เสน่หารักต้องห้าม แห่งวังหลวง

ตอนที่ 1: ก้าวแรกสู่วังวาเลนเทียร์

ความเงียบในพระราชวังวาเลนเทียร์ไม่เคยแปลว่าความสงบสุข

มันคือความเงียบที่เกิดจากความหวาดระแวง กฎระเบียบแน่นหนา และสายตาของผู้คนนับร้อยที่พร้อมจะเหยียบย่ำใครก็ตามที่ก้าวพลาดแม้เพียงเสี้ยววินาที

ลานหินแกรนิตเบื้องหน้าทางขึ้นปีกตะวันออกยังคงเย็นเฉียบเมื่อล้อรถม้าหยุดสนิท ลูเซียน เอลเลียต ก้าวลงจากตัวรถ ยืนนิ่งอยู่ใต้ร่มเงาของเสาหินอ่อนสลักลายวิจิตร สายลมหนาวของนครหลวงเอเวอเรนซ์พัดผ่านจนชายเสื้อกั๊กไหวเบาๆ ทว่าแผ่นหลังของเด็กหนุ่มยังคงเหยียดตรงอย่างสำรวม

เขาเอื้อมมือปรับรอยพับข้อมือเสื้อเชิ้ตสีขาวของตัวเองอย่างเงียบเชียบ เครื่องแบบมหาดเล็กใหม่เอี่ยมที่เพิ่งได้รับมอบตัดเย็บจากผ้าฝ้ายเนื้อดี ปกคอตั้งกลัดกระดุมมุกเม็ดเล็กมิดชิดจนถึงลำคอ ทับด้วยเสื้อกั๊กเข้ารูปสีดำสนิทและกางเกงสแล็กที่ช่วยส่งให้สรีระโปร่งบางดูสง่างาม เรือนผมสีบลอนด์สว่างตัดสั้นรับกับใบหน้าเนียน ดวงตาสีฟ้ากระจ่างทอดมองยอดโดมทองคำของปราสาทด้วยแววตานิ่งสนิท ไม่ได้แสดงความตื่นตะหนกออกมาเหมือนคนรับใช้ใหม่ทั่วไป

ลูเซียนไม่ใช่ลูกหลานขุนนาง เขาเติบโตมาในย่านตลาดเก่าที่ต้องดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอด การผ่านการคัดเลือกเข้ามายังเขตพระราชฐานชั้นในจึงไม่ได้เกิดขึ้นเพราะเส้นสาย แต่มาจากความสุขุม สายตาที่ช่างสังเกต และความสามารถในการเก็บซ่อนอารมณ์ภายใต้สถานการณ์ตึงเครียด

"อย่าเดินเหม่อ ลูเซียน ที่นี่ไม่มีที่ว่างให้เจ้าทำตัวลอยชาย"

เสียงแหบต่ำและเฉียบขาดของมิสเตอร์เอ็ดเวิร์ด ฮาร์เปอร์ ดังขึ้นข้างกาย ชายชราวัยหกสิบในชุดเครื่องแบบหัวหน้ามหาดเล็กปรายตามองสำรวจตั้งแต่เรือนผมจรดปลายรองเท้าหนังขัดเงา

"เขตพระราชฐานปีกตะวันออกเป็นพื้นที่ส่วนพระองค์ของเจ้าชายอเล็กซานเดอร์" มิสเตอร์ฮาร์เปอร์เริ่มก้าวเดินนำไปตามโถงทางเดินยาวเหยียดที่ปูด้วยพรมกำมะหยี่สีแดงเข้ม "พระองค์ไม่ชอบคนพูดจาเยิ่นเย้อ ไม่ชอบคนทำงานซุ่มซ่าม และเกลียดที่สุดคือพวกที่ชอบสอดรู้สอดเห็น มหาดเล็กห้าคนก่อนหน้านี้ถูกปลดออกเพราะทำตัวรุ่มร่ามและละเลยหน้าที่ เจ้าเพิ่งก้าวเท้าเข้ามาวันแรก จงจำใส่หัวไว้ว่าหน้าที่ของเจ้าคือการอยู่ตรงนั้นเพื่อรับใช้ แต่ต้องทำให้พระองค์รู้สึกเหมือนเจ้าไม่มีตัวตน"

"ครับ มิสเตอร์ฮาร์เปอร์" ลูเซียนตอบรับเสียงเรียบ นุ่มนวลแต่หนักแน่น

สองข้างทางของโถงทางเดินโอ่อ่าประดับด้วยภาพวาดสีน้ำมันของกษัตริย์ในอดีต กรอบไม้สักปิดทองสะท้อนแสงแดดยามบ่ายที่ส่องลอดผ่านกระจกสีลงมาเป็นแนวยาว ข้าราชบริพารและมหาดเล็กรุ่นพี่หลายคนที่กำลังจัดเตรียมแจกันดอกไม้ต่างพากันหยุดชะงัก สายตานับสิบคู่จับจ้องมายังเด็กหนุ่มหน้าใหม่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นระคนริษยา เบนจามิน โคล มหาดเล็กรุ่นพี่ยืนกอดอกพิงเสาหินอ่อน ส่งยิ้มเยาะมุมปากมาให้อย่างเปิดเผยราวกับกำลังรอคอยดูว่าเด็กจากตลาดเก่าคนนี้จะทนแรงกดดันไปได้กี่วัน

ลูเซียนไม่แม้แต่จะเหลือบสายตามอง เขาเดินตามหลังหัวหน้ามหาดเล็กขึ้นบันไดวนสู่ชั้นบนสุดอย่างเงียบกริบ ทุกย่างก้าวมีความมั่นคงจนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าบานประตูไม้โอ๊กคู่บานใหญ่ที่มีตราประจำพระองค์รูปอินทรีสยายปีกแกะสลักอย่างประณีต

ลอร์ดคาเลบ แอชฟอร์ด หัวหน้าองครักษ์ส่วนพระองค์ยืนรักษาการณ์อยู่หน้าห้อง ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในเครื่องแบบนายทหารสีน้ำเงินเข้มปรายตามองลูเซียนด้วยสายตาคมกริบดั่งเหยี่ยว ก่อนจะพยักหน้าให้มิสเตอร์ฮาร์เปอร์แล้วผลักบานประตูหนาหนักให้เปิดออกอย่างแผ่วเบา

กลิ่นเนื้อไม้ซีดาร์ผสมกลิ่นหมึกพิมพ์และไอน้ำมันหอมลอยมาปะทะประสาทสัมผัสในทันที

ห้องทรงงานส่วนพระองค์กว้างขวาง เพดานสูงโปร่งประดับโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับ แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกทรงโค้งบานใหญ่ ทอดเงายาวลงบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งตัวหนา และตรงนั้นคือร่างสูงสง่าของชายหนุ่มผู้กุมอำนาจสูงสุดในเขตพระราชฐานแห่งนี้

องค์รัชทายาท อเล็กซานเดอร์ วาเลนเทียร์

เจ้าชายสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมคอสองเม็ด แขนเสื้อพับขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและเส้นเลือดเด่นชัดจากการฝึกซ้อมดาบอย่างหนัก โครงหน้าคมคาย สันกรามเด่นชัด นัยน์ตาสีฮาเซลลึกล้ำกำลังกวาดสายตาอ่านรายงานในมือด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไร้ความรู้สึก อากาศรอบตัวของเขากดดันจนคนทั่วไปแทบไม่กล้าส่งเสียงหายใจ

"ฝ่าบาท" มิสเตอร์ฮาร์เปอร์ค้อมตัวลงจนศีรษะเกือบจรดเอว "มหาดเล็กส่วนพระองค์คนใหม่มารายงานตัวพ่ะย่ะค่ะ"

ลูเซียนก้าวขึ้นมายืนด้านหน้า ค้อมศีรษะลงทำความเคารพตามธรรมเนียมอย่างประณีต แผ่นหลังเหยียดตรง สองมือประสานไว้ข้างหน้าระดับเอวอย่างสงบ

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทรงงาน มีเพียงเสียงปลายปากกาขนนกที่ถูกวางลงบนแท่นรองแก้ว

อเล็กซานเดอร์เงยพระพักตร์ขึ้นช้าๆ

สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องลงมายังลูเซียนทันที แววตาคู่นั้นกวาดมองตั้งแต่เรือนผมสีบลอนด์สว่าง วงหน้าขาวเนียน ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อ จนกระทั่งหยุดลงตรงลำคอระหงที่ซ่อนอยู่หลังปกเสื้อเชิ้ต เป็นการจ้องมองที่เยือกเย็นแต่กลับสร้างความร้อนวูบวาบใต้ผิวหนังอย่างประหลาด ลูเซียนรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาล ทว่าเขากลับเลือกที่จะสบตากับดวงตาสีฮาเซลคู่นั้นนิ่ง ไม่หลบสายตาและไม่แสดงความหวั่นไหว

"ข้าจำได้ว่าสั่งคัดเลือกคนที่มีสติและทำงานเป็น ไม่ใช่ส่งเด็กหนุ่มหน้าหวานที่พร้อมจะแตกสลายเมื่อโดนดุมาให้" สุรเสียงทุ้มต่ำดังก้อง ราบเรียบแต่เฉียบขาด

"กระหม่อมไม่ได้บอบบางอย่างที่ทรงเห็นพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท" ลูเซียนตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าหนักแน่นไร้ความลังเล "และกระหม่อมมาที่นี่เพื่อปฏิบัติหน้าที่ตามคำสั่ง ไม่ใช่เพื่อแสวงหาความผ่อนปรน"

คำตอบที่ตรงไปตรงมา ปราศจากการประจบสอพลอทำให้อเล็กซานเดอร์ชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มบางเบาที่แทบมองไม่เห็นผุดขึ้นที่มุมปากของเจ้าชายหนุ่มก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

"งั้นหรือ" อเล็กซานเดอร์เอนแผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้บุกำมะหยี่ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้เป็นจังหวะเนิบช้า "หยิบแฟ้มงบประมาณกองทัพของมณฑลทางเหนือบนชั้นที่สามมาให้ข้า"

ลูเซียนไม่เสียเวลาลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขาค้อมตัวรับคำสั่งแล้วหมุนตัวเดินตรงไปยังตู้หนังสือไม้โอ๊กด้านหลัง กวาดสายตามองสันแฟ้มหนังนับร้อยเล่มอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วเรียวดึงแฟ้มหนังสีน้ำเงินเข้มเล่มที่ถูกต้องออกมา ก่อนจะเดินกลับมาวางลงบนโต๊ะเบื้องหน้าองค์รัชทายาทอย่างนุ่มนวล ปราศจากเสียงกระทบ

ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนลดลงเหลือเพียงไม่ถึงสองก้าว

กลิ่นกายสะอาด หอมละมุนดั่งสบู่และไอแดดยามเช้าจากตัวลูเซียนลอยผ่านเข้ามากระทบประสาทสัมผัส อเล็กซานเดอร์ชะงักสายตาลงมองข้อมือขาวบางของคนรับใช้หนุ่ม ก่อนจะเลื่อนกลับขึ้นมาสบกับดวงตาสีฟ้าใสที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม

บรรยากาศในห้องทรงงานเปลี่ยนไปในพริบตา ความเงียบไม่ได้มีเพียงความกดดันอีกต่อไป หากแต่มีกระแสความตึงเครียดบางอย่างที่มองไม่เห็นเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน

มิสเตอร์ฮาร์เปอร์ที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ด้านหลังรีบเอ่ยทำลายความเงียบ "หากพระองค์ทรงเห็นสมควร กระหม่อมจะพาลูเซียนไปรับฟังการอบรมกฎระเบียบเพิ่มเติมที่เรือนมหาดเล็ก และจัดตารางเวรให้เริ่มงานในเช้าวันพรุ่งนี้..."

"ไม่ต้อง"

อเล็กซานเดอร์ตัดบทเสียงเฉียบขาด สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของลูเซียนไม่วางตา

"ยกเลิกการอบรมฝ่ายนอกทั้งหมด"

เจ้าชายขยับลุกขึ้นยืนเต็มความสูงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร เงาร่างสูงใหญ่กำยำทาบทับลงมาจนลูเซียนต้องแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อสบตา

"พรุ่งนี้เช้า เวลาตีห้าครึ่ง มารายงานตัวที่ห้องนี้ เตรียมกาแฟดำและเอกสารฎีกาให้พร้อม ข้าจะดูว่าความจำและไหวพริบของเจ้าจะดีเหมือนปากพูดหรือไม่"

มิสเตอร์ฮาร์เปอร์เบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ การยกเลิกขั้นตอนการอบรมของสำนักพระราชวังเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ทว่าไม่มีใครกล้าเอ่ยคัดค้านคำสั่งขององค์รัชทายาท

"รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ... ฝ่าบาท"

ลูเซียนค้อมศีรษะลงรับคำสั่งอย่างสงบ รับรู้ได้ทันทีว่าชีวิตใหม่ในพระราชวังวาเลนเทียร์แห่งนี้ จะไม่มีสิ่งใดเป็นไปตามกฎเกณฑ์ธรรมดาอีกต่อไป