บทที่ 5 กูพลาดอะไรไปวะเนี่ย

บทที่ 5 กูพลาดอะไรไปวะเนี่ย

หญิงสาวรีบคว้าชุดนอนบนเตียงขึ้นมากอดไว้แน่น ก่อนถอยหลังกรูดกลับไปทางห้องน้ำทันที ท่าทางลนลานของเธอแทบไม่เหลือเค้าคนที่ปกติคุมไซต์งานทั้งไซต์ด้วยสายตาเดียวอยู่เลย

“ห้ามมองนะ!”

“ครับ”

“แล้วก็หันหน้าไปทางอื่นด้วย!”

ภาคินยกมือขึ้นปิดตาตัวเองแบบขำๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยอย่างคนพยายามกลั้นยิ้ม

“ครับผม”

เมลดารีบปิดประตูห้องน้ำดังปังทันที ก่อนพิงแผ่นประตูอยู่ด้านในแน่น ราวกับกลัวอีกฝ่ายจะมองทะลุเข้ามาได้ หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก ความร้อนจากใบหน้าลามลงมาถึงลำคอ ทั้งที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จแท้ๆ แต่กลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะไหม้

“…บ้าชะมัด”

หญิงสาวยกมือขึ้นแตะแก้มตัวเองที่ร้อนฉ่า ก่อนหลับตาแรงๆ หนึ่งทีเหมือนพยายามเรียกสติกลับมา

‘นี่มันสถานการณ์บ้าอะไรกันเนี่ย…ทำไมเรื่องมันถึงกลายเป็นการยืนสบตากับน้องชายเพื่อนในสภาพนุ่งผ้าเช็ดตัวแบบนั้นไปได้’ ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งอยากเอาหัวโขกประตูห้องน้ำให้รู้แล้วรู้รอด

อีกด้านหนึ่งของประตู ภาคินยังยืนอยู่กลางห้องเงียบๆ ราวกับเสียงปิดประตูเมื่อครู่เพิ่งดึงสติของเขากลับมาได้ครึ่งหนึ่ง ชายหนุ่มก้มมองสภาพตัวเองที่ยังถอดเสื้ออยู่ ก่อนถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วหลุดพึมพัมในลำคออย่างช่วยไม่ได้

“…เชี่ยเอ๊ย”

เขายกมือขึ้นลูบหน้าแรงๆ หนึ่งที เหมือนพยายามไล่ภาพเมื่อครู่ออกจากหัว แต่ยิ่งพยายามลบ ภาพนั้นกลับยิ่งชัดขึ้นกว่าเดิม ทั้งผิวขาวที่ยังมีหยดน้ำเกาะพราว เส้นผมเปียกชื้นที่แนบกับกรอบหน้า ริมฝีปากที่ถูกมือเขาปิดไว้เมื่อครู่ และดวงตาคมๆ ของเธอตอนเงยหน้ามองเขาด้วยความตกใจสุดชีวิต

ภาคินหลับตาลงชั่วขณะ ก่อนสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วบังคับตัวเองให้หันไปหยิบเสื้อบนเก้าอี้มาสวมอย่างรวดเร็ว ราวกับถ้าปล่อยให้ตัวเองยืนอยู่แบบนั้นนานกว่านี้อีกนิด ภาพของเมลในผ้าเช็ดตัวผืนเดียวคงวนอยู่ในหัวเขาไม่จบง่ายๆ แน่ เขาเม้มปากแน่น สุดท้ายจึงหันไปคว้าเสื้อยืดขึ้นมาใส่อย่างพยายามสงบสติอารมณ์ตัวเอง แล้วเดินออกจากห้องไปด้านนอก

ภาคินทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่น พลางหยิบน้ำขึ้นมาดื่มอึกใหญ่ พยายามทำตัวให้ปกติที่สุด แต่ปลายหูยังร้อนอยู่ไม่หาย สายตาเขาเหลือบมองประตูห้องนอนตัวเองอยู่ครั้งหนึ่ง ก่อนรีบเบือนหน้าไปทางอื่นเหมือนกลัวตัวเองจะเผลอนึกอะไรเกินเลยอีก

ผ่านไปไม่นาน ประตูห้องเคนก็เปิดออกพอดี

เคนเดินออกมาในสภาพเสื้อยืดกางเกงและขาสั้น มือหนึ่งถือผ้าขนหนูเช็ดผมอยู่ ก่อนชะงักเมื่อเห็นน้องชายนั่งอยู่บนโซฟา

คณินเลิกคิ้ว มองน้องชายตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ไหนว่าคืนนี้ไม่กลับ”

ภาคินที่นั่งพิงโซฟาอยู่เงียบๆ เงยหน้าขึ้นมองพี่ชาย สีหน้ายังดูเรียบเฉย แต่แววตากลับเหมือนมีอะไรบางอย่างค้างอยู่ในใจ

“กลับมาอาบน้ำแล้วก็เอาของ”

เคนพยักหน้าหงึกๆ ก่อนเดินไปเปิดตู้เย็นหาเบียร์ แต่เดินผ่านน้องชายได้แค่ก้าวเดียวก็ชะงักอีกครั้ง สายตาเขาหรี่ลงอย่างคนเริ่มจับพิรุธ

“แล้วมึงหน้าแดงอะไร”

ภาคินที่เพิ่งยกแก้วน้ำขึ้นดื่มสำลักทันที

“แค่กๆๆ”

เคนหันขวับมามองน้องชาย คิ้วขมวดเข้าหากันอย่างงงๆ

“เฮ้ย เป็นไร”

ภาคินรีบวางแก้วลงบนโต๊ะ ยกหลังมือเช็ดมุมปากลวกๆ ก่อนเบี่ยงสายตาไปทางอื่นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เปล่า”

“เปล่าเหี้ยอะไร สำลักจนวิญญาณจะหลุด”

“น้ำเข้าคอผิดจังหวะ”

เคนหรี่ตามองเขาอย่างไม่ค่อยเชื่อ ก่อนกวาดสายตามองหน้าน้องชายชัดๆ อีกครั้ง แล้วชี้นิ้วใส่ทันที

“แล้วทำไมหน้ามึงดูเหมือนคนเพิ่งวิ่งมาสิบกิโล”

ภาคินนิ่งไปเสี้ยววินาที ก่อนตอบสั้นๆ

“ร้อน”

เคนเหลือบมองแอร์ที่เปิดอยู่ แล้วหันกลับมามองน้องชายด้วยสีหน้าว่างเปล่า

“แอร์ยี่สิบสององศา มึงร้อน?”

ภาคินหยิบแก้วน้ำขึ้นมาอีกครั้ง ทำเหมือนไม่ได้ยิน

“อืม”

ภาคินเม้มปากเงียบทันที ส่วนเคนก็เริ่มหรี่ตามองหนักกว่าเดิม แต่ยังไม่ทันได้ถามต่อ เสียงลูกบิดประตูก็ดังขึ้นเบาๆ

‘แกร๊ก’

ประตูห้องนอนเปิดออกพอดี เมลเดินออกมาช้าๆ ในชุดนอนตัวโคร่ง ผมยาวยังชื้นนิดๆ แก้มแดงระเรื่อแบบคนเพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ แต่ที่แปลกคือสีแดงนั้นไม่ได้อยู่แค่ตรงแก้ม มันยังลามไปถึงใบหูจนเห็นได้ชัด

เคนหันไปมองเพื่อนตัวเอง ก่อนขมวดคิ้วทันที

“…ทำไมมึงหน้าแดงอีกคน”

“…”

“…”

เมลกับภาคินเผลอหันมองหน้ากันแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบหลบสายตาไปคนละทางแทบจะพร้อมกัน ความเงียบประหลาดตกลงมากลางห้องทันที ชัดเจนเสียจนแม้แต่กะทิที่นอนอยู่บนพรมยังเงยหน้าขึ้นมองเหมือนสงสัยไปด้วย

ภาคินยกขวดน้ำขึ้นดื่มเงียบๆ ทำท่าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ใบหูยังแดงจางๆ ส่วนเมลยืนกอดอกแน่น สีหน้าเกร็งไว้สุดชีวิต แต่แก้มกลับแดงจนแทบลามไปถึงคอ

เคนมองซ้ายที ขวาทีช้าๆ สายตาเริ่มหรี่ลงอย่างคนจับกลิ่นความไม่ชอบมาพากลได้เต็มๆ

“…เดี๋ยวนะ”

เมลสะดุ้งเล็กน้อย แต่ยังพยายามทำเสียงนิ่ง

“อะไร”

เคนชี้นิ้ววนระหว่างเธอกับน้องชายตัวเอง

“พวกมึงดูเหมือนเพิ่งทำเรื่องผิดกฎหมายร่วมกันมา”

เมลถลึงตาใส่ทันที

“ไม่มี!”

ภาคินสำลักน้ำอีกรอบเบาๆ แต่คราวนี้พยายามกลั้นไว้สุดชีวิตจนไหล่สั่นนิดๆ เคนเห็นแบบนั้นก็ยิ่งหรี่ตาหนักกว่าเดิม

“โอเค ยิ่งน่าสงสัยกว่าเดิมอีก”

“ก็บอกว่าไม่มีไง!”

“แล้วทำไมไอ้คินหน้าแดง”

“ถามมันสิ!”

“แล้วทำไมมึงหน้าแดง”

“อากาศร้อน!”

เคนหันไปมองแอร์ที่เปิดยี่สิบองศาอีกครั้ง

“…ร้อน?”

เมลเงียบกึก ส่วนภาคินที่นั่งอยู่บนโซฟาเผลอหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างกลั้นไม่อยู่ เมลหันขวับไปถลึงตาใส่ทันที

“นายก็หยุดขำเลย!”

“ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะครับ”

น้ำเสียงเรียบๆ นั่นยิ่งทำให้เธอหงุดหงิดกว่าเดิมอีก

“ภาคิน!”

เคนมองสภาพทั้งคู่สลับไปมาอีกครั้ง ก่อนค่อยๆ ยิ้มมุมปากช้าๆ อย่างเริ่มจับทางได้

“เดี๋ยวนะ…สองคนเจอกันแล้วเหรอ”

เมลชะงักไปทันที

‘เจอแล้ว แถมยังเป็นภาพจำที่น่าจดจำฉิบหายอีกต่างหาก’ เธอคิดในใจอย่างหัวเสีย

ใครจะไปคิดว่าไม่ได้เจอกันมาตั้งหลายปี พอกลับมาเจอกันอีกที เธอจะยืนนุ่งผ้าเช็ดตัวอยู่ในห้องน้องชายเพื่อนแบบนั้น คิดแล้วก็อยากมุดพื้นหนีตรงนี้เดี๋ยวนี้เลย

ภาคินยกขวดน้ำขึ้นแตะปาก เพื่อกลบยิ้มบางๆ ส่วนเมลรีบหันไปฟาดแขนเพื่อนทันที

“เพราะมึงนั่นแหละ!”

“โอ๊ย กูอีกแล้ว?”

“ใช่! ไหนว่าน้องมึงไม่กลับ”

“ก็กูจะรู้ไหมว่ามันจะกลับ!”

เคนเถียงกลับอย่างงงๆ ก่อนหันไปมองน้องชายตัวเองอีกรอบ สีหน้าจากงงเริ่มเปลี่ยนเป็นสนุกอย่างชัดเจน เหมือนคนเพิ่งเจอเรื่องน่าสนใจกว่าข่าวดราม่าในอินเทอร์เน็ต

“แล้วมึงไปทำอะไรให้เพื่อนกูหน้าแดงขนาดนั้น”

ภาคินที่กำลังยกน้ำขึ้นดื่มถึงกับสำลักอีกครั้ง

“แค่กๆๆ!”

เขารีบก้มหน้าลง ไอเบาๆ อยู่สองสามที มือข้างหนึ่งยกขึ้นปิดปาก ส่วนอีกข้างวางขวดน้ำลงบนโต๊ะเร็วเกินจำเป็น ท่าทางนิ่งๆ ที่พยายามรักษาไว้เมื่อครู่พังลงไปเกือบหมด

เมลหน้าแดงลามถึงหูทันที ดวงตาคมตวัดมองเคนเหมือนอยากเอาขวดน้ำในมือน้องชายเขาปาใส่หัวเจ้าตัวให้รู้แล้วรู้รอด

“ไอ้เคน! ถามบ้าอะไรของมึง”

เคนยกมือขึ้นสองข้างเหมือนยอมแพ้ แต่รอยยิ้มบนหน้าไม่ได้สำนึกผิดเลยสักนิด

“กูก็ถามเฉยๆ ทำไมต้องร้อนตัว”

“กูไม่ได้ร้อนตัว!”

เคนหัวเราะลั่นออกมาทันทีเมื่อเห็นปฏิกิริยาของทั้งคู่

“เชี่ยยย มีอะไรแน่ๆ”

“ไม่มี!!”

สองเสียงตอบพร้อมกันเป๊ะ ความเงียบตกลงมาอีกหนึ่งวิ ก่อนเคนจะหัวเราะหนักกว่าเดิม

“ตอบเหมือนกันอีก!”

“…”

“…”

ความเงียบคือคำตอบที่ชัดที่สุดทันที เคนอ้าปากค้าง ก่อนหลุดหัวเราะลั่นห้อง

“เชี่ยเอ๊ย จริงดิ!”

“ไอ้เคน!! หุบปากมึงไปเลย”

เมลคว้าหมอนบนโซฟาปาใส่เพื่อนทันทีด้วยความอายสุดชีวิต

‘ฟุ่บ!’

เคนรับหมอนไว้ได้ พลางหัวเราะจนตัวงอ

“โอ๊ย กูพลาดอะไรไปวะเนี่ย!”

ส่วนภาคินยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง หลบหน้าไปอีกทางเหมือนพยายามกลั้นขำ แต่ไหล่กว้างกลับสั่นนิดๆ อย่างชัดเจน และนั่นยิ่งทำให้เมลอยากพุ่งไปบีบคอทั้งพี่ทั้งน้องเดี๋ยวนั้นเลย

“หยุดขำเลยนะไอ้เคน”

“ก็กูขำอะ!”

“ไม่มีอะไรทั้งนั้น!”

เคนยิ่งพยักหน้ารัวๆ แบบคนไม่เชื่อสุดชีวิต

“อือ ไม่มีเลย หน้าแดงกันทั้งคู่เฉยๆ”

เมลอ้าปากจะเถียง แต่สุดท้ายก็เงียบไป เพราะเถียงยังไงตอนนี้มันก็ฟังไม่ขึ้นจริงๆ ส่วนภาคินนั่งพิงโซฟาเงียบๆ พลางมองเธอด้วยแววตาขำๆ แบบที่ยิ่งเห็นยิ่งน่าหมั่นไส้ เมลหันไปถลึงตาใส่ทันที

“นายก็อีกคน”

“ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะครับ”

“แต่นายกำลังขำอยู่!”

“เรื่องนี้...ผมห้ามตัวเองไม่ได้”

“ภาคิน!”

เคนมองภาพตรงหน้าแล้วหัวเราะอีกรอบ

“โอ๊ย นี่กูฝันอยู่ป่ะวะ เมลดาคนที่ด่าคนทั้งไซต์จนช่างซึม ตอนนี้มายืนหน้าแดงเพราะน้องกูเนี่ยนะ”

“ไอ้เคน ถ้ามึงไม่หยุดพูด กูจะเอาเบียร์ราดหัวมึง”

“ไม่แกล้งละๆ ดุจังวะ”

เคนยกมือขึ้นยอมแพ้ขำๆ ก่อนเดินไปนั่งลงบนโซฟาอีกตัว พลางหันไปมองน้องชาย

“แล้วมึงล่ะ จะไปตอนไหน”

ภาคินพยักหน้าเบาๆ

“อือ จะไปแล้ว มาเอาของแป๊บเดียว…ไม่อาบน้ำแล้ว”

เขาพูดจบก็ลุกขึ้นเดินกลับเข้าห้องทันที แต่ตอนเดินผ่านเมล เขากลับชะลอฝีเท้านิดหนึ่ง ระยะที่ใกล้ขึ้นทำให้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเขาลอยมาแตะจมูกเธอ เมลชะงักไปอย่างไม่ทันตั้งตัว ก่อนที่ภาคินจะก้มลงพูดเสียงต่ำข้างๆ เธอเบาๆ

“พี่ใส่ชุดนอนแล้ว…ก็น่ารักดีนะครับ”

“!!!”

เมลเบิกตาทันที ก่อนหันขวับไปมองเขา แต่ภาคินเดินผ่านไปแล้ว พร้อมมุมปากที่ยกขึ้นนิดๆ เหมือนคนแกล้งสำเร็จ ส่วนเคนที่นั่งอยู่ตรงโซฟาอีกฝั่งก็ยังไม่รู้อะไร กำลังเปิดเบียร์ดื่มหน้าตาเฉย

เมลยืนนิ่งค้างอยู่ตรงนั้น หน้าแดงลามถึงคออีกรอบ หัวใจที่เพิ่งสงบลงไปได้ไม่กี่วินาทีพลันกระตุกแรงขึ้นมาอีกครั้ง

“…ไอ้เด็กบ้า” เธอพึมพำเบาๆ

แต่เพื่อนตัวดีของเธอก็ยังคงได้ยิน

“หือ? มึงด่าใคร”

เคนเงยหน้าขึ้นจากกระป๋องเบียร์ทันที

“ด่ามึงแหละ”

“อ้าวเฉย”

เมลรีบเดินหนีไปนั่งอีกฝั่งของโซฟาทันที ก่อนหยิบหมอนมากอดไว้แน่นเหมือนต้องการหาอะไรสักอย่างบังหน้าตัวเอง แต่ภาพเมื่อกี้ยังวนอยู่ในหัวไม่หยุด

“เชี่ย…” เธอพึมพำในใจ หรือเด็กมันอ่อย

หญิงสาวยกมือขึ้นขยี้ผมตัวเองแรงๆ อย่างคนเริ่มควบคุมสีหน้าไม่อยู่ เคนหันมองเพื่อนสาวอย่างงงๆ เมื่อเห็นท่าทีของเธอเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา เดี๋ยวหน้าแดง เดี๋ยวทำหน้าหงุดหงิด เดี๋ยวเหมือนอยากกัดใครสักคนให้จมเขี้ยว

“มึงเป็นอะไรอีก”

“เป็นประสาท”

“สมควร คืนเดียวชีวิตมึงผ่านอะไรเยอะเกิน”

เมลหันไปถลึงตาใส่ทันที

“เพราะใครล่ะ”

เคนหลุดหัวเราะ ก่อนโยนรีโมตทีวีมาให้

“เออๆ โทษทีน่า แต่กูไม่คิดว่ามันจะกลับจริงๆ ว่าแต่จะไม่บอกกูหน่อยเหรอว่าเกิดอะไรขึ้น”

“หุบปากไปเลย ไม่ต้องเสือกอยากรู้”

“ดุชิบหาย”