บทที่ 6 ลูกกูก็ใจง่ายซะด้วย

บทที่ 6 ลูกกูก็ใจง่ายซะด้วย

หญิงสาวถอนหายใจยาว ก่อนเอนตัวพิงโซฟาอย่างหมดแรง คืนเดียวชีวิตเธอเหมือนถูกจับโยนเข้าเครื่องปั่น ทั้งห้องน้ำท่วม เจอน้องชายเพื่อนในสภาพที่ไม่ควรเจอ แล้วยังโดนไอ้เพื่อนตัวดีนั่งล้อไม่หยุดอีกต่างหาก

เมลยกหมอนขึ้นมากอดแน่นกว่าเดิม พยายามบอกตัวเองให้เลิกคิดถึงเสียงทุ้มต่ำข้างหูเมื่อครู่ แต่ยิ่งพยายามลืม ประโยคนั้นกลับยิ่งวนซ้ำอยู่ในหัวอย่างน่าหงุดหงิด

‘พี่ใส่ชุดนอนแล้ว…ก็น่ารักดีนะครับ’

“บ้าเอ๊ย…”

เธอพึมพำเบาๆ ก่อนก้มหน้าลงเอาหน้าผากโขกกับหมอนหนึ่งทีด้วยความหงุดหงิด ราวกับอยากให้ความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมดกระเด็นออกจากหัวไปพร้อมกัน จังหวะเดียวกับที่ประตูห้องของภาคินเปิดออกอีกครั้ง

เมลชะงักทันที ทั้งที่หน้าผากยังแนบอยู่กับหมอน ชายหนุ่มเดินออกมาจากห้องในเสื้อยืดสีขาวเรียบๆ กับกางเกงขายาวสีเข้ม ชุดธรรมดา แต่พออยู่บนตัวเขากลับดูดีเกินความจำเป็นไปมาก ไหล่กว้างรับกับเสื้อพอดีตัว เส้นผมสีดำยังยุ่งนิดๆ เหมือนถูกเจ้าตัวเสยขึ้นลวกๆ หลายครั้ง ปลายผมบางส่วนตกลงมาปรกหน้าผาก ทำให้ใบหน้าคมดูอ่อนวัยลงเล็กน้อย แต่ดวงตาคู่นั้นกลับยังมีแววขำจางๆ เหมือนคนที่ยังไม่เลิกสนุกกับอาการเสียทรงของเธอ

เมลเผลอมองไปทางนั้นโดยอัตโนมัติ แล้วก็สบตากับเขาพอดี ภาคินเลิกคิ้วขึ้นนิดหนึ่ง มุมปากขยับคล้ายจะยิ้ม เหมือนจับได้เต็มๆ ว่าเธอกำลังมองอยู่ เมลรีบหันหน้าหนีทันที ทำเป็นคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากด ทั้งที่หน้าจอยังไม่ทันปลดล็อกด้วยซ้ำ

ภาคินเห็นท่าทางนั้นแล้วรอยยิ้มในแววตายิ่งชัดขึ้น แต่เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงเดินผ่านเข้ามาในห้องนั่งเล่นเงียบๆ ด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับเมื่อครู่ไม่ได้ตั้งใจทำให้ใครบางคนเสียอาการ

ส่วนเคนที่ไม่ทันสังเกตความผิดปกติเล็กๆ ระหว่างทั้งคู่ ยังคงนั่งดูซีรีส์ต่อหน้าตาเฉย มือหนึ่งถือกระป๋องเบียร์ อีกมือหยิบมันฝรั่งทอดเข้าปากเหมือนโลกนี้ไม่มีเรื่องอะไรให้น่าสงสัยอีกแล้ว

“จะไปยังไง ดึกแล้วนะ” เคนถามโดยไม่ละสายตาจากจอทีวี

“เดี๋ยวเอารถไป”

ภาคินตอบเรียบๆ พลางหยิบกุญแจรถขึ้นมา ก่อนจะชะงักนิดหนึ่ง แล้วหันกลับมามองเมลอีกครั้ง

“พี่กลับพรุ่งนี้เหรอครับ”

เมลกะพริบตาเล็กน้อย ไม่คิดว่าเขาจะถามเรื่องนี้ขึ้นมา

“อือ…คงต้องไปดูห้องก่อน”

“ห้องพี่เป็นอะไร”

น้ำเสียงของคินไม่ได้ฟังดูซอกแซก แต่กลับมีความจริงจังแฝงอยู่เล็กน้อย เมลชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจเบาๆ

“น่าจะท่อน้ำห้องข้างบนแตก”

ภาคินขมวดคิ้วนิดๆ

“แตก?”

“อือ น่าจะแตกแหละ รั่วลงมาขนาดนั้น น้ำไหลลงมาเหมือนมีคนเปิดฝักบัวไว้บนเพดานห้องฉัน” เมลพูดแล้วเอนหลังพิงโซฟาอย่างหมดแรง

“ตอนกลับไปถึง ห้องน้ำกับทางเดินหน้าห้องก็มีน้ำท่วมไปหมด ฝ้าเพดานก็อมน้ำจนบวม สุดท้ายถล่มลงมาเป็นแผ่นๆ”

เคนที่นั่งอยู่ข้างๆ รีบพยักหน้ารัวๆ เหมือนช่วยยืนยันความหายนะ

“กูเห็นแล้วยังตกใจเลยมึง ฝ้าร่วงลงมาเหมือนฉากหนังภัยพิบัติอะ น้ำก็เจิ่งเต็มพื้น ห้องมันคืออยู่ไม่ได้จริงๆ”

“แล้วพี่จะไปดูห้องพรุ่งนี้คนเดียว?” ภาคินถามขึ้นทันที

“ก็…”

ยังไม่ทันตอบจบ เคนก็พูดแทรกขึ้นมาก่อนทันที

“เดี๋ยวกูไปด้วย พรุ่งนี้กูว่าง”

เมลพยักหน้าเบาๆ แต่ยังไม่ทันพูดอะไร คินกลับพูดขึ้นอีกครั้ง

“งั้นผมไปช่วยไหม”

ทั้งเมลและเคนหันไปมองพร้อมกัน ภาคินยักไหล่นิดๆ เหมือนพูดเรื่องปกติ

“ถ้าฝ้าถล่มขนาดนั้น พรุ่งนี้น่าจะต้องย้ายของออกอีกไม่ใช่เหรอครับ”

เมลชะงักไปเล็กน้อย ส่วนเคนยิ้มทันทีที่ได้แรงงานฟรีมาช่วย ตอนออกมา ของในห้องเธอยังเอาออกมาไม่หมดทีเดียว

“เออ ดีเลย มึงตัวใหญ่ ใช้งานได้”

“…”

ภาคินหัวเราะเบาๆ ก่อนสายตาจะเลื่อนไปมองเมลอีกครั้ง

“พรุ่งนี้ผมว่างพอดี”

และไม่รู้ว่าเพราะอะไร ประโยคธรรมดาแค่นั้นกลับทำให้หัวใจของเมลกระตุกแปลกๆ อีกครั้ง เมลเม้มปากเบาๆ อย่างไม่รู้จะตอบยังไงดี

ถ้าเป็นปกติ เธอคงตอบปฏิเสธไปแล้ว เพราะไม่ชอบรบกวนใคร แต่หลังจากเห็นสภาพห้องตัวเองวันนี้…เธอก็เริ่มไม่มั่นใจเหมือนกันว่าจะจัดการทุกอย่างคนเดียวไหวจริงหรือเปล่า

เคนมองหน้าเพื่อนตัวเอง ก่อนยิ้มกวนทันที

“ทำหน้าเหมือนกำลังคิดเรื่องแต่งงาน”

“ไอ้เคน!”

เมลคว้าหมอนปาใส่เพื่อนอีกรอบทันที

‘ฟุ่บ!’

เคนหัวเราะลั่น ก่อนรับหมอนไว้แบบสบายๆ

“โอเคๆ ไม่แซวละ”

ภาคินยืนมองภาพนั้นเงียบๆ มุมปากยกขึ้นนิดๆ เหมือนขำอยู่ในใจ ก่อนพูดขึ้นเรียบๆ

“งั้นพรุ่งนี้ผมไปช่วยนะ”

เมลหันไปมองเขาอีกครั้ง ทั้งน้ำเสียง ท่าทาง แล้วก็สายตาที่มองเธอนิ่งๆ ตอนนี้ มันทำให้เธอเริ่มรู้สึกแปลกแบบบอกไม่ถูกอีกแล้ว หญิงสาวรีบดึงสติกลับมา ก่อนตอบส่งๆ

“ตามใจ”

เคนหัวเราะทันที เสียงหัวเราะนั้นไม่ดังมาก แต่ฟังดูกวนประสาทพอจะทำให้เมลหันขวับไปมองได้ในเสี้ยววินาที เขาเอนหลังพิงโซฟา ยกกระป๋องเบียร์ขึ้นจิบอย่างสบายใจ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงของคนที่อ่านเพื่อนตัวเองออกหมดแล้ว

“แปลว่าโอเค”

“กูยังไม่ได้พูดแบบนั้น”

“มึงรู้ตัวไหมว่าเวลามึงไม่ปฏิเสธ แปลว่าตกลง”

เมลหันไปถลึงตาใส่เพื่อนทันที ส่วนภาคินกลับหลุดยิ้มบางๆ ออกมาเหมือนพอใจอะไรบางอย่าง แล้วนั่นยิ่งทำให้เมลหงุดหงิดหนักกว่าเดิมอีก

“โอเค งั้นผมไปก่อนนะ”

ภาคินพูดขึ้นพลางหยิบกุญแจรถ เคนพยักหน้า

“ขับดีๆ”

ชายหนุ่มพยักหน้ารับ ก่อนสายตาจะเหลือบมองเมลอีกครั้งแวบหนึ่ง

“ฝันดีครับ พี่เมล”

ยังไม่ทันที่เธอจะตอบอะไร ภาคินก็เดินออกจากห้องไปแล้ว

‘ปัง’

เสียงประตูปิดลงเบาๆ พร้อมกับความเงียบที่กลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง เมลถอนหายใจออกมายาวทันทีเหมือนเพิ่งได้หายใจจริงๆ

เคนมองหน้าเพื่อนตัวเอง ก่อนหลุดหัวเราะสีหน้าของเขาตอนนี้แทบไม่ต่างจากคนเจอของเล่นชิ้นใหม่ แววตาเป็นประกายแบบพร้อมล้อเต็มที่ ถ้าไม่ติดว่าเมลยังถือหมอนอยู่ในมือ เขาคงเปิดปากแซวตั้งแต่น้องชายตนยังไม่ทันก้าวพ้นประตูด้วยซ้ำ

“อยู่กับมันมากี่ปีแล้ว น้องกูไม่เคยบอกฝันดีกูเลย”

“หุบปากไปเลย”

“เออๆ กูเงียบครับ”

เคนยกมือยอมแพ้ขำๆ ก่อนหยิบถุงข้าวต้มที่วางอยู่บนโต๊ะออกมาเปิด กลิ่นข้าวต้มร้อนๆ กับของทอดลอยขึ้นมาทันที เมลเพิ่งรู้ตัวตอนนั้นเองว่าหิวจนไส้จะขาดแล้ว

หญิงสาวทิ้งตัวนั่งลงบนพรมหน้าโต๊ะกลาง ก่อนเปิดเบียร์กระป๋องดัง ‘แกร๊ก’

ทั้งคู่เริ่มกินข้าวกันเงียบๆ อยู่พักหนึ่ง กลิ่นหอมจางๆ ของข้าวต้มลอยปนกับกลิ่นของทอดและเบียร์เย็นๆ บนโต๊ะ บรรยากาศในห้องที่ก่อนหน้านี้เต็มไปด้วยความวุ่นวายค่อยๆ ผ่อนคลายลงทีละนิด แสงจากหน้าจอทีวีสาดผ่านใบหน้าของทั้งคู่เป็นจังหวะ ขณะที่เจ้ากะทิเดินวนไปวนมาเหมือนกำลังตรวจตราว่ามนุษย์สองคนนี้กินอะไรกันอยู่

หลังกินอาหารเงียบๆ ไปได้สักพัก สุดท้ายเคนก็ยิ้มมุมปากขึ้นมาอีกครั้ง

“เป็นไงน้องกูหล่อไหม”

เมลที่กำลังยกเบียร์ขึ้นดื่มชะงักทันที กระป๋องเบียร์ค้างอยู่ใกล้ริมฝีปาก เธอเหลือบตามองเคนช้าๆ ด้วยสายตาระแวงสุดชีวิต เหมือนรู้ทันว่าเพื่อนตัวดีไม่ได้ถามเพราะอยากรู้จริง แต่ถามเพราะอยากเห็นเธอเสียอาการต่างหาก

“อะไรของมึง”

“ตอบมา”

“ไม่ตอบ”

“แปลว่าหล่อ”

เมลหันไปถลึงตาใส่ทันที

“ไหนมึงบอกว่าหล่อกว่ามึงนิดเดียวไง”

เคนหัวเราะลั่นทันที

“เอ้า ก็นิดเดียวจริงๆ แหละ”

“กูนึกว่าพ่อแม่มึงเก็บมึงมาเลี้ยง”

“อ้าวไอ้เมล!”

เมลหลุดขำออกมาจนได้ ก่อนยกเบียร์ขึ้นดื่มอีกอึก แต่ภาพตอนภาคินยืนถอดเสื้ออยู่ในห้องก็ยังแวบเข้ามาในหัวอีกครั้งแบบห้ามไม่ได้ ทั้งไหล่กว้างๆ แผ่นอกแน่นๆ และกล้ามท้องที่ชัดเกินควร

เมลรีบยกเบียร์ขึ้นดื่มเพื่อลบภาพในหัวทันที แต่น่าโมโหที่เบียร์เย็นๆ ไม่ได้ช่วยอะไรเลย ภาพหุ่นแน่นๆ กับเส้นผมยุ่งๆ ของภาคินยังติดอยู่ในหัวชัดเจนเกินไป ยิ่งนึกถึงตอนเขาก้มลงมากระซิบข้างหู เธอก็ยิ่งรู้สึกเหมือนอุณหภูมิในห้องสูงขึ้น ทั้งที่แอร์ยังเย็นจนแขนเธอเริ่มชาแล้วก็ตาม

“คิดไรอยู่”

“แดกข้าวไปเลยมึง”

เคนหัวเราะเบาๆ แต่ก็ยอมเปลี่ยนเรื่องโดยดี หลังจากนั้นบทสนทนาก็ค่อยๆ เปลี่ยนไปเป็นเรื่องงาน เรื่องคอนโดที่น้ำท่วม แล้วก็ลูกค้าสุดประสาทที่เมลเพิ่งเจอมาล่าสุด กว่าจะกินข้าวเสร็จ เบียร์ก็หมดไปคนละสองกระป๋องพอดี

เจ้ากะทิเดินมานอนแหมะอยู่บนตักเมลตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ พอถูกลูบหัวก็คราง “งื้อ” เบาๆ อย่างพอใจ ตัวกลมๆ ของมันเบียดเข้าหาเธออย่างไม่เกรงใจ ขาหน้าข้างหนึ่งเหยียดพาดลงบนแขนเมลราวกับประกาศความเป็นเจ้าของ ส่วนหางสีส้มก็กวัดแกว่งเบาๆ อย่างอารมณ์ดี เมลก้มมองมันแล้วอดยิ้มไม่ได้ ความเหนื่อยทั้งคืนเหมือนถูกก้อนขนนุ่มๆ บนตักดูดออกไปทีละนิด

เคนมองภาพนั้นแล้วหัวเราะ

“มันชอบมึงจริงๆ ว่ะ”

“แน่นอน กูสวย”

“มันน่าจะชอบเพราะมึงให้ขนมมากกว่า”

“หุบปากไปเลย” เมลตอบกลับทันที

“กูไปนอนละ เหนื่อยจะตาย”

เคนพยักหน้า

“เออ พรุ่งนี้ค่อยไปดูห้องกัน”

หญิงสาวเดินไปได้สองก้าว ก่อนก้มมองแมวสีส้มที่ยังคลอเคลียอยู่แถวข้อเท้าเธอไม่ยอมไปไหน เมลย่อตัวลงอุ้มกะทิขึ้นมาแนบอก เจ้ากะทิไม่ขัดขืนแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับซุกหน้าเข้ากับอกเธอแล้วหลับตาพริ้มเหมือนนี่คือที่นอนประจำ เมลลูบหลังมันเบาๆ ด้วยปลายนิ้ว สีหน้าที่ทั้งคืนเต็มไปด้วยความหงุดหงิดจึงค่อยๆ อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

“ขอเอาลูกมึงไปนอนกอดสักคืนแล้วกัน”

เคนมองแมวตัวเองที่ซุกหน้าเข้ากับอกเมลอย่างว่าง่าย ก่อนเบะปากทันที

“ลูกกูก็ใจง่ายซะด้วย”

เคนมองภาพนั้นด้วยสีหน้าเหมือนพ่อที่เพิ่งเห็นลูกชายตัวเองย้ายข้างต่อหน้าต่อตา ทั้งหวง ทั้งหมั่นไส้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะแมวของเขาดูจะเต็มใจทรยศเจ้าของมากเหลือเกิน

เมลถลึงตาใส่

“อิจฉากูก็พูดมา”

“ไสหัวไปนอนเลย”

เมลหลุดขำเบาๆ ก่อนอุ้มกะทิเดินเข้าห้องไป

‘ปัง’

เขาเหลือบมองประตูห้องที่เมลเพิ่งเดินเข้าไป แล้วหันกลับไปมองประตูหน้าห้องที่ภาคินเพิ่งออกไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน มุมปากของเคนค่อยๆ ยกขึ้นอย่างคนเริ่มเห็นเค้าลางความวุ่นวายในอนาคต

“งานนี้…กูว่าสนุกแน่”

เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนยกเบียร์ขึ้นดื่มอีกอึก ท่ามกลางเสียงซีรีส์ที่ยังดังอยู่เบาๆ ในห้องนั่งเล่น