี

“….”

“….”

ทั้งห้องเงียบสนิท ภาคินยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาคมเข้มมองเธอเต็มๆ อย่างไม่ทันตั้งตัว ส่วนเมลก็เหมือนสมองหยุดทำงานไปแล้วเช่นกัน

วินาทีถัดมา

“เชี่ย!!! กรี๊ดดด...อื้อออ!”

ยังไม่ทันที่เสียงกรีดร้องจะหลุดออกไปจริงๆ ภาคินที่ตั้งสติได้ก่อนก็รีบก้าวพรวดเข้ามาทันที มือหนายกขึ้นปิดปากเธอไว้แทบจะอัตโนมัติ แรงพุ่งเข้าหากันทำให้แผ่นหลังของเมลแนบชิดผนังด้านข้างห้องน้ำอย่างจัง

“ชู่ว! เดี๋ยวพี่เคนได้ยิน!”

“อื้ออ!!”

เมลดายังดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนเขา ดวงตาเรียวเบิกกว้างด้วยทั้งความตกใจและความอาย มือเล็กฟาดลงบนอกเปลือยของภาคินอีกทีอย่างแรง

‘ปึก!’

“โอเคๆ…”

ชายหนุ่มรีบพูดเสียงต่ำ พลางก้มหน้าเข้ามาใกล้อีกนิดเหมือนกลัวเธอจะเผลอกรี๊ดอีกรอบ

“เดี๋ยวผมปล่อย”

“…!”

“แต่พี่สัญญาก่อนว่าจะไม่ร้องแล้ว”

เมลถลึงตาใส่เขาทันที ใบหน้าแดงลามไปถึงหูหมดแล้วตอนนี้

ภาคินเม้มปากเบาๆ ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แต่แววตากลับกวนประสาทอย่างเห็นได้ชัด

“พี่คง...ไม่อยากให้พี่เคนออกมาเห็นเราสองคนอยู่ในสภาพนี้หรอก…ใช่ไหม”

“!!!”

ประโยคนั้นทำเอาเมลชะงักทันที สมองเธอเพิ่งประมวลผลภาพตัวเองในตอนนี้ได้ครบ ผ้าเช็ดตัวหมิ่นเหม่ ตัวเปียก ส่วนไอ้บ้านี่ก็ไม่ใส่เสื้อ

ถ้าเคนเปิดประตูเข้ามาเห็นตอนนี้…

“อื้อ!”

หญิงสาวรีบพยักหน้ารัวทันทีอย่างยอมแพ้

ภาคินมองท่าทางนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อยๆ ปล่อยมือออกจากปากเธอช้าๆ แต่ยังยืนขวางอยู่ตรงหน้าเหมือนเดิม เขายืนใกล้จนเมลต้องเงยหน้ามองเขาแล้วนั่นยิ่งทำให้เธอสติแตกกว่าเดิมอีก เพราะตอนนี้ตัวเขาสูงกว่าเธอเยอะมาก แผงอกแน่นๆ อยู่ห่างจากหน้าเธอไม่ถึงคืบด้วยซ้ำ เมลเบิกตาโพลงทันที ร่างกายทั้งตัวแข็งทื่อไปหมดจากความตกใจ

ใกล้เกินไป…ใกล้จนเธอรับรู้ได้ถึงไอร้อนจากตัวเขา กลิ่นสบู่จางๆ ปะปนกับกลิ่นเหงื่อสะอาดแบบผู้ชายลอยเข้ามาแตะปลายจมูกเต็มๆ

ที่สำคัญ…

‘ไอ้บ้านี่ไม่ใส่เสื้อ!’

พอได้สติ มืออีกข้างของเมลก็รีบคว้าปมผ้าเช็ดตัวเอาไว้แน่น เพราะตอนโดนดันเข้าผนัง ผ้าเช็ดตัวแทบเลื่อนหลุดลงมาอยู่แล้ว ส่วนมืออีกข้างก็ฟาดลงบนอกเขาแรงๆ ทันที

‘ปึก!’

“โอ๊ย…”

ภาคินหลุดอุทานเสียงแผ่วในลำคอ

ดวงตาคมเข้มก้มมองใบหน้าสวยคมที่บัดนี้ขึ้นสีแดงจัดจ้านในระยะห่างเพียงไม่ถึงคืบ เขาจำเธอได้ในแวบแรกทันที ถึงได้พุ่งเข้ามาปิดปากเธอ

‘พี่เมล... เพื่อนสนิทพี่เคน’

ผู้หญิงคนเดียวกับที่ชอบโผล่มาวาดลวดลายด่ากราดช่างในไซต์งาน เสียงดังลั่นคลิปสตอรี่ไอจีของพี่ชายเขาแทบทุกวัน ภาพจำของอินทีเรียสาวมาดเซอร์ ปากจัด ท่าทางลุยๆ แข็งกร้าวไม่ต่างจากผู้ชาย ถูกลบหายไปในวินาทีนั้นเอง เมื่อเขาเผลอกวาดสายตามองคนตรงหน้าเต็มๆ ตาอีกครั้งในระยะประชิด

ภายใต้แสงไฟสลัวของห้องนอน ผิวเนียนละเอียดตรงช่วงไหล่มนและลำคอระหงของเธอขาวผ่องจัดจนเกือบสะท้อนแสง หยดน้ำอุ่นๆ ที่ยังเช็ดไม่แห้งสนิทเกาะพราวอยู่ตามผิวเนื้อ ค่อยๆ ไหลซึมผ่านร่องไหปลาร้าลงสู่เบื้องล่างอย่างเชื่องช้า เส้นผมสีดำสนิทเปียกชื้นล้อมกรอบใบหน้าหวานที่กำลังตื่นตระหนก ไอความร้อนจากร่างกายของเธอที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ผสมกับกลิ่นครีมอาบน้ำละมุนอ่อนๆ ลอยคลุ้งเตะจมูกโชยขึ้นมา จนคนตัวสูงกว่าเผลอสูดหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว

แต่สิ่งที่ทำให้เด็กหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆ ถึงกับลำคอแห้งผาก ลมหายใจสะดุดกึก คือผ้าเช็ดตัวผืนหนาสีขาวที่พันอยู่รอบกายเธออย่างหมิ่นเหม่ ปมผ้าที่รัดรึงอยู่เหนือทรวงอกอวบอิ่มบดเบียดเนื้อนุ่มจนเห็นร่องอกลึกแน่นขนัดชัดเจน ยิ่งจังหวะที่เธอหอบหายใจถี่ ทรวงอกคู่งามก็ยิ่งกระเพื่อมไหวล่อสายตาอย่างร้ายกาจ แถมความยาวของผ้ายังสั้นกุดจนเปิดเปลือยโคนขาขาวผ่องและเรียวขาสวยสลวย

สายตาของภาคินเลื่อนกลับขึ้นมาสบประสานกับดวงตาเรียวที่กำลังสั่นระริก สัญชาตญาณความดิบในกายของชายหนุ่มเริ่มสูบฉีดจนหน้าร้อนผ่าว ภาคินกลืนน้ำลายลงคอช้าๆ ลูกกระเดือกขยับแรง ดวงตาคมยังคงจับอยู่ที่ผู้หญิงตรงหน้าอย่างเผลอตัว ในหัวของเขาตอนนี้วุ่นวายไปหมด

“…พี่เมล?” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาหลุดออกมาอย่างไม่แน่ใจนัก

เมลเบิกตาใส่ผู้ชายตรงหน้าทันที สมองเหมือนค่อยๆ ดึงภาพบางอย่างจากความทรงจำขึ้นมาทีละนิด เด็กมัธยมปลายหน้ากวนที่ชอบเดินผ่านเธอแบบไม่ค่อยสนโลก แต่ผู้ชายตรงหน้าตอนนี้…ต่างจากภาพจำเดิมไปไกลเกินไปมาก

ทั้งความสูง ไหล่กว้าง โครงหน้าคมชัด แล้วก็สายตาที่มองเธอนิ่งๆ อยู่ตอนนี้ มันทำให้หัวใจของเมลกระตุกวูบอย่างไม่มีเหตุผล

หญิงสาวกะพริบตาถี่ๆ อย่างพยายามเรียกสติตัวเองกลับมา ก่อนหลุดถามออกไปเสียงเบา

“…นาย อย่าบอกนะว่าคือภาคิน?”

ภาคินชะงักไปนิดหนึ่งเหมือนขำในปฏิกิริยาของเธอ ก่อนมุมปากจะยกขึ้นช้าๆ

“ครับ”

เสียงทุ้มต่ำตอบกลับสั้นๆ แล้วรอยยิ้มกวนๆ แบบคุ้นตาก็โผล่ขึ้นมาบนใบหน้าหล่อคมนั่นทันที

“ตกใจขนาดนั้นเลยเหรอครับ”

เมลนิ่งไปอีกวินาที

‘ตกใจสิ!’

ใครจะไปคิดว่าเด็กมัธยมปลายตัวผอมแห้งสูงโย่งในวันนั้น จะโตขึ้นมาเป็นผู้ชายที่หล่อฉิบหายในวันนี้ แถมตอนนี้ยังยืนถอดเสื้ออยู่ตรงหน้าเธออีกต่างหาก ยิ่งอยู่ใกล้กันแบบนี้ เธอยิ่งเห็นชัดว่าภาคินไม่ได้ดูเป็นเด็กคนเดิมเลยสักนิด ไหล่ของเขากว้างขึ้นมาก แผ่นอกแน่น กล้ามท้องเป็นลอนชัดแบบคนดูแลร่างกายสม่ำเสมอ ไหนจะช่วงแขนที่ขึ้นเส้นบางๆ กับเอวสอบใต้แสงไฟในห้องอีก ทุกอย่างบนตัวเขาดูโตขึ้น แข็งแรงขึ้น และอันตรายต่อสติของเธอขึ้นอย่างไม่ควรให้อภัย

กล้ามแขนที่จับเธอไว้เมื่อครู่ยังขึ้นเส้นชัดๆ แผ่นอกแน่นกับซิกแพคใต้แสงไฟยิ่งทำให้เธอต้องรีบเบนสายตาหนีแทบไม่ทัน

‘เดี๋ยวนะ แกกำลังมองอะไรอยู่เนี่ย?! อีเมล สติ!!’

เมลรีบดึงสติกลับมา ก่อนถลึงตาใส่เขาทันที

“แล้วนายเข้ามาเงียบๆ ทำไม!”

ภาคินเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ อย่างคนโดนกล่าวหา

“ก็ห้องผม…”

เมลอ้าปากค้างไปทันที

‘ใช่…ห้องมัน’

แล้วคนที่กำลังนุ่งผ้าเช็ดตัวอยู่กลางห้องผู้ชายตอนนี้ก็คือเธอเอง ความเงียบเกิดขึ้นชั่วขณะ ก่อนเมลจะเริ่มรู้สึกถึงสถานการณ์บัดซบทั้งหมดพร้อมกันในทีเดียว

ทั้งตัวเปียก ผ้าเช็ดตัวก็แทบจะหลุด

ส่วนภาคินก็ยืนถอดเสื้ออยู่ใกล้เกินไปจนเธอแทบหายใจไม่ทั่วท้อง ที่สำคัญมือของเขายังวางอยู่ข้างแก้มเธอเพราะตอนเอื้อมมาปิดปากเมื่อกี้อีก

เมลรีบเบี่ยงหน้าหนีทันที

“…ปล่อยก่อน”

ภาคินชะงักเหมือนเพิ่งรู้ตัว ปลายนิ้วที่แตะอยู่ข้างแก้มเธอคลายออกช้าๆ ก่อนมือหนาจะลดลงข้างลำตัวอย่างเก้อๆ ดวงตาคมเหลือบมองปมผ้าเช็ดตัวที่เธอกำไว้แน่น ตามด้วยท่าทางเกร็งจนแทบไม่กล้าขยับของหญิงสาว แล้วรีบถอยหลังออกไปหนึ่งก้าวทันที

“ขอโทษครับ”

เขายกมือขึ้นเล็กน้อยเหมือนจะแสดงให้เห็นว่าไม่ได้ตั้งใจเข้าใกล้เธอมากกว่านั้น ก่อนเบี่ยงสายตาไปทางอื่นอย่างรู้มารยาท ทั้งที่ใบหูเริ่มขึ้นสีจางๆ อย่างควบคุมไม่อยู่

พอระยะห่างมากขึ้น เมลถึงค่อยหายใจได้สะดวกขึ้นนิดหน่อย แต่หน้าเธอยังร้อนฉ่า ไม่หยุดอยู่ดี

หญิงสาวรีบดึงผ้าเช็ดตัวขึ้นสูงกว่าเดิม ก่อนถลึงตาใส่เขาอย่างพยายามรักษาฟอร์ม

“แล้วนายกลับมาทำไม ไหนไอ้เคนบอกว่าวันนี้ไม่กลับ”

“กลับมาเอาของครับ”

“…”

“ผมก็ไม่คิดว่าจะมีคนอยู่ในห้องเหมือนกัน”

เมลเม้มปากทันที

‘ก็จริงอีก’

แล้วนั่นยิ่งทำให้เธออายหนักกว่าเดิม เพราะถ้ามองจากมุมภาคิน ตอนเปิดประตูเข้ามาเจอคงแทบหัวใจวายเหมือนกัน

สายตาของเธอเผลอเหลือบไปมองแผ่นอกเปลือยตรงหน้าอีกครั้งโดยไม่ตั้งใจ ก่อนจะรีบเบนหนีแทบไม่ทันเมื่อจับได้ว่าภาคินกำลังมองอยู่ มุมปากของชายหนุ่มกระตุกขึ้นนิดๆ ทันที

“…พี่แอบมองผมเหรอ”

“ใครมอง!”

เมลสวนกลับทันที หน้าแดงกว่าเดิมอีกหลายระดับ ภาคินหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ครั้งแรกตั้งแต่เข้าห้องมา เสียงทุ้มต่ำของเขาฟังดูขำจริงๆ ไม่ได้กวนแบบจงใจ

“โอเคครับ ไม่มองก็ไม่มอง”

“แล้วก็ใส่เสื้อเดี๋ยวนี้เลย! มายืนถอดเสื้อไม่อายหรือไง”

“พี่ก็ใส่เสื้อผ้าก่อนเหมือนกันครับ…มายืนนุ่งผ้าเช็ดตัวแบบนี้”

สายตาคมของเขากวาดมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนพูดต่อเสียงเรียบ

“…ผมไม่เด็กแล้วนะ”

“!!!”

เมลชี้หน้าเขาทันที

“ภาคิน!”

ชายหนุ่มหัวเราะอีกครั้ง ก่อนยกสองมือขึ้นเหมือนยอมแพ้ แต่สายตายังมองเธอไม่ละไปไหนและนั่นยิ่งทำให้เมลเริ่มรู้สึกว่า…คืนนี้มันบัดซบจริงๆ