บทที่ 3 แมวกับเสือ (1)

เพราะเป็นเวลาดึกมาก ผู้คนที่มาเที่ยวชมงานเทศกาลจึงบางตาลง ทว่าสองข้างทางยังคงสว่างไสวเต็มไปด้วยโคมไฟที่ส่องสว่าง

สุ่ยตัวตัวสอดส่ายสายตาชื่นชมโดยรอบ นานมากแล้วที่นางไม่ได้เที่ยวเล่นเช่นนี้ หากแม่ทัพเซี่ยยังอยู่เขาจะเป็นคนพานางออกมาทุกครั้ง พี่ชายที่แสนดีในวันนั้นไม่มีอีกแล้ว นางกลับมาใช้ชีวิตองค์หญิงเต็มตัว ต้องทำตามกฎเกณฑ์ มีพี่น้องต่างมารดามากมายแต่ก็มิได้มีความสุขเฉกเช่นวันวาน

ภายใต้รอยยิ้มสดใส ถูเข่อหานมองเห็นอาการหมองหม่นเจืออยู่ในนั้น เขาคว้ามือนุ่มนิ่มมากุมปลอบ หญิงสาวแหงนมองอีกฝ่าย เขาส่งยิ้มจริงใจให้แก่นาง

จริงสิ แม้ตอนนี้ไม่มีพี่ชาย แต่นางก็ยังมีน้องชายผู้นี้อยู่เคียงข้างมิใช่หรือ

“เรามาปล่อยโคมไฟเพื่ออธิษฐานถึงพวกเขาดีหรือไม่”

นัยน์ตาดอกท้อระริกไหว สุ่ยตัวตัวยิ้มพลางพยักหน้ารับ

ถูเข่อหานเห็นนางเป็นเช่นนี้ก็ยิ่งทำให้ตนไม่วางใจ ชายหนุ่มใช้ฝ่ามือทั้งสองประคองมือเรียวเอาไว้ “พี่หญิงตัวตัว ท่านกลับมาสดใสดังเดิมเถิดนะ ท่านเชื่อหรือไม่ว่าตอนนี้แม่ทัพเซี่ยและพี่หญิงซูกำลังใช้ชีวิตอย่างมีความสุขอยู่ในอีกฟากฝั่ง หากพวกเขารู้ว่าท่านเอาแต่ใช้ชีวิตอมทุกข์จะต้องไม่สบายใจเป็นแน่”

กระบอกตาหญิงสาวร้อนรื้นแดงก่ำ นางรู้ดีว่าคำพูดเหล่านี้เขาก็เพียงต้องการปลอบใจนางเท่านั้น นานเพียงนี้แล้วเหตุใดนางกลับไปยอมมองไปข้างหน้าเสียที ดังนั้นวันนี้นางเลือกที่จะเชื่อเขา ต่อไปนางจะปล่อยให้หัวใจเป็นอิสระ

หญิงสาวโผเข้ากอดเจ้าของร่างสูง หยาดน้ำอุ่นไหลลงอาบสองข้างแก้ม “ขอโทษนะ ต่อไปข้าจะไม่เป็นเช่นนี้อีก”

ฝ่ามือกว้างลูบลงบนเส้นผมหนานุ่มด้วยความแผ่วเบา “ไม่ต้องร้อง ท่านต้องยิ้มให้มาก แม่ทัพเซี่ยและพี่หญิงซูถึงจะดีใจ มาเถอะข้าพาท่านไปปล่อยโคมไฟด้วยกัน”

สุ่ยตัวตัวพยักหน้าทั้งที่ยังซบอยู่ใต้แผงอกนั้น ทั้งสองผละออกจากกัน ปลายนิ้วหยาบกร้านบรรจงเช็ดคราบน้ำตาให้กับหญิงสาว เขายิ้มออกมาด้วยความอ่อนโยน

“เมื่อก่อนเป็นท่านที่ดูแลข้า คอยซับน้ำตาให้ข้า ต่อไปนี้ให้ข้าดูแลท่านนะ”

สุ่ยตัวตัวกลืนก้อนสะอื้นลงคอ หญิงสาวพยักหน้าแทนคำตอบ นางไม่กล้าพูดสิ่งใดเพราะเกรงน้ำตาจะซึมออกมาอีกครา หนนี้ไม่ใช่เพราะความทุกข์ใจ แต่มันเป็นเพราะความสุขที่อัดแน่นต่างหาก

บ่อยครั้งที่ถูเข่อหานมักพูดกับนางซ้ำ ๆ ว่าอย่าทอดทิ้งเขา อันที่จริงเป็นนางต่างหากที่กำลังหวาดกลัว อีกเพียงสามปีเท่านั้นที่เขาจะต้องกลับไปยังแคว้นตงเสีย นางเองก็มิอาจขัดสมรสพระราชทานได้

เรื่องเหล่านี้ไม่สามารถฝ่าฝืน ต่างฝ่ายต่างก็แบกภาระเอาไว้บนบ่าด้วยเพราะสถานะที่สูงส่งกักขังนางและเขาไว้แต่กำเนิด หนำซ้ำยังอยู่ฝั่งตรงกันข้ามมาตั้งแต่ต้น

ต่อให้เส้นทางในอนาคตดูเหมือนริบหรี่ กระนั้นสุ่ยตัวตัวในตอนนี้ยังคิดจะคว้าโอกาสน้อยนิดเอาไว้ ขอเพียงเขาไม่จากนางไปแสนไกลเฉกเช่นพี่ชายและพี่สาวก็เพียงพอแล้ว 

มือเรียวกระชับมือที่กุมกันไว้แน่น หญิงสาวปาดคราบน้ำตาจากนั้นยิ้มออกมาดุจดั่งปล่อยวางทุกอย่างหมดสิ้น

“ไปกันเถอะ ต่อไปนี้พี่สาวจะไม่ร้องไห้ให้เจ้าได้เห็น”

ถูเข่อหานยิ้มยินดี เขางอปลายนิ้วพลางสะกิดไปที่ปลายจมูกเชิดรั้น “อย่างนี้สิถึงจะสมเป็นพี่หญิงของข้า”

สุ่ยตัวตัวแสร้งหน้ามุ่ย “เจ้าทำอะไร ตกลงข้าหรือเจ้าที่เป็นพี่”

ถูเข่อหานหัวเราะหยอกล้อ สุ่ยตัวตัวง้างมือจนสุด มีหรือที่ชายหนุ่มจะรอให้ฝ่ามืออรหันต์ฟาดลงมา เขารีบจ้ำเท้านำหน้าไปอย่างรวดเร็ว

“แน่จริงท่านก็ตามมาตีข้าให้ทันสิ”

“หน็อยแน่ เจ้าเด็กแก่แดด ได้ทีเอาใหญ่ เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ” ขาเสลาสับเท้าตามเขาไปติด ๆ

ถูเข่อหานหัวเราะร่า ในที่สุดพี่หญิงตัวจริงของเขาก็กลับมาเสียที นับจากนี้คงมีเพียงเขาที่ต้องก้าวข้ามเรื่องราวดำมืดที่ฝังอยู่ในใจให้ผ่านพ้นไปโดยเร็ว เพื่อที่นับจากนี้เขาจะสามารถยืนเคียงข้างนางอย่างเต็มภาคภูมิ

ไม่นานทั้งสองก็มาถึงลานปล่อยโคมไฟ ทว่าตอนนี้ร้านรวงทยอยปิดไปเกือบจนหมดแล้ว

“พี่หญิงตัวตัว รอข้าตรงนี้ เดี๋ยวข้ากลับมา”

“อ๊ะ ช้าก่อน”

ไม่ทันเสียแล้ว เขาวิ่งจากไปประหนึ่งหายตัวได้ หญิงสาวทอดถอนใจก่อนจะเผยยิ้มเอ็นดูออกมา นางแหงนมองท้องฟ้า แม้ค่ำคืนมืดมิดแต่กลับสัมผัสได้ว่าฝนกำลังจะมาเยือน

ลมเย็นยะเยือกตีปะทะร่างบอบบาง สุ่ยตัวตัวลูบแขนของตนเพื่อบรรเทาความหนาวเหน็บ

“พี่หญิง รอนานหรือไม่”

เสียงทุ้มกลับมาพร้อมผ้าคลุมผืนหนา เขาคลุมผ้าในมือลงบนไหล่แคบ ในมืออีกฝั่งยังถือโคมไฟที่วาดภาพเสือน้อยกับแมวตัวใหญ่ไว้อีกด้วย

สุ่ยตัวตัวอมยิ้ม “ขอบคุณนะ” คิ้วสวยกระตุก “…ภาพนี้หมายความว่าอย่างไร?”

“ท่านมองไม่ออกอีกหรือ เสือน้อยตัวนี้ก็คือข้า ส่วนเจ้าแมวขี้โมโหก็คือท่าน”

สุ่ยตัวตัวหัวเราะครืน หญิงสาวทำท่าแยกเขี้ยวยิงฟัน “เช่นนั้นเจ้าควรให้ข้าเป็นเสือแล้วเจ้าเป็นแมวถึงจะถูกต้อง”

ถูเข่อหานส่ายหัว “จะได้อย่างไร เป็นแมวสิดีต่อให้ท่านโมโหอย่างไรก็ยังน่ารักน่าถนอม หากท่านเป็นเสือก็คงไม่มีเสือตัวไหนกล้าดุร้ายไปมากกว่านี้แล้ว”

หญิงสาวคิ้วกระตุก “เช่นนั้นเจ้าดุร้ายหรือ”

“ก็ไม่แน่”

สุ่ยตัวตัวยิ่งขบขันเข้าไปใหญ่

ถูเข่อหานหน้านิ่วคิ้วขมวด “ท่านหัวเราะอะไร ข้าเป็นเสือร้าย คือตัวอันตรายเชียวนะ”

“แล้วเสือของเจ้าเหตุใดตัวเล็กกว่าแมว”

“แม้ข้าเป็นพญาเสือร้าย แต่ถ้าได้อยู่ข้างกายท่านข้าก็จะเป็นแค่ลูกเสือเชื่องเชื่อตัวหนึ่ง”

สุ่ยตัวตัวชะงัก ก่อนกระแอมออกมา “เพ้อเจ้อจริง ๆ มาเถอะเขียนคำอธิษฐานกัน หากช้ากว่านี้ข้าว่าฝนต้องตกลงมาเป็นแน่”

“อื้อ”

ถูเข่อหานมองฟ้าด้วยความหวาดหวั่น หากคืนนี้มีฝนตกลงมาจริง ๆ เขาจะทำเช่นไร แม้เป็นเช่นนั้นก็ไม่อาจให้มันมาขวางเรื่องดี ๆ ในวันนี้ได้