3.1 : เหตุเกิดหอตำรา

ผลั่ว!

"โอ๊ย!"

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเผลอฉีกคาแรคเตอร์เดิมเข้าให้แล้วเลยเปลี่ยนจากลูบหัวอย่างอ่อนโยนเป็นตบลงบนหัวทุยนั้นแทนและมั่นใจว่าตบแรงมากด้วยจนเจียงซิงเยี่ยนร้องออกมาเสียงหลง ผละถอยออกไปในทันที แต่เหมือนแค่นี้มันจะยังไม่พอเพราะยัยลี่คนเก่าดันสันดานเหี้ยมโหดเกินมนุษย์ นางเลยต้องสวมบทบาทให้แนบเนียนด้วยการยกเท้าขึ้นถีบเข้าที่หน้าท้องของชายหนุ่มเต็มแรงจนเซถอยออกไป

"อึก!" เจียงซิงเยี่ยนยกมือขึ้นกุมหน้าท้องของตนเองด้วยสีหน้าที่ฉายชัดถึงความเจ็บปวด

อยากจะเข้าไปหอมหัวแล้วกอดปลอบแรง ๆ

"ขวางหูขวางทางข้าเสียจริง!" นางขึ้นเสียงเข้มพูดออกไป

น้องชายพี่ขอโทษ แต่พี่ต้องคีพคาแรคเตอร์

"ไสหัวไปทำงานของเจ้าได้แล้ว อย่ามาขวางหูขวางตาข้าเห็นเจ้าแล้วข้าอยากจะควักลูกตาตนเองทิ้งไปอีกคน"

ว่าจบนางก็เลือกจะหันตัวเดินออกมาจากตรงนั้นแต่เมื่ออยู่ในระยะที่คิดว่าไกลแล้วนางก็ทรุดฮวบลงกับพื้นทันทีมือไม้รีบคว้าโต๊ะเอาไว้เพื่อพยายามพยุงขาที่กำลังสั่นเทาของตัวเอง ลมหายใจหอบจนอกกระเพื่อมขึ้นลงแต่ต้องพยายามตั้งสติของตัวเองเอาไว้ ให้ตายสิเมื่อกี้นางทำอะไรลงไป ทั้งถีบทั้งตบ ทั้งสาดวาจาทำร้ายจิตใจใส่เขา

หญิงสาวหันกลับไปมองด้านหลังก็เห็นว่าเจียงซิงเยี่ยนกำลังก้มหน้าก้มตาทำความสะอาดด้วยการบรรจงใช้ผ้าเช็ดไปตามชั้นตำราอยู่ โธ่! พ่อคุณทูนหัวช่างเป็นคนดีอะไรแบบนี้ แต่ทำไมหนอคนที่ควรเหนื่อยจนเหงื่อออกจากการทำความสะอาดควรเป็นเขาไม่ใช่หรือ แต่ทำไมกลายเป็นนางที่เหงื่อท่วมเช่นนี้

ข้างนอกหิมะตก แต่ข้างในนี้เหมือนไฟไหม้

เจียงซิงเยี่ยนใช้ผ้าเช็ดไปตามชั้นหนังสือที่แทบจะไม่มีฝุ่นเลยเพราะเขาเข้ามาทำความสะอาดอยู่สม่ำเสมอที่นี่เป็นที่โปรดปรานของอู๋เซียนลี่ เขาเลยเต็มใจที่จะทำให้มันสะอาดสะอ้านอยู่เสมออยากให้นางมีความสุขในสิ่งที่ชอบเขาก็สุขใจไปด้วยถึงแม้จะมองไม่เห็นตอนนางยิ้มก็ตาม

มือขาวดั่งหยกแต่กลับมีรอยแผลเป็นพาดผ่านเอื้อมไปหยิบตำรามาเรียงใหม่ให้เข้าที่เข้าทาง ตอนนั้นจมูกก็ได้กลิ่นเหมือนยาหอมลอยมาตามลมอ่อน ๆ จึงหันไปมองตามกลิ่นก็เดาว่าน่าจะมาทางหน้าต่างเพราะเมื่อหันไปก็รู้สึกว่ามีลมเย็นลอยมาตีหน้ากว่าส่วนอื่น เขาคงหันตรงกับหน้าต่างพอดี

"ท่านหญิงใหญ่ขอรับ" เขาเปล่งเสียงนุ่มนวลเรียกอีกฝ่าย

"มีอันใด" เสียงนิ่งเรียบเอ่ยตอบกลับมาจากทิศทางที่เขากำลังยืนประจันหน้าอยู่ งั้นก็เดาถูกแล้วว่าอีกฝ่ายคงยืนอยู่ริมหน้าต่างพร้อมดมยาหอมไปด้วย

"ท่านดมยาหอมทำไมหรือขอรับ"

"เพราะข้าจะเป็นลม"

"ท่านไหวหรือไม่ขอรับ ให้ข้าพาไปเรือนดีหรือไม่?"

เขารีบเดินเข้ามาหานางแต่เพราะรีบร้อนเกินไปทำให้ตัวเองนั่นแหละที่เตะเข้าที่มุมโต๊ะอย่างแรงจนล้มทรุดลงไปกองที่พื้นด้วยท่าทางเจ็บปวดจนอู๋เซียนลี่ตกใจโยนยาหอมในมือทิ้งแล้วรีบวิ่งเข้ามาดูเขาในทันที

"เจียงซิงเยี่ยนเจ้าเป็นเช่นไรบ้าง ลืมหรือว่าตนเองตาบอด"

"ขะ… ขออภัยท่านหญิงใหญ่ ข้าเพียงเป็นห่วงท่านเลยรีบร้อนไม่ทันระวังตัวขอรับ" เขารีบยกมือขึ้นประสานกันก่อนจะก้มหัวลงเล็กน้อย

"มิใช่เรื่องใหญ่โตอันใด เจ้าแค่โง่เขลามากไปหน่อยเท่านั้น"

อู๋เซียงลี่ลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นว่าเขาไม่เป็นอะไรมาก แต่ก็ไม่ลืมจะผลักหัวของอีกฝ่ายไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้เคล้าขุ่นเคืองใจเล็กน้อย รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองตาบอดยังจะสะเหล่อเดินพล่านไปทั่วอีก มันไม่น่าผลักหัวหรอกน่าจะตบให้หัวหมุนรอบทิศไปเลย ทำไมเริ่มชักจะเข้าใจแล้วว่าทำไมยัยลี่คนเก่าถึงได้ชอบทุบตีเขานัก ก็มันน่าทุบจริง ๆ ถ้ามีไม้เรียวในมือแม่จะฟาดให้เนื้อแตก

"เจ้ากลับไปเถิด วันนี้พอแค่นี้" นางเอ่ยไล่เขาที่ชักเริ่มจะขวางหูขวางตาขึ้นมาเสียแล้ว

"ขะ… ข้าทำให้ท่านหญิงไม่พอใจหรือขอรับ?"

"ใช่ข้าไม่พอใจเจ้า" อู๋เซียนลี่บีบลงบนคางหนาก่อนจะช้อนใบหน้าสลักดั่งหยกพิสุทธิ์ของเขาให้เงยขึ้นมองหน้านาง

"ข้าแค่ไม่อยากให้เจ้าทำอะไรหักโหม เจ้าตาบอดหาใช่คนตาดี"

"ท่านหญิงเป็นห่วงข้าหรือขอรับ"

หลุดคาแรคเตอร์อีกแล้ว!

"เปล่า" อู๋เซียนลี่รีบดึงมาดของตนเองกลับมาก่อนจะผลักหัวของเจียงซิงเยี่ยนจนล้มหน้าทิ่มลงไปกับพื้น

"ข้าห่วงคนอื่นที่จะต้องมาลำบากดูแลเจ้ามากกว่า โดยเฉพาะเสี่ยวเจีย ถ้าเจ้าบาดเจ็บน้องสาวของข้าก็ต้องดูแลเจ้าเพราะฉะนั้นรักษาตัวหน่อย อย่าให้ใครต้องมาเดือดร้อนเพราะคนตาบอดโง่เขลาเช่นเจ้า"

"แล้วข้ามิใช่น้องชายท่านหรือ?"

น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยถามทำเอาหัวใจของอู๋เซียนลี่เจ็บแปล๊บขึ้นมา อยากจะบอกเหลือเกินว่านางเอ็นดู สงสาร เวทนาเขาสุด ๆ ไปเลยแต่ก็ทำไม่ได้เพราะถ้าแสนดีเกินไปผู้อื่นจะไม่สงสัยหรือ ยัยลี่คนเก่าเหี้ยมโหดขนาดควักลูกตาคนได้ อยู่ดี ๆ จะกลับมาแสนดี อ่อนหวานแค่ชั่วข้ามคืนมีหวังโดนจับได้พอดี ผู้อื่นจะหาว่ามีปีศาจมาสิงสู่ร่างนี้อีกไม่อยากโดนลากไปเผาไฟทั้งเป็นหรอกนะ

"เจ้ารู้คำตอบนั้นดีเจียงซิงเยี่ยน แต่เจ้าก็ยังโง่เขลาที่จะถามออกมา เพื่ออันใดเล่า เพื่อให้เจ้าได้คำตอบเดิมและเจ็บปวดซ้ำซากหรือ บางทีควักลูกตาของเจ้าคงไม่พอ คราหน้าข้าคงต้องควักหัวใจของเจ้าด้วย"