LOGINChapter 3
'เหตุเกิดหอตำรา'
อู๋เซียนลี่ยกมือขึ้นปิดปากตนเองขณะแอบอยู่หลังชั้นตำราพยายามทำตัวเองให้เงียบที่สุดขณะที่สายตาก็มองดูเจียงซิงเยี่ยนที่กำลังเดินคลำไปทั่วห้อง ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะเดินเข้าไปหาหอกที่ถูกวางไว้บนที่เก็บถ้าเดินไม่ดีโดนแทงแน่ ๆ จึงรีบพุ่งออกมา เอื้อมมือไปคว้าแขนของชายหนุ่มแล้วดึงถอยหลังออกมาอย่างรวดเร็ว
"อ๊ะ!" เจียงซิงเยี่ยนร้องอุทานออกมาเบา ๆ ก่อนจะรีบลนลานผละตัวถอยจากนางแล้วยกมือขึ้นประสานกัน "คารวะท่านหญิงใหญ่ขอรับ ไม่คิดว่าท่านจะอยู่ที่นี่ด้วย ขออภัยที่ข้ามารบกวนท่านจะออกไปเดี๋ยวนี้ขอรับ"
"ไม่ได้รบกวนข้าหรอก" อู๋เซียนลี่กล่าวเมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวของอีกฝ่ายแต่ชายหนุ่มกับทำท่าทางเหมือนจะกลัวและระแวงกว่าเดิม ลืมไปเสียสนิทเลยว่าอู๋เซียนลี่คนเก่ามีจิตใจโหดเหี้ยมคงไม่พูดเช่นนี้เป็นแน่ ต้องสวมคาแรคเตอร์ของนางเสียหน่อย
"ข้าหมายความว่าคนแบบเจ้าก็ไม่ได้อยู่ในสายตาข้า ต่อให้ยืนอยู่ตรงนี้ข้าก็หาได้มองเห็นไม่เพราะข้าไม่ใส่ใจเจ้าแม้เพียงแต่น้อย"
คำพูดของนางทำให้เจียงซิงเยี่ยนถึงกับลอบกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ รู้สึกพูดไม่ออกเลยทำได้เพียงแสร้งยิ้มออกไป "ถ้าเช่นนั้นข้าขออนุญาตถามไถ่บางเรื่องกับท่านได้หรือไม่ขอรับ?"
"ว่ามาสิ ข้าก็พอจะมีเวลาอยู่บ้างเล็กน้อย"
"ท่านพี่รองบอกข้าว่าท่านความจำเสื่อมจริงหรือขอรับ?"
"ใช่ อาการบาดเจ็บทำให้ข้าความจำเสื่อม ตอนนี้กำลังหาวิธีรักษาอยู่ แต่ไม่นานคงจะกลับมา"
"เช่นนี้นี่เองแล้วพลังหยางในตัวท่านเป็นเช่นไร"
"ตอนต่อสู้ข้าใช้พลังไปเยอะ ทำให้ตอนนี้พลังหยางในตัวไม่สมบูรณ์เลยต้องบำเพ็ญตนนี่ก็เข้ามาหาตำราความรู้อ่านเผื่อจะมีวิธีอื่นบ้าง แต่เจ้าไม่ต้องกังวลไปยังไงเสียสุดท้ายพลังของข้าก็กลับมาสมบูรณ์แค่ต้องใช้เวลาเท่านั้น"
"ข้าขออวยพรให้ท่านหายไว ๆ ขอรับ"
เขาก้มหัวลงอย่างนอบน้อมมองดูแล้วก็ช่างเป็นเด็กดีมีมารยาท อ่อนน้อมถ่อมตนจะตายไป เหตุใดอู๋เซียนลี่คนเก่าจะต้องทำร้ายเขาขนาดนี้ด้วย ช่างน่าสงสารยิ่งนักแต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากเพราะนางต้องคีพคาแรคเตอร์จะแหกมากไม่ได้เดี๋ยวคนอื่น ๆ จะสงสัยเอาว่าทำไมอยู่ดี ๆ นางผู้เหี้ยมโหดถึงกลายเป็นคนดีมีเมตตาไปได้
"แล้วเจ้ามาทำอันใดที่หอตำรา?"
"ข้าเข้ามาทำความสะอาดขอรับ"
"แต่เจ้าตาบอดมิใช่หรือจะทำได้เยี่ยงไร?"
"เพราะท่านเป็นคนสั่งให้ข้าทำขอรับ"
ข้าอีกแล้ว?
นางแทบจะยกเท้าขึ้นมาก่ายหน้าผากตนเอง หญิงสาวหันไปมองทางเงาสะท้อนของตนเองผ่านเครื่องทองเหลืองภายในห้องทันทีก่อนจะชี้หน้าเงาสะท้อนนั้นด้วยใบหน้าดุดัน แล้วแปรเปลี่ยนมาเป็นยืนเท้าสะเอวเพื่อคุยกับเงาของตนเองแทนด้วยท่าทางถึงพริกถึงขิงประหนึ่งว่าเงานั้นเป็นอีกคนหนึ่ง
"เจ้านี่มันโหดเหี้ยมนัก เขาตาบอดก็ยังจะใช้แรงงานทาสได้ลงคออีก"
"อะไรนะขอรับ?" เจียงซิงเยี่ยนขมวดคิ้วเมื่อได้ยินในสิ่งที่นางพูด
"อ๋อเปล่าหรอก เจ้าแค่หูฝาด" นางหันมาส่งยิ้มหวานให้เขา แต่ลืมไปเขามองไม่เห็น โธ่ ๆ ชีวิตรันทด พ่อคุณเอ๊ย! อยากจะจูบปลอบลงบนหน้าผากขาว ๆ นั้นเสียจริง
ยัยลี่คนเก่าคิดอะไรอยู่กันนะ ทำไมต้องทำร้ายเขาถึงขนาดนี้ด้วย ทั้งควักลูกตา ทั้งทำร้ายทุบตี นี่ยังใช้แรงงานเยี่ยงทาสอีก ถ้าไม่ติดว่าเขาสวมใส่อาภรณ์ที่ทำจากผ้าไหม มีหยกชิ้นใหญ่ห้อยที่เอว ไหนจะสวมกวานลายหงส์ไว้อีกคงคิดว่าเป็นข้ารับใช้ก้นเรือนเป็นแน่ ยังไงเสียเขาก็เป็นคุณชายสามสกุลอู๋เชียวนะถึงจะเป็นลูกบุญธรรมก็เถอะแต่การทำเช่นนี้ไม่เหยียดหยามเกียรติไปหน่อยหรือ
นอกจากจะทำร้ายเขาแล้วยังเหยียบย่ำให้ตกต่ำอีก
ยัยลี่คนชั่วช้า คนต่ำทราม!
โว๊ย! ด่าไปก็เหมือนด่าตัวเองยังไงก็ไม่รู้
“ท่านหญิงเป็นอันใดหรือไม่ขอรับ?”
เจียงซิงเยี่ยนถามขึ้นเมื่อเห็นว่าอู๋เซียนลี่เงียบไป ไม่พอเขายังได้ยินอีกฝ่ายบ่นพึมพำเหมือนพูดกับตัวเองถึงจะตาบอดแต่ประสาทหูของเขาแม่นยำขึ้นมาก แปลกมากจริง ๆ อาจจะเพราะนางความจำเสื่อมเลยทำอะไรแปลกประหลาดออกมาเช่นการพูดคนเดียว ตั้งแต่รู้จักกับนางมาอู๋เซียนลี่เป็นคนพูดน้อย สุขุม มักจะพูดเฉพาะยามจำเป็นเท่านั้นและแต่ละคำที่ออกมาก็ล้วนแต่จะเป็นคำด่าทอเหยียดหยามเสียมากกว่า จึงแปลกไม่น้อยที่ตอนนี้นางพูดจานุ่มนวลถึงจะติดดุในคำพูดไปเสียหน่อยแต่ก็ละมุนกว่าแต่ก่อนมากโขเชียว
“เปล่า ข้ามิเป็นอันใด” อู๋เซียนลี่เงยหน้าขึ้นมองเขาก่อนจะระบายยิ้มออกมาเล็กน้อยด้วยความรู้สึกเอ็นดูเพราะเจ้าเด็กคนนี้ช่างเป็นเด็กดีเหลือเกิน ดีเกินไปเสียด้วยซ้ำ ยัยลี่คนเก่าทำถึงขนาดนี้แต่ก็ยังมาคุยมาถามไถ่อย่างห่วงใยอีก
“เจ้าเนี่ยเป็นคนประเภทเจ็บแล้วไม่จำสินะ”
มือเล็กเอื้อมไปลูบหัวชายหนุ่มที่อายุน้อยกว่านางแต่ดันสูงกว่าด้วยความเอ็นดูจนเก็บอาการไม่อยู่ มองยังไงมันก็เหมือนลูกหมาตัวน้อย ๆ ทำไมถึงได้ใจร้ายใจดำกับเขาได้ลงคอนะ แต่เหมือนการกระทำของอู๋เซียนลี่จะทำให้เจียงซิงเยี่ยนตกใจจนยืนตัวแข็งทื่อเพราะไม่คิดว่าพี่สาวบุญธรรมผู้นี้จะลูบหัวของเขาอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยนในทุกสัมผัสจนรู้สึกได้ว่ามันล้วนเต็มไปด้วยความใส่ใจภายใต้มือนุ่มนวลนั้น
ผมเขานุ่มชะมัด เหมือนกำลังลูบลงบนเส้นไหมเลย ใช้ยาสระผมอะไรนะมะกรูดเหรอรู้สึกจะได้กลิ่นสมุนไพรจาง ๆ ตอนลมตีเข้ามา มันก็หอมแปลก ๆ ดีเหมือนกัน ถ้าสมัยใหม่คงให้อารมณ์หอมแบบคนเฒ่าคนแก่ นัยน์ตาคู่สวยเลื่อนลงมามองยังใบหน้างดงามราวกับหยกพิสุทธิ์ของเขา แต่เมื่อเลื่อนลงมาถึงริมฝีปากก็ต้องสะดุดเพราะเขากำลังยิ้มอยู่
นี่เขายิ้มเพราะนางลูบหัวหรือ?
เวรแหละ! รู้สึกเหมือนจะฉีกคาแรคเตอร์!
"ปีศาจจิ้งจอกที่ไหนข้าไม่เห็นสักตน เห็นแต่เทพธิดาบุปผาผู้งดงาม" ฟานไป๋เลือกจะหันหลังพิงราวสะพานแทนทำเป็นมองไม่เห็นปีศาจจิ้งจอกสักตน "เจ้าคงมาได้ไม่นานเหมือนเดิมสินะ""พอมีเวลาอยู่บ้าง" แม่นางเทพธิดากล่าวด้วยรอยยิ้ม"ถ้าเช่นนั้นไปลอยกระทงดีหรือไม่?" เขายกกระทงดอกบัวขึ้นมาให้นางดู "หลานสาวตัวน้อยของเจ้าเอามาให้ข้าเลยนะ""ลอยกระทงเสร็จแล้วเจ้าพาข้าเดินเล่นสักรอบได้หรือไม่ ทบทวนความหลังแต่เก่าก่อนกัน""ได้สิ สิบรอบก็ยังได้ถ้าเจ้ามีเวลามากพอ""งั้นรีบไปลอยกระทงกันเถิด"ฟานไป๋พยักหน้ารับก่อนจะพาเทพธิดาบุปผาคนงามเดินเคียงคู่กันไปยังท่าน้ำที่มีกระทงลอยอยู่มากมายส่องแสงสว่างไสวงดงามราวกับสวรรค์บนดิน เมื่อก่อนเขาก็ออกมาท่องเที่ยวเทศกาลเหล่านี้กับนางทุกครั้ง ครั้งนี้มันก็เหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงก็แค่พวกเขาไม่ได้เจอกันนานเท่านั้นเอง"มีอันใดหรือ?" เจียงซิงเยี่ยนถามอู๋เซียนลี่เมื่อเห็นนางมองขึ้นไปยังสะพานเชื่อมหอด้านบน"อ๋อ ไม่มีอันใดหรอก" นางหันกลับมามองหน้าเขาด้วยรอยยิ้มถ้าเมื่อกี้ไม่ได้ตาฝาดไปนางว่าเห็นเจ๊ลี่กับฟานไป๋นะ ใบหน้าของสองคนนั้นจำไม่ลืมแน่นอนและมันเป็นภาพที่น่ายินดีนะเพราะทั้ง
Chapter 45‘จากนี้ไปจนนิรันดร์’"เสี่ยวฉินเจ้าดูนั่นสิ""มาทางนี้เสี่ยวฉิน"เจียงเฉินคว้าแขนของน้องชายฝาแฝดให้วิ่งตามตนเองไปยังโคมไฟที่ประดับประดาอยู่บนผนังเป็นลวดลายกระต่ายแสนน่ารัก ยามนี้พวกเขามาที่แดนมนุษย์เพื่อเที่ยวเทศกาลเซี่ยหยวนเจี๋ย ค่ำคืนที่เคยเงียบสงบในยามนี้มันกลับสว่างไสวไปด้วยโคมไฟมากมายหลายรูปร่าง ผู้คนต่างออกมาท่องเที่ยว ร้านค้ามากมายเปิดขายกันอย่างครึกครื้น"พวกเจ้าระวังหน่อย" เจียงซิงเยี่ยนเดินเข้ามาหาบุตรชายทั้งสองคนก่อนจะขยับผ้าคลุมหัวให้เพราะไม่อยากให้มนุษย์เห็นหน้าของเด็กทั้งสองเกรงว่าหูจะโผล่ออกมาจนผู้คนตกใจแตกตื่นกันหมด"ขอรับ ข้าจะดูแลน้องเองขอรับ" เจียงเฉินกล่าว"เจ้าจะพาน้องซุกซนเสียมากกว่า""เอาน่าวันนี้พาเด็ก ๆ มาท่องเที่ยวก็ปล่อยให้ลูก ๆ สนุกสนานเถิด" อู๋เซียนลี่เดินเข้ามาหาบุตรชายและสามี"เดี๋ยวไปทำอะไรซุกซนจนเผยตัวตนเข้า มนุษย์เยอะด้วย" เจียงซิงเยี่ยนหันมาพูดกับภรรยา"ไม่เป็นไรหรอก ยังไงก็อยู่ในสายตาเรา" นางยกมือขึ้นจับแขนสามีเพื่อให้เขาผ่อนคลายลงหน่อยรู้แหละว่าเป็นห่วงลูก ๆ"ถ้าเช่นนั้นพวกเจ้าไปเถิดระวังตัวด้วย" เจียงซิงเยี่ยนก้มลงพูดกับบุตรชายด้วยรอยยิ
"ลูกของพ่อเจ้าอยู่ในท้องหรือยัง?"เจียงซิงเยี่ยนซบหน้าลงบนหน้าท้องของอู๋เซียนลี่อย่างออดอ้อน ถูใบหน้าลงบนหน้าท้องแบนราบนั้นด้วยรอยยิ้มจนนางรู้สึกจั๊กจี้หลุดขำออกมา"ถ้าลูกอยู่ในท้องคงก่นด่าเจ้าแล้วที่ทำรุนแรง" อู๋เซียนลี่ยกแขนขึ้นกอดอกด้วยความหงุดหงิด"ตอนสองแฝดอยู่ในท้องข้าก็โขกหัวออกจะบ่อย""เจ้ามันปีศาจกามราคะ หาใช่จิ้งจอกหรอก""ปกติปีศาจจิ้งจอกก็หมกมุ่นเรื่องเช่นนี้อยู่แล้ว""ข้าไม่ยักเห็นจะเป็นเลย"เจียงซิงเยี่ยนถูใบหน้าลงบนท้องของอู๋เซียนลี่อย่างออดอ้อน แนบหูฟังเสียงภายในว่ามันมีเสียงชีวิตใหม่ถือกำเนิดหรือเปล่าแต่มันก็มีแต่เสียงน้ำย่อยภายใน แต่เขาก็เชื่อว่าลูกคนที่สามกำลังมาแน่นอนขยันทำเสียขนาดนี้ไม่มาเสียชื่อพ่อหมดนะ"ท่านพ่อท่านแม่" เจียงเฉินกับเจียงฉินเดินตัวงอเข้ามาภายในห้องจนอู๋เซียนลี่รีบลุกไปหาบุตรชายในทันทีทำเอาเจียงซิงเยี่ยนหน้าทิ่มลงไปกับที่นอน"พวกเจ้ามาทำไม ไยไม่พักผ่อนที่ห้อง""พวกข้าอยากนอนกับท่านพ่อท่านแม่ขอรับ" สองฝาแฝดจิ้งจอกส่งสายตาออดอ้อนบิดามารดา"โตขนาดนี้แล้วยังจะมาอ้อนเป็นเด็กอีก" เจียงซิงเยี่ยนกล่าว"โตอะไรกัน ลูกก็เพิ่งจะสี่ขวบปี แต่แค่ร่างกายโตกว่าอายุเ
Chapter 44‘บทลงโทษของบิดา’.“ยะ… อย่าสิสามีเดี๋ยวลูกมาเห็น”อู๋เซียนลี่พยายามดันตัวของเจียซิงเยี่ยนออกไปแต่เหมือนมันจะไม่เป็นผลเลยเพราะเขายังคงถาโถมกายลงมาลากไล้ริมฝีปากไปตามเนื้ออ่อนของเธอจนรู้สึกเสียววูบวาบร้อนผ่าวไปทั้งร่างกาย“ลูกโดนโบยจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนเดินมาเห็น” เจียงซิงเยี่ยนอุ้มตัวอู๋เซียนลี่ขึ้นพาดบ่าจนนางตกใจยกมือขึ้นทุบหลังเขาแต่อีกฝ่ายก็ไม่สะทกสะท้านสักนิดเดียวพานางเดินกลับห้องนอนหน้าตาเฉยไม่ได้สนใจสายตาของปีศาจจิ้งจอกคนอื่นสักนิดเดียวร่างของนางถูกวางลงบนเตียงนุ่มที่ใช้นอนเป็นประจำทุกค่ำคืนก่อนที่ร่างสูงจะโน้มลงมาทาบทับกักตัวนางไว้ใต้อาณัติไร้หนทางหนี ไม่มีสิทธิ์ได้พูดอะไรด้วยซ้ำเมื่อริมฝีปากโดนครอบครองด้วยสัมผัสร้อนผ่าวที่แสนดุดันชวนหัวใจสั่นไหว ร่างกายร้อนวูบวาบขึ้นมาจนอยากจะปลดเปลื้องอาภรณ์ออกจากร่างกายเสียให้หมดตอนนี้ สมองขาวโพลนยามลมหายใจถูกช่วงชิงจนแทบจะหมดไม่สนใจสิ่งใดอีกแล้วเหมือนเหลือกันแค่เพียงสองคนเท่านั้นมือใหญ่ลากไล้ลงมายังผ้าคาดเอวก่อนจะปลดมันออกตามมาด้วยอาภรณ์ที่ถูกปลดออกทีละชิ้นกว่าจะรู้ตัวก็เหลือเพียงร่างกายเปลือยเปล่าที่เสียดสีกันแล้ว เหงื่อเม็ดเล็
วังหิน , แดนปีศาจ"น้องข้าเจ้าขึ้นมาสิ!""ไม่เอาหรอก ท่านพ่อบอกว่าห้ามปีนต้นไม้นะท่านพี่"เจียงฉินในวัยสี่ขวบแต่ร่างกายกลับเหมือนเด็กอายุหกถึงเจ็ดขวบยืนเท้าเอวแหงนหน้ามองพี่ชายฝาแฝดของตนเองที่ตอนนี้กำลังปีนขึ้นไปบนต้นไม้สูงน่าหวาดเสียว เขามองอยู่ที่พื้นยังขนลุกจิ้งจอกที่ไหนปีนต้นไม้กันไม่ใช่ลูกลิงเสียหน่อย"ท่านพ่อไม่รู้หรอกถ้าเจ้าไม่พูด" เจียงเฉินยังคงปีนสูงขึ้นไปอีกเพื่อโอ้อวดน้องชายของตนไม่สนใจเสียงห้าม"สูงไปแล้วท่านพี่ ท่านเป็นจิ้งจอกนะไม่ใช่ลิง จิ้งจอกเขาไม่ปีนต้นไม้กันหรอก" เจียงฉินรีบร้องห้ามพี่ชายแต่อีกฝ่ายไม่ฟังเลยเจียงเฉินยังคงปีนสูงขึ้นไปอีก เหยียบกิ่งไม้กิ่งแล้วกิ่งเล่าอย่างชำนาญก่อนจะเย้าแหย่น้องชายด้วยการเดินไปยังปลายของกิ่งไม้เพราะมั่นใจว่ามันแข็งแรงและเขาทรงตัวได้เปรี๊ยะ!พลันเสียงไม้ลั่นก็ดังขึ้น เนื้อไม้แตกออกจากกันแบบที่เจียงเฉินก็ไม่ทันตั้งตัวก่อนที่ร่างทั้งร่างของเขาจะเสียหลักร่วงจากต้นไม้สูง ทำเอาเจียงฉินตกใจวิ่งพล่านไปมาแขนก็กางออกเพื่อจะรับตัวพี่ชาย "ท่านพี่แปลงกายเป็นจิ้งจอกสิ ข้าจะได้รับท่านได้!""ขะ… ข้าแปลงไม่ได้ ข้าทำไม่ได้!" เจียงเฉินตะโกนบอกน้องชายเพร
Chapter 43'ลูกข้าเป็นเด็กดี'สี่ปีต่อมาหอไทซวง , แดนบูรพาเด็กน้อยวัยสามขวบวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาภายในห้องตำราของหอไทซวงที่สูงใหญ่เด่นสง่า ผมสีดำขลับถูกถักทอเป็นเปียทั้งสองข้างดูน่ารักเข้ากับชุดสีชมพูที่กำลังสวมใส่อยู่ ร่างน้อย ๆ วิ่งเข้ามาหาประมุขหอที่กำลังนั่งตรวจจดหมายร้องเรียนต่าง ๆ จนไม่ทันสังเกตว่ามีนเด็กน้อยเข้ามากว่าจะรู้ตัวก็ตอนที่ร่างน้อยกระโจนเข้าใส่เขาเสียแล้ว"ท่านลุง!" เสียงใสหวานตะโกนลั่นก่อนจะทาบทับลงบนตัวของฟานไป๋ ทำให้ตี้เซียนแดนบูรพาล้มหงายตึงลงไปหัวโขกพื้นไปหนึ่งโป๊กจนเสียงดังแต่เด็กสาวตัวน้อยกลับหัวเราะร่วนออกมาอย่างชอบใจ"ไจ๋เอ๋อร์ลุงบอกเจ้าแล้วว่าอย่ากระโดดมาแบบนี้ เจ้าจะเจ็บตัวเอานะถ้ามันพลาด" ฟานไป๋ผงกหัวมอง 'โหรวลี่ไจ๋' บุตรสาวของโหรวหลงจินและอู๋เจียที่กำลังนั่งทับอยู่บนตัวของเขา"ท่านลุงตลก" โหรวลี่ไจ๋ยิ้มร่าอย่างชอบใจ"เจ้าเนี่ยนะเป็นสตรีแท้ ๆ ไยซนเหมือนลูกลิงขนาดนี้"ฟานไป๋ดันตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะจับตัวหลานสาวตัวน้อยมานั่งตักของตน พอโหรวลี่ไจ๋เห็นหมึกก็คว้าเอาพู่กันมาจิ้มเล่นในทันทีแต่ไม่ได้วาดลงกระดาษหรอกนะดันหันมาวาดบนหน้าของตี้เซียนแดนบูรพาแทน"ไจ๋เอ๋อร์อย







