3 : เหตุเกิดหอตำรา

Chapter 3

'เหตุเกิดหอตำรา'

อู๋เซียนลี่ยกมือขึ้นปิดปากตนเองขณะแอบอยู่หลังชั้นตำราพยายามทำตัวเองให้เงียบที่สุดขณะที่สายตาก็มองดูเจียงซิงเยี่ยนที่กำลังเดินคลำไปทั่วห้อง ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะเดินเข้าไปหาหอกที่ถูกวางไว้บนที่เก็บถ้าเดินไม่ดีโดนแทงแน่ ๆ จึงรีบพุ่งออกมา เอื้อมมือไปคว้าแขนของชายหนุ่มแล้วดึงถอยหลังออกมาอย่างรวดเร็ว

"อ๊ะ!" เจียงซิงเยี่ยนร้องอุทานออกมาเบา ๆ ก่อนจะรีบลนลานผละตัวถอยจากนางแล้วยกมือขึ้นประสานกัน "คารวะท่านหญิงใหญ่ขอรับ ไม่คิดว่าท่านจะอยู่ที่นี่ด้วย ขออภัยที่ข้ามารบกวนท่านจะออกไปเดี๋ยวนี้ขอรับ"

"ไม่ได้รบกวนข้าหรอก" อู๋เซียนลี่กล่าวเมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวของอีกฝ่ายแต่ชายหนุ่มกับทำท่าทางเหมือนจะกลัวและระแวงกว่าเดิม ลืมไปเสียสนิทเลยว่าอู๋เซียนลี่คนเก่ามีจิตใจโหดเหี้ยมคงไม่พูดเช่นนี้เป็นแน่ ต้องสวมคาแรคเตอร์ของนางเสียหน่อย

"ข้าหมายความว่าคนแบบเจ้าก็ไม่ได้อยู่ในสายตาข้า ต่อให้ยืนอยู่ตรงนี้ข้าก็หาได้มองเห็นไม่เพราะข้าไม่ใส่ใจเจ้าแม้เพียงแต่น้อย"

คำพูดของนางทำให้เจียงซิงเยี่ยนถึงกับลอบกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ รู้สึกพูดไม่ออกเลยทำได้เพียงแสร้งยิ้มออกไป "ถ้าเช่นนั้นข้าขออนุญาตถามไถ่บางเรื่องกับท่านได้หรือไม่ขอรับ?"

"ว่ามาสิ ข้าก็พอจะมีเวลาอยู่บ้างเล็กน้อย"

"ท่านพี่รองบอกข้าว่าท่านความจำเสื่อมจริงหรือขอรับ?"

"ใช่ อาการบาดเจ็บทำให้ข้าความจำเสื่อม ตอนนี้กำลังหาวิธีรักษาอยู่ แต่ไม่นานคงจะกลับมา"

"เช่นนี้นี่เองแล้วพลังหยางในตัวท่านเป็นเช่นไร"

"ตอนต่อสู้ข้าใช้พลังไปเยอะ ทำให้ตอนนี้พลังหยางในตัวไม่สมบูรณ์เลยต้องบำเพ็ญตนนี่ก็เข้ามาหาตำราความรู้อ่านเผื่อจะมีวิธีอื่นบ้าง แต่เจ้าไม่ต้องกังวลไปยังไงเสียสุดท้ายพลังของข้าก็กลับมาสมบูรณ์แค่ต้องใช้เวลาเท่านั้น"

"ข้าขออวยพรให้ท่านหายไว ๆ ขอรับ"

เขาก้มหัวลงอย่างนอบน้อมมองดูแล้วก็ช่างเป็นเด็กดีมีมารยาท อ่อนน้อมถ่อมตนจะตายไป เหตุใดอู๋เซียนลี่คนเก่าจะต้องทำร้ายเขาขนาดนี้ด้วย ช่างน่าสงสารยิ่งนักแต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากเพราะนางต้องคีพคาแรคเตอร์จะแหกมากไม่ได้เดี๋ยวคนอื่น ๆ จะสงสัยเอาว่าทำไมอยู่ดี ๆ นางผู้เหี้ยมโหดถึงกลายเป็นคนดีมีเมตตาไปได้

"แล้วเจ้ามาทำอันใดที่หอตำรา?"

"ข้าเข้ามาทำความสะอาดขอรับ"

"แต่เจ้าตาบอดมิใช่หรือจะทำได้เยี่ยงไร?"

"เพราะท่านเป็นคนสั่งให้ข้าทำขอรับ"

ข้าอีกแล้ว?

นางแทบจะยกเท้าขึ้นมาก่ายหน้าผากตนเอง หญิงสาวหันไปมองทางเงาสะท้อนของตนเองผ่านเครื่องทองเหลืองภายในห้องทันทีก่อนจะชี้หน้าเงาสะท้อนนั้นด้วยใบหน้าดุดัน แล้วแปรเปลี่ยนมาเป็นยืนเท้าสะเอวเพื่อคุยกับเงาของตนเองแทนด้วยท่าทางถึงพริกถึงขิงประหนึ่งว่าเงานั้นเป็นอีกคนหนึ่ง

"เจ้านี่มันโหดเหี้ยมนัก เขาตาบอดก็ยังจะใช้แรงงานทาสได้ลงคออีก"

"อะไรนะขอรับ?" เจียงซิงเยี่ยนขมวดคิ้วเมื่อได้ยินในสิ่งที่นางพูด

"อ๋อเปล่าหรอก เจ้าแค่หูฝาด" นางหันมาส่งยิ้มหวานให้เขา แต่ลืมไปเขามองไม่เห็น โธ่ ๆ ชีวิตรันทด พ่อคุณเอ๊ย! อยากจะจูบปลอบลงบนหน้าผากขาว ๆ นั้นเสียจริง

ยัยลี่คนเก่าคิดอะไรอยู่กันนะ ทำไมต้องทำร้ายเขาถึงขนาดนี้ด้วย ทั้งควักลูกตา ทั้งทำร้ายทุบตี นี่ยังใช้แรงงานเยี่ยงทาสอีก ถ้าไม่ติดว่าเขาสวมใส่อาภรณ์ที่ทำจากผ้าไหม มีหยกชิ้นใหญ่ห้อยที่เอว ไหนจะสวมกวานลายหงส์ไว้อีกคงคิดว่าเป็นข้ารับใช้ก้นเรือนเป็นแน่ ยังไงเสียเขาก็เป็นคุณชายสามสกุลอู๋เชียวนะถึงจะเป็นลูกบุญธรรมก็เถอะแต่การทำเช่นนี้ไม่เหยียดหยามเกียรติไปหน่อยหรือ

นอกจากจะทำร้ายเขาแล้วยังเหยียบย่ำให้ตกต่ำอีก

ยัยลี่คนชั่วช้า คนต่ำทราม!

โว๊ย! ด่าไปก็เหมือนด่าตัวเองยังไงก็ไม่รู้

“ท่านหญิงเป็นอันใดหรือไม่ขอรับ?”

เจียงซิงเยี่ยนถามขึ้นเมื่อเห็นว่าอู๋เซียนลี่เงียบไป ไม่พอเขายังได้ยินอีกฝ่ายบ่นพึมพำเหมือนพูดกับตัวเองถึงจะตาบอดแต่ประสาทหูของเขาแม่นยำขึ้นมาก แปลกมากจริง ๆ อาจจะเพราะนางความจำเสื่อมเลยทำอะไรแปลกประหลาดออกมาเช่นการพูดคนเดียว ตั้งแต่รู้จักกับนางมาอู๋เซียนลี่เป็นคนพูดน้อย สุขุม มักจะพูดเฉพาะยามจำเป็นเท่านั้นและแต่ละคำที่ออกมาก็ล้วนแต่จะเป็นคำด่าทอเหยียดหยามเสียมากกว่า จึงแปลกไม่น้อยที่ตอนนี้นางพูดจานุ่มนวลถึงจะติดดุในคำพูดไปเสียหน่อยแต่ก็ละมุนกว่าแต่ก่อนมากโขเชียว

“เปล่า ข้ามิเป็นอันใด” อู๋เซียนลี่เงยหน้าขึ้นมองเขาก่อนจะระบายยิ้มออกมาเล็กน้อยด้วยความรู้สึกเอ็นดูเพราะเจ้าเด็กคนนี้ช่างเป็นเด็กดีเหลือเกิน ดีเกินไปเสียด้วยซ้ำ ยัยลี่คนเก่าทำถึงขนาดนี้แต่ก็ยังมาคุยมาถามไถ่อย่างห่วงใยอีก

“เจ้าเนี่ยเป็นคนประเภทเจ็บแล้วไม่จำสินะ”

มือเล็กเอื้อมไปลูบหัวชายหนุ่มที่อายุน้อยกว่านางแต่ดันสูงกว่าด้วยความเอ็นดูจนเก็บอาการไม่อยู่ มองยังไงมันก็เหมือนลูกหมาตัวน้อย ๆ ทำไมถึงได้ใจร้ายใจดำกับเขาได้ลงคอนะ แต่เหมือนการกระทำของอู๋เซียนลี่จะทำให้เจียงซิงเยี่ยนตกใจจนยืนตัวแข็งทื่อเพราะไม่คิดว่าพี่สาวบุญธรรมผู้นี้จะลูบหัวของเขาอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยนในทุกสัมผัสจนรู้สึกได้ว่ามันล้วนเต็มไปด้วยความใส่ใจภายใต้มือนุ่มนวลนั้น

ผมเขานุ่มชะมัด เหมือนกำลังลูบลงบนเส้นไหมเลย ใช้ยาสระผมอะไรนะมะกรูดเหรอรู้สึกจะได้กลิ่นสมุนไพรจาง ๆ ตอนลมตีเข้ามา มันก็หอมแปลก ๆ ดีเหมือนกัน ถ้าสมัยใหม่คงให้อารมณ์หอมแบบคนเฒ่าคนแก่ นัยน์ตาคู่สวยเลื่อนลงมามองยังใบหน้างดงามราวกับหยกพิสุทธิ์ของเขา แต่เมื่อเลื่อนลงมาถึงริมฝีปากก็ต้องสะดุดเพราะเขากำลังยิ้มอยู่

นี่เขายิ้มเพราะนางลูบหัวหรือ?

เวรแหละ! รู้สึกเหมือนจะฉีกคาแรคเตอร์!