ตอนที่ 4

ในเวลาต่อมา

วันรุ่งขึ้น ใช้เวลาเดินทางราวๆ สองชั่วโมง รถฟอร์จูนเนอร์ขับเคลื่อนสี่ล้อสีขาวคันใหญ่ที่มีพี่เขยสุดหล่อเป็นคนขับพร้อมอาสานำเที่ยวตลอดทริป ก็พาผมขึ้นมาถึงที่หมายจนได้

“ไหวหรือเปล่าบอมม์… ”

พี่แดนน์เอื้อมมือมาลูบหลัง เมื่อเห็นผมหน้าซีดเพราะเมารถ

อันที่จริงตอนแรกผมก็ยังโอเค แต่หลังจากรถลัดเลี้ยวมาตามเส้นทางเคี้ยวคดและสูงชันกว่าที่คิดเอาไว้มาก ถึงกับทำให้ผมเกือบจะอาเจียนออกมา

“ไหวครับพี่… ”

ผมตอบ…  

มองสบตาพี่เขยแล้วรู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาด แต่ก็เขินๆ เหมือนกันเมื่อนึกถึงสิ่งที่ผมแอบทำเมื่อคืนนี้

วาบหนึ่งในความคิด…

ผมรู้สึกอิจฉาพี่สาวของผมที่ได้ผู้ชายคนนี้มาเป็นสามี เพราะผมคิดว่าผู้ชายที่ดูหล่อเหลาราวกับดารา ใจดี และยังร่ำรวยมากอย่างพี่แดนน์คนนี้คงมีไม่มาก

“ถึงละ… เป็นไง… บรรยากาศดีไหม”

พี่แดนเปิดประตูรถ…

มีลมโชยเข้ามา จมูกผมได้กลิ่นดอกไม้หอมที่ปลูกไว้ตลอดแนวลานจอดรถ ทุกด้านของรีสอร์ตโอบล้อมไว้ด้วยแมกไม้ ไกลออกไปเป็นขุนเขาสีเขียวขจี มีสายหมอกสีขาวลอยเรี่ยต่ำแตะสันเขา

“สวยมากครับ… ว้าว… สวยสุดๆ… ”

จริงอย่างที่พี่แดนน์การันตีความงดงามเอาไว้ สิ่งที่เห็นไม่ทำให้ผิดหวังเลยจริงๆ

ผมทอดสายตาแลไปรอบๆ…

ตื่นตาตื่นใจเมื่อได้ขึ้นมาเห็นสภาพแวดล้อมรอบๆ รีสอร์ต ตั้งอยู่ริมป่าเขาเขียวขจีที่ยังคงความอุดมสมบูรณ์งดงามของธรรมชาติเอาไว้ได้อย่างเหลือเชื่อ

“เดี๋ยวเราพักตรงเรือนหลังโน้น… ”

พี่แดนน์ชี้มือไปยังบ้านไม้หลังเล็ก ตั้งเด่นอยู่บนเนินหญ้า โอบล้อมไว้ด้วยทุ่งดอกบัวตองเหลืองอร่าม

“สวยมากครับ… มุมนั้นวิวดีมากเลยครับ”

ผมเหลือบมองไปยังเรือนพัก เราพากันก้าวเดินออกมาจากลานจอดรถ

ผมเห็นชะง่อนหินทอดออกไปจากแนวรั้ว จึงเดินเข้ามาใกล้จุดชมวิว ทอดสายตามองไปยังด้านล่างลึกลงไปคล้ายหุบเหว แต่ก็มีรั้วกั้นไว้ถึงสองชั้นเพื่อความปลอดภัย

และในระหว่างที่เรากำลังยืนชมวิว จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงของใครบางคนดังขึ้นจากทางด้านหลัง

“เฮ้ย… ไอ้แดนน์… ”

ผมหันไปมองเสียงทุ้มกังวาน แล้วต้องตะลึงกับใบหน้าหล่อเหลาของผู้ชายที่ตะโกนทักทาย

“นี่พี่มอสเพื่อนพี่… พี่มอสเป็นเจ้าของรีสอร์ต”

พี่แดนน์แนะนำคนที่กำลังเดินตรงมาหาเรา

“สวัสดีครับ… ”

ผมยกมือไหว้ชายร่างสูงโปร่ง ผิวพรรณเกลี้ยงเกลาขาวใสสไตล์หนุ่มเกาหลี ใบหน้าหล่อเหลาสะดุดตา รูปร่างเซ็กซี่มาก เนื้อตัวกำยำไปด้วยมัดกล้าม

ผมไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมพี่แดนน์จึงได้ห้องพักมุมดีระดับห้าดาว ที่แท้ก็เป็นเพื่อนกับเจ้าของรีสอร์ตนี่เอง

“สวัสดีครับ… พี่ชื่อมอสนะ… ”

พี่มอสแนะนำตัวเองอีกครั้ง ยื่นมือออกมาจับมือผม เรามองตากัน

“ผมบอมม์ครับพี่… ”

ผมแนะนำตัวเอง…

รู้สึกถูกชะตากับเจ้าของรีสอร์ตขึ้นมาอย่างประหลาด อาจจะเป็นเพราะรอยยิ้มอบอุ่นและแววตาที่จ้องมองผมอยู่นี้ มันมีประกายบางอย่างแอบแฝง และผมรับรู้ได้ด้วยความรู้สึกพิเศษ

พี่มอสสั่งให้พนักงานของรีสอร์ตมาช่วยกันขนกระเป๋าสัมภาระของผมกับพี่แดนน์ลงจากรถ เอาไปส่งที่ห้องพัก

“ไม่ได้เจอกันนาน… สบายดีนะแดนน์”

เจ้าของรีสอร์ตทักทายพี่เขยของผม ผมได้ยินทั้งสองพูดคุยกันอย่างสนิทสนม

“ตอนนี้ใกล้ค่ำแล้ว เดี๋ยวเรากินข้าวกัน ไว้พรุ่งนี้ค่อยออกไปเที่ยวนะ… ”

พี่มอสรู้ล่วงหน้าว่าพี่แดนน์จะมาหา จึงเตรียมอาหารค่ำไว้ต้อนรับ

เรากินข้าวเย็น ตามด้วยเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ นั่งดื่มกันท่ามกลางลมหนาวพัดโชยมาจากทิวเขา

“ดาวสวยมากครับ… ”

หลังความมืดโรยตัวลงมาจนผืนฟ้ามืดสนิท ผมแหงนหน้าขึ้นมองฟ้า ที่เคยได้ยินคนพูดว่ายิ่งมืดดาวยิ่งสวย… เพิ่งเห็นจริงก็คราวนี้

เรานั่งดื่มและพูดคุยกันต่อมาอีกพักใหญ่ๆ อย่างออกรสชาติ มีเสียงหัวเราะแทรกเข้ามาในเสียงสนทนาอย่างครื้นเครง… หลังจากกรอกเหล้าลงคอกันไปหลายแก้วจนแอลกอฮอล์พลุ่งพล่านอยู่ในกระแสเลือด

ในหลายๆ บทสนทนาที่เราคุยกัน ผมรู้สึกได้ว่ากำลังโดนพี่มอสจีบ ยิ่งในตอนที่พี่แดนน์ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ พี่มอสก็รุกจนผมตั้งตัวรับแทบไม่ทัน

“บอมม์มีแฟนหรือยัง… ”

เจ้าของรีสอร์ตถามยิ้มๆ สายตาเจ้าชู้อย่างเห็นได้ชัด

“ถ้าผมตอบว่ายังไม่มีแฟน… พี่แล้วมอสจะจีบผมหรือเปล่าล่ะ… ”

ดูพูดเข้าสิ ผมว่าตัวเองในใจ แรดนะมึง