บทที่ 3 บ้านกูเรียกสกปรก

บทที่ 3 บ้านกูเรียกสกปรก

“ไอ้ส้มอ้วนขึ้นเยอะเลย...”

“เมี้ยววว” แมวสีส้มในอ้อมแขนเคนหันมามองเธอตาแป๋ว ก่อนจะร้องใส่ทันที เหมือนกำลังเถียงว่าไม่ได้อ้วนสักหน่อย

เคนหัวเราะ

“มันไม่ได้อ้วน ขนมันหนา”

“กูเชื่ออยู่หรอก”

หญิงสาวยื่นมือไปเกาคางแมวเบาๆ เจ้าก้อนส้มก็หลับตาพริ้มอย่างพอใจทันที จนเธอหลุดยิ้มออกมาอีกครั้ง

“ยังขี้อ้อนเหมือนเดิมเลย ไม่ได้เจอกันตั้งนาน”

“เออ ช่วงนี้ติดคนฉิบหาย ถ้าไม่มีคนอยู่ห้องมันจะเดินร้องหา”

“ลูกกูเหมือนกู ท่องไว้สิ”

“อ้าว ไอ้เมล”

เคนหัวเราะเล็กน้อย ก่อนปล่อยแมวลงพื้น เจ้าก้อนส้มเดินมาถูขาเมลทันทีเหมือนจำเธอได้ ทั้งที่ไม่ได้เจอกันพักใหญ่แล้ว

หญิงสาวก้มมองมันอยู่พักหนึ่ง ก่อนถอนหายใจเบาๆ อย่างเหนื่อยล้า

“…อย่างน้อยวันนี้กูก็ยังมีแมวมาต้อนรับ”

“แน่นอน ลูกกูรักมึงจะตาย”

“มันรักเพราะกูซื้อขนมให้ทุกครั้งมากกว่า”

เคนเดินนำเข้าห้องไปก่อน พลางโยนกุญแจรถลงบนเคาน์เตอร์ครัวอย่างคุ้นเคย ส่วนเมลก็ลากกระเป๋าเดินทางตามเข้ามาช้าๆ ด้วยสภาพใกล้หมดแบตเต็มที

“เมี้ยว” เจ้าก้อนส้มยังเดินตามติดข้อเท้าเธอไม่ห่าง พลางร้องเบาๆ เป็นระยะเหมือนกำลังต้อนรับแขกใหม่

“ห้องใหม่มึงใหญ่ดีนะ”

เมลพึมพำพลางกวาดตามองไปรอบๆ ห้อง ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่เสื้อฮู้ดซึ่งพาดมั่วอยู่บนเก้าอี้ เอกสารที่วางเต็มโต๊ะกินข้าวและแก้วกาแฟตรงซิงก์ที่ดูเหมือนถูกเจ้าของลืมทิ้งไว้ตั้งแต่ชาติที่แล้ว

หญิงสาวเงียบไปสองวินาที ก่อนถอนหายใจเบาๆ

“แต่ความรกนี่เหมือนย้ายตามมาจากห้องเก่าเลยว่ะ”

เคนที่เพิ่งวางของลงหันมามองทันที

“อันนี้เรียกปกติ”

“บ้านกูเรียกสกปรก”

“มึงมาพักฟรีอย่าเรื่องมาก นี่ก็สะอาดกว่าตอนกูอยู่คนเดียวอีก”

หญิงสาวหลุดขำออกมาเบาๆ ก่อนถอดรองเท้าทิ้งไว้หน้าประตูอย่างหมดแรง เคนเดินไปหยุดตรงโถงด้านใน ก่อนชี้ไปทางห้องหนึ่ง

“คืนนี้มึงนอนห้องไอ้คินไปก่อนนะ”

เคนพูดหน้าตาเฉยราวกับกำลังบอกให้เธอไปนอนโซฟา ไม่ใช่ห้องน้องชายตัวเอง

เมลชะงักทันที

“ห๊ะ?”

“ห้องมันเตียงใหญ่ แอร์เย็น แล้วก็น่าจะสะอาดกว่าห้องกู”

“เดี๋ยวๆ นั่นห้องน้องมึงนะ”

“เออ ห้องน้องกู ไม่ใช่ห้องผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรม มึงจะตกใจอะไรขนาดนั้น”

เมลถลึงตาใส่ทันที

“ประเด็นคือกูเป็นผู้หญิง แล้วนั่นห้องผู้ชาย ให้กูนอนโซฟายังดีกว่า”

“คืนนี้มันยังไม่กลับ มึงนอนไปก่อน พอมันกลับค่อยว่ากัน”

“แล้วถ้ามันกลับมาตอนกูนอนอยู่ล่ะ”

เคนชะงักไปนิด ก่อนยิ้มกวน

“งั้นมึงก็แนะนำตัวใหม่อีกรอบว่า สวัสดีค่ะ พี่เมลเองจำได้ไหม วันนี้เป็นผู้ประสบภัยห้องน้ำรั่ว ขอใช้เตียงหนึ่งคืน”

“ไอ้เคน!”

เคนหัวเราะออกมาทันทีเมื่อเห็นสีหน้าแทบจะกินหัวเขาของเมล ก่อนรีบยกมือขึ้นอย่างยอมแพ้

“โอ๊ย ล้อเล่นน่า เดี๋ยวกูโทรบอกมันให้ก่อน พอใจยัง”

“เออ โทรเดี๋ยวนี้”

“ครับๆ โทรเดี๋ยวนี้ครับ”

เคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกทันที พลางเดินไปเปิดตู้เย็นหาอะไรดื่มเหมือนเรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวัน

เมลเพียงยืนกอดอกมองอยู่เงียบๆ สีหน้ายังดูไม่ค่อยไว้ใจเท่าไรนัก แต่ก็ไม่ได้ตั้งใจฟังบทสนทนาทุกคำ เธอแค่ต้องการให้แน่ใจว่าเคนโทรบอกน้องชายแล้วจริงๆ ก็พอ เสียงรอสายดังอยู่ไม่นานก็มีคนรับ

“เออ อยู่ไหน”

เคนใช้ไหล่หนีบโทรศัพท์ไว้กับหู มือก็ยังควานหาอะไรในตู้เย็นไปด้วย

“คืนนี้มึงกลับห้องไหม”

เมลฟังอยู่ห่างๆ พลางเม้มปากเบาๆ อย่างไม่รู้ตัว พอได้ยินว่าอีกฝ่ายตอบอะไรกลับมาสักอย่าง เคนก็พยักหน้ารับง่ายๆ เหมือนแค่โทรเช็กตารางชีวิตน้องชายตามปกติ

“เออๆ งั้นโอเค...พอดีเพื่อนกูมานอนด้วย ห้องมันน้ำท่วม”

เมลพยักหน้าอย่างพอใจเมื่อเห็นว่าเคนโทรบอกน้องชายแล้วจริงๆ ความระแวงในใจคลายลงไปได้ระดับหนึ่ง อย่างน้อยภาคินก็คงรู้แล้วว่าคืนนี้มีคนมานอนค้างที่ห้อง แต่ในตอนนั้นเธอไม่ได้เอะใจรายละเอียดเล็กๆ ในบทสนทนาเลยสักนิดว่าเคนพูดเพียงแค่ ‘เพื่อนกูมานอนด้วย’ ไม่ได้บอกชัดว่าเพื่อนคนนั้นคือเธอ และไม่ได้บอกด้วยว่าเธอจะเข้าไปใช้ห้องนอนของภาคินโดยตรง

ไม่ใช่ว่าเมลไม่รอบคอบ เพียงแต่ตอนนั้นในหัวเธอเต็มไปด้วยเรื่องน้ำท่วมห้อง ของที่ต้องเก็บ งานที่ยังค้างและค่าใช้จ่ายที่อาจงอกขึ้นมาอีกไม่รู้เท่าไร

เคนวางสายแล้วปิดตู้เย็น ก่อนหันมายักคิ้วให้เธอ

“เรียบร้อย มันบอกว่ายังไม่กลับคืนนี้”

เมลถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่งอย่างโล่งอกทันที

“ค่อยยังชั่ว”

เคนหลุดขำเบาๆ

“มึงนี่นะ ทำไมกลัวน้องกูกว่าเจ้าที่เสียอีก”

“กูไม่ได้กลัว”

“แล้ว?”

“มันแปลกๆ อยู่ดีๆ จะให้กูไปนอนห้องเขา”

“เออน่า ไอ้คินมันง่ายๆ”

เมลนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงอ้อมแอ้มกว่าปกติเล็กน้อย

“ก็…กูไม่ได้เจอมันนานแล้วป่ะ ครั้งสุดท้ายตอนน้องมึงอยู่มอสี่ได้มั้ง”

เมลเม้มปากเบาๆ ถึงจะเคยเจอคินมาหลายครั้งตอนเด็ก แต่หลังๆ ก็แทบไม่ได้เจอกันจริงจังแล้ว ภาพจำล่าสุดในหัวเธอ เขายังเป็นเด็กมัธยมตัวสูงๆ ผอมๆ ที่ชอบเดินทำหน้ากวนตีนคนอื่นไปวันๆ อยู่เลย

เคนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“ภาพจำไอ้คินสุดท้ายของมึง คือตอนที่มันอยู่ มอสี่เลยเหรอ?”

“เออดิ ก็ล่าสุดที่กูเจอจริงๆ ก็ตอนนั้น”

“งั้นมึงเตรียมอัปเดตภาพจำใหม่ได้เลย”

เมลหรี่ตามองทันที

“อะไรของมึง”

เคนหัวเราะเบาๆ ก่อนยักไหล่สบายๆ

“ก็แค่จะบอกว่า…ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว”

“โตขึ้น?”

“เออ ก็โตขึ้นมาก”

น้ำเสียงของเคนฟังดูมีอะไรแปลกๆ จนเมลเริ่มระแวง

“มึงยิ้มอะไร”

“เปล่า”

“ไอ้เคน”

“ไม่มีอะไร แค่มันโตแล้ว แล้วก็โตมาดีเกินหน้าเกินตาพี่ชายมันนิดหน่อย”

“อือๆ ก็นึกว่าอะไร”

เมลตอบส่งๆ อย่างไม่ได้สนใจนัก ก่อนหันไปลากกระเป๋าตัวเองต่อ เคนมองตามอยู่สองวินาที ก่อนยิ้มมุมปากแบบเจ้าเล่ห์

“…แต่เอาจริง กูรอดูหน้ามึงตอนเจอมันมากกว่า”

เมลหันขวับทันที

“หมายความว่าไง”

“ไม่มีอะไร”

ยิ่งตอบแบบนั้น เมลยิ่งหรี่ตามองอย่างระแวง แต่สุดท้ายก็ขี้เกียจเถียงต่อ เพราะตอนนี้เธอเหนื่อยจนสมองแทบไม่ทำงานแล้วจริงๆ เคนโยนผ้าขนหนูกับเสื้อยืดตัวใหม่มาให้

“ไปอาบน้ำก่อน เดี๋ยวค่อยออกมากินข้าว”

เมลรับไว้ ก่อนพยักหน้าเบาๆ

“เออ…วันนี้ขอบใจนะ”

เคนชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนทำหน้าเหมือนขนลุก

“เชี่ย ขอบใจกูด้วย ขนลุก”

“ไสหัวไปเลย”

เสียงหัวเราะของเคนดังตามหลังมา ขณะที่เมลลากกระเป๋าเดินเข้าไปทางห้องด้านในอย่างหมดแรง

“ห้องขวาสุดนะ...คุณผู้ประสบภัย”

หญิงสาวยกมือจะปาของใส่เพื่อนทันที แต่สุดท้ายก็ไม่มีแรงพอ ได้แต่ส่งสายตาดุๆ ไปให้ ก่อนลากกระเป๋าเดินเข้าห้องที่เคนเพิ่งชี้บอกอย่างเหนื่อยล้า

ปลายนิ้วเรียวจับลูกบิดประตูแล้วค่อยๆ เปิดเข้าไปช้าๆ ทันทีที่ไฟในห้องสว่างขึ้น เมลก็ชะงักไปเล็กน้อย

ห้องนอนสะอาดกว่าที่เธอคิดไว้มาก เตียงขนาดใหญ่ถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อย ผ้าปูสีเทาเข้มตึงเป๊ะจนแทบไม่มีรอยยับ โต๊ะทำงานริมหน้าต่างมีโน้ตบุ๊กเปิดค้างอยู่ข้างกองชีทกับหนังสือมหาวิทยาลัยหลายเล่ม หูฟังสีดำถูกวางไว้ข้างคีย์บอร์ดอย่างเป็นระเบียบ

เมลกวาดตามองรอบห้องช้าๆ ก่อนพึมพำเบาๆ

“…สะอาดกว่าพี่มันเยอะเลย”

กลิ่นหอมจางๆ ภายในห้องลอยเข้ามาแตะปลายจมูก เป็นกลิ่นสะอาดเย็นๆ แบบผู้ชายที่ไม่ได้ฉุนมาก หญิงสาววางกระเป๋าลงข้างเตียง ก่อนทิ้งตัวนั่งลงเบาๆ อย่างหมดแรงทันที

ฟูกนุ่มยวบลงเล็กน้อย

“…โอ๊ย”

ตอนนี้ทั้งตัวเธอแทบแตกเป็นชิ้นๆ แล้วจริงๆ เมลยกมือขึ้นแกะยางรัดผมออก ปล่อยเส้นผมยาวสีดำให้สยายลงมาอย่างยุ่งๆ ก่อนลูบหน้าตัวเองแรงๆ หนึ่งที สายตาเหลือบไปเห็นกรอบรูปเล็กๆ บนชั้นข้างโต๊ะทำงานพอดี เป็นรูปถ่ายของเคนกับคินตอนหลายปีก่อน

ภาคินในรูปยังดูเด็กมาก ใบหน้าหล่อคมแต่ติดความกวนประสาทแบบเด็กผู้ชายชัดเจน แขนยาวๆ ถูกพี่ชายล็อกคออยู่ ส่วนเจ้าตัวก็กำลังทำหน้ารำคาญใส่กล้องเต็มที่ เมลหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

“ยังหน้ากวนเหมือนเดิมเลย…”

เมลวางกรอบรูปกลับเข้าที่เดิม ก่อนถอนหายใจเบาๆ แล้วลุกขึ้นเดินไปเข้าห้องน้ำ

เธออาบน้ำได้เกือบครึ่งชั่วโมง ภายในห้องน้ำ ไอน้ำสีขาวยังลอยคลุ้งอยู่เต็มไปหมด เมลยืนเช็ดผมอยู่หน้ากระจกช้าๆ หลังจากปล่อยให้น้ำอุ่นช่วยดึงความเหนื่อยล้าทั้งวันออกจากร่างไปได้บ้าง แก้มของหญิงสาวยังขึ้นสีจางๆ จากความร้อนของน้ำ ผิวเนียนละเอียดทั่วลำคอยังมีหยดน้ำเกาะพราวเป็นประกาย เส้นผมสีดำยาวเปียกชื้นแนบไปตามลาดไหล่และแผ่นหลัง

เธอหยิบผ้าเช็ดตัวสีขาวผืนใหญ่ที่แขวนอยู่ข้างผนังมาพันรอบตัวลวกๆ อย่างคนหมดแรงที่จะคิดอะไรแล้วจริงๆ

ประตูห้องถูกเปิดออกอย่างเงียบๆ ทันทีที่เข้ามาในคอนโด ภาคินก็วางกุญแจรถไว้บนโต๊ะตามความเคยชิน ก่อนจะถอดเสื้อออกแบบไม่คิดอะไร เผยให้เห็นแผ่นอกแน่นกับกล้ามท้องชัดเจนเป็นลอนใต้แสงไฟสีวอร์มภายในห้อง

หยดเหงื่อบางๆ จากอากาศด้านนอกยังเกาะอยู่ตามลำคอและแผ่นอกกว้าง ร่างสูงของผู้ชายวัยยี่สิบสามปีเต็มไปด้วยความแข็งแรงแบบคนออกกำลังกายสม่ำเสมอ ไหล่กว้าง กล้ามแขนขึ้นเส้นบางๆ ดูต่างจากเด็กมัธยมผอมแห้งเมื่อหลายปีก่อนแทบคนละคน

ภาคินเสยผมลวกๆ ก่อนเดินตรงไปทางห้องตัวเอง เพราะตั้งใจกลับมาอาบน้ำและเอาของบางอย่างแล้วจะออกไปต่อ แต่ทันทีที่เปิดประตูห้องเข้าไป เขาก็ชะงัก มือที่จับลูกบิดยังค้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะดันประตูปิดตามความเคยชิน

‘กึก’

เสียงประตูปิดลงเบาๆ ด้านหลัง แต่ภาคินกลับยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

ไฟในห้องเปิดอยู่ แอร์ก็เปิดอยู่

“…?”

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนสายตาจะเลื่อนไปเห็นกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่ไม่ใช่ของเขาวางอยู่ข้างเตียง ตามด้วยเสื้อผ้าผู้หญิงที่ถูกพับวางไว้บนผ้าปูสีเทาเข้มของเขา รวมถึงเสื้อชั้นในสีดำที่วางทับอยู่ด้านบนสุดอย่างไม่ได้ตั้งใจ

ภาคินนิ่งค้างไปทันที สมองประมวลผลภาพตรงหน้าไม่ทันอยู่หลายวินาที

‘…ของใคร’

ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ เสียงประตูห้องน้ำก็เปิดออกพอดี