บทที่ 7 ตอนนี้ไม่ตกใจเลยมั้ง

บทที่ 7 ตอนนี้ไม่ตกใจเลยมั้ง

เช้าวันต่อมา เมลถูกปลุกด้วยน้ำหนักนุ่มๆ ที่ทับอยู่บนอก เธอลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ก่อนจะเห็นก้อนขนสีส้มๆ นั่งจ้องหน้าอยู่ในระยะประชิด ดวงตากลมใสของเจ้ากะทิมองเธอนิ่งๆ ราวกับมันตื่นมานานแล้วและกำลังรอให้มนุษย์คนนี้รู้หน้าที่ของตัวเองเสียที

เมลกะพริบตาช้าๆ แล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนยกมือขึ้นลูบหัวมันอย่างเอ็นดู

“ตื่นแล้วเหรอเจ้าอ้วน…”

กะทิร้อง “เมี้ยว” เบาๆ แล้วก้มหน้าลงมาเอาจมูกแตะปลายคางเธอหนึ่งที มุมปากของเมลยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“รู้แล้วๆ ลุกแล้ว ไม่ต้องมาอ้อนเลย ตัวก็หนักนั่งทับอกไม่เกรงใจเลย นึกว่าผีอำ”

ราวกับฟังรู้เรื่อง เจ้ากะทิกะพริบตาใส่เธอหนึ่งที ก่อนค่อยๆ ยกขาหน้าขึ้นเหยียบผ้าห่ม แล้วก้าวลงจากอกเธออย่างเชื่องช้า ท่าทางไม่รีบร้อนเลยสักนิด เหมือนเจ้านายที่เพิ่งตัดสินใจให้อภัยทาสรับใช้ที่ตื่นสาย เมลถึงกับผ่อนลมหายใจออกมา เมื่อแรงกดนุ่มๆ บนอกหายไปเสียที

เจ้ากะทิเหยียบผ้าห่มย่ำไปมาอีกสองสามครั้ง ก่อนทิ้งตัวนั่งลงข้างหมอนอย่างสบายใจ ราวกับห้องนี้เป็นของมันตั้งแต่แรก เมลมองท่าทางนั้นแล้วอดหัวเราะเบาๆ ไม่ได้

“เมื่อคืนก็นอนเบียดเก่งมากนะเรา ตัวแค่นี้ทำไมกินที่เท่าคนหนึ่งคนได้”

กะทิเอียงคอมองเธอ หางสีส้มกวัดแกว่งช้าๆ อย่างอารมณ์ดี เมลยื่นนิ้วไปเกาคางให้มันเบาๆ

“โอเค ไม่บ่นแล้ว น่ารักขนาดนี้ใครจะไปด่าลง”

เจ้ากะทิเดินไปมา ก่อนกระโดดลงจากเตียงอย่างคล่องแคล่ว เมลมองตามมันไปพลางถอนหายใจอีกครั้ง แล้วค่อยๆ ดันตัวลุกขึ้นนั่ง ผมยาวยุ่งนิดๆ จากการนอน ใบหน้าสวยยังง่วงจัด แต่พอนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ต้องกลับไปดูคอนโด สติที่หายไปครึ่งหนึ่งก็เริ่มค่อยๆ กลับเข้าร่าง

“เก้าโมงครึ่ง…”

ยังไม่สาย แต่ก็ไม่ได้เช้าเท่าไรนัก เมลยกมือเสยผมลวกๆ แล้วลุกจากเตียง เดินออกจากห้องด้วยสภาพครึ่งตื่นครึ่งหลับ ตั้งใจว่าจะไปล้างหน้า หาอะไรกินนิดหน่อย แล้วค่อยลากเคนออกไปดูสภาพห้องพังๆ ของเธอ แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เธอก็ชะงักเหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้

“เชี่ย งานไซต์…”

เมลรีบก้มลงกดโทรศัพท์ในมือ เปิดแชทของพี่ชัย หัวหน้าช่างที่เธอฝากงานไว้ประจำ ก่อนพิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็ว ทั้งที่ตายังปรืออยู่ครึ่งหนึ่ง

[พี่ชัย]

[เมล: พี่ชัยคะ วันนี้เมลไม่เข้าไซต์นะคะ พอดีคอนโดมีปัญหาด่วน ห้องน้ำท่วม ฝ้าถล่ม ต้องไปจัดการก่อน]

[เมล: ฝากพี่ช่วยคุมหน้างานให้หน่อยนะคะ]

[เมล: พรุ่งนี้เมลจะเข้าไปตรวจงานเองค่ะ ถ้ามีอะไรด่วน โทรหาเมลได้เลยนะคะ]

เธอกดส่งเสร็จแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนยืนมองหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานนัก ข้อความตอบกลับจากพี่ชัยก็เด้งขึ้นมา

[พี่ชัย: ได้ครับคุณเมล เดี๋ยวผมดูให้]

[พี่ชัย: คอนโดเป็นอะไรมากไหมครับ]

เมลอ่านแล้วเม้มปากนิดหนึ่ง ก่อนพิมพ์ตอบกลับไป

[เมล: หนักอยู่ค่ะพี่ ท่อน้ำห้องข้างบนแตก น้ำลงมาท่วมห้อง เมลต้องไปเคลียร์กับนิติก่อน]

[เมล: ฝากไซต์ด้วยนะคะ]

พี่ชัยตอบกลับมาแทบจะทันที

[พี่ชัย: รับทราบครับ]

เมลเห็นข้อความนั้นแล้วค่อยโล่งใจขึ้นมานิดหนึ่ง อย่างน้อยวันนี้ไซต์งานก็ยังมีคนช่วยดูให้ ไม่อย่างนั้นเธอคงต้องแยกร่างไปจัดการทั้งห้องพัง ทั้งลูกค้า ทั้งช่างพร้อมกันแน่ๆ

ถึงจะเป็นฟรีแลนซ์ แต่เมลดาไม่ได้รับแค่งานออกแบบแล้วส่งแบบให้ลูกค้าจบๆ ไป เธอรับงานตกแต่งภายในแทบครบวงจร ตั้งแต่คุยคอนเซ็ปต์ วางเลย์เอาต์ เลือกวัสดุ คุมงบ ไปจนถึงประสานทีมช่างหน้างานด้วยตัวเอง

ทีมช่างของเธอถือว่าเป็นทีมที่ไว้ใจได้ ทำงานด้วยกันมาหลายโปรเจกต์ รู้จังหวะ รู้มาตรฐาน และรู้ดีว่าอะไรที่เมลยอมได้ อะไรที่ห้ามแตะเด็ดขาด

แต่ถึงอย่างนั้น ถ้ามีเวลาเธอก็มักจะเข้าไปดูหน้างานเองอยู่ดี ไม่ใช่เพราะไม่เชื่อใจใคร แต่เพราะเธอรู้ว่าการตัดสินใจบางอย่างต้องเห็นพื้นที่จริง เห็นระยะจริง ถึงจะสั่งแก้ได้แม่นที่สุด อีกอย่าง งานฟรีแลนซ์ไม่มีใครมาคอยรับหน้าแทนเธอ ถ้างานช้า ลูกค้าก็ตามเธอ ถ้างานพลาด คนที่ต้องแก้ก็ยังเป็นเธอ ดังนั้นเมลจึงติดนิสัยลงไซต์เองจนเป็นเรื่องปกติ ต่อให้บางวันไม่จำเป็นต้องอยู่ทั้งวัน เธอก็ยังต้องแวะเข้าไปตรวจสักรอบ ให้แน่ใจว่างานเดินต่อได้ ไม่สะดุดเพราะรายละเอียดเล็กๆ ที่คนอื่นอาจมองข้าม

วันนี้เป็นวันแรกในรอบนานมากที่เธอต้องยอมปล่อยหน้างานไว้กับทีมช่างเต็มวัน เมลถอนหายใจเบาๆ พลางกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ วันนี้เธอก็จะได้มีสมาธิไปจัดการซากห้องตัวเองก่อน

“ดีนะ ไม่ได้รับงานลูกค้าชนกัน”

เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง แล้วเดินออกจากห้องไปด้วยสภาพที่ยังไม่เต็มร้อยนัก แต่สีหน้าเริ่มกลับมาเป็นเมลดาคนเดิมขึ้นทีละนิด คนที่ถึงชีวิตจะพังแค่ไหน ก็ยังไม่ยอมให้งานพังตามไปด้วยง่ายๆ

ทันทีที่เปิดประตูออกมา เธอเดินไปทางโต๊ะกินข้าวเพื่อหาน้ำดื่ม พลางก้มลงทักกะทิที่เดินพันขาอยู่ไม่ห่าง

“อย่าเดินตัดหน้า เดี๋ยวเหยียบหางนะ”

กะทิร้องตอบเบาๆ เหมือนรับรู้ แต่ก็ยังเดินนวยนาดอยู่แถวข้อเท้าเธออย่างไม่เกรงกลัวอะไรทั้งนั้น เมลส่ายหัวนิดๆ ก่อนเปิดตู้เย็นหยิบน้ำออกมาดื่ม

จังหวะเดียวกันนั้น เสียงประตูห้องก็ดังขึ้น

‘แกร๊ก’

เมลหันไปมองโดยอัตโนมัติ แล้วทั้งร่างก็แข็งค้างทันที คนที่เดินออกมาจากห้องเคนไม่ใช่เขา แต่เป็นภาคิน

ชายหนุ่มยืนอยู่หน้าประตูห้องน้ำในสภาพนุ่งผ้าเช็ดตัวสีเข้มเพียงผืนเดียว ผมสีดำเปียกชื้นลู่ลงมาปรกหน้าผาก หยดน้ำบางส่วนไหลจากปลายผมลงมาตามข้างแก้ม ก่อนลากผ่านลำคอและแนวไหล่กว้างอย่างช้าๆ ผิวขาวสะอาดของเขายังมีไอน้ำจางๆ เกาะอยู่ แผ่นอกแน่นกับหน้าท้องที่เห็นเป็นลอนชัดพอดีไม่ได้เกินจริง แต่ก็มากพอจะทำให้สมองของเมลหยุดทำงานไปหลายวินาที

มือที่ถือขวดน้ำของเธอค้างอยู่กลางอากาศ

ภาคินเองก็ชะงักไปนิดหนึ่งเหมือนไม่คิดว่าเธอจะออกมายืนอยู่ตรงนี้ แต่เพียงครู่เดียว มุมปากของเขาก็ค่อยๆ ยกขึ้นบางๆ

“อรุณสวัสดิ์ครับ พี่เมล”

น้ำเสียงทุ้มต่ำของคนเพิ่งอาบน้ำเสร็จฟังดูเรียบเกินไป เรียบจนเมลอยากเอาขวดน้ำในมือปาใส่หน้าเขาเพื่อเรียกสติของตัวเองกลับมา

“นาย…” เมลพูดได้แค่นั้น ก่อนรีบหันหน้าหนีทันที

“ทำไมมาอยู่ตรงนี้!”

“แล้วจะให้ผมอยู่ตรงไหน”

“ฉันหมายถึงทำไมออกมาสภาพนี้!”

ภาคินก้มมองตัวเองเล็กน้อย ก่อนตอบหน้าตาย

“ก็ผมเพิ่งอาบน้ำเสร็จ”

“แล้วเสื้อผ้าล่ะ!”

“อยู่ในห้องครับ”

“แล้วทำไมไม่ใส่มาก่อน!”

“เห็นพี่นอนอยู่ผมเลยยังไม่เข้าไป”

เมลกัดฟันแน่น หูเริ่มร้อนขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอยังหันหน้าไปทางตู้เย็นเหมือนกำลังสนใจฉลากขวดน้ำมาก ทั้งที่ในหัวเต็มไปด้วยภาพแผ่นอกกับหยดน้ำเมื่อกี้จนอยากกรีดร้องใส่เขา

ภาคินมองท่าทางนั้นแล้วแววตาขำขึ้นเล็กน้อย

“พี่หันกลับมาก็ได้นะครับ ผมไม่ได้โป๊”

“นายเงียบไปเลย นุ่งผ้าเช็ดตัวอยู่ผืนเดียวไม่โป๊อะไร”

ภาคินก้มมองตัวเองนิดหนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยสีหน้าจริงจังเกินเหตุ

“ก็ยังมีผ้าเช็ดตัวอยู่ไงครับ”

เมลกำขวดน้ำในมือแน่นขึ้นทันที

“ตรรกะอะไรของนาย”

“ตรรกะคนเพิ่งอาบน้ำเสร็จ”

“งั้นคนเพิ่งอาบน้ำเสร็จก็ควรรีบไปใส่เสื้อผ้า ไม่ใช่มายืนเถียงผู้หญิงกลางห้องรับแขก”

“ผมไม่ได้ตั้งใจมายืนเถียงครับ พี่เป็นคนถามก่อน”

เมลหันขวับไปมองเขาอย่างลืมตัว แล้วก็ต้องรีบเบือนหน้าหนีแทบจะทันที เพราะภาพตรงหน้าชัดเกินไป ชัดจนสมองเธอเหมือนหยุดประมวลผลไปครู่หนึ่ง

ผมเปียกๆ ของเขายังมีหยดน้ำเกาะอยู่ ปลายผมตกลงมาปรกหน้าผากนิดๆ ทำให้ใบหน้าที่ปกติก็ดูดีจนน่าหมั่นไส้อยู่แล้ว ยิ่งดูเหมือนคนที่เพิ่งเดินออกมาจากฉากในโฆษณาอะไรสักอย่างแบบไม่ขออนุญาตสายตาใคร

เมลมัวแต่พยายามดึงสายตากลับ จนไม่รู้เลยว่าภาคินขยับเข้ามาใกล้ตั้งแต่ตอนไหน รู้ตัวอีกที กลิ่นสบู่สะอาดกับไอน้ำอุ่นจางๆ จากตัวเขาก็ลอยมาแตะปลายจมูกแล้ว ระยะห่างที่เมื่อกี้ยังพอปลอดภัย จู่ๆ ก็หายไปเกือบครึ่งจนเธอต้องกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

หญิงสาวชะงักค้างไปเสี้ยววินาที ก่อนถอยหลังทันทีหนึ่งก้าว

“นายจะขยับเข้ามาทำไม!”

ภาคินเลิกคิ้วนิดหนึ่ง สีหน้าเหมือนไม่รู้ตัวจริงๆ หรือไม่ก็แกล้งไม่รู้ตัวได้แนบเนียนมาก

“ผมจะหยิบผ้าเช็ดผมครับ”

เมลเหลือบตามองตามมือเขา แล้วเพิ่งเห็นว่าผ้าขนหนูผืนเล็กพาดอยู่บนพนักเก้าอี้ข้างหลังเธอจริงๆ

“ก็พูดสิ!”

“พี่ยืนขวางอยู่ครับ”

“แล้วนายก็เลยเดินมาเงียบๆ เนี่ยนะ”

ภาคินหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดปลายผมอย่างใจเย็น มุมปากยกขึ้นนิดๆ

“กลัวพี่ตกใจ”

เมลมองเขาด้วยสายตาแทบจะกินเลือดกินเนื้อ

“ตอนนี้ไม่ตกใจเลยมั้ง”

“ดูออกอยู่ครับ”

“ภาคิน!”

เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ส่วนเมลรีบหันหน้าหนีอีกครั้ง ใบหูแดงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ทั้งหงุดหงิด ทั้งอายและทั้งไม่อยากยอมรับเลยว่าระยะห่างเมื่อครู่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงเกินเหตุ

ส่วนภาคินกลับยืนเช็ดผมต่อด้วยท่าทางไม่สะทกสะท้านอะไรทั้งนั้น มุมปากยังยกขึ้นนิดๆ เหมือนสนุกที่ได้เห็นคนปากเก่งเสียอาการตั้งแต่เช้า จังหวะนั้นเอง ประตูห้องของเคนก็เปิดออกพอดี