ตอนที่ 2

“เกาะบ่าผมนะครับพี่เพลิง... ค่อยๆ นะ”

         ชายหนุ่มยกท่อนแขนกำยำของพี่เขยวางลงบนบ่าบอบบางของตัวเอง แล้วค่อยๆ พยุงร่างสูงใหญ่กว่าร้อยแปดสิบเซนติเมตรขึ้นจากพื้นด้วยความทุลักทุเล พามานอนลงบนโซฟา

         “โคตรหนักอ่ะ… พี่เพลิงตัวใหญ่ยังกะยักษ์ รอเดี๋ยวนะ ผมจะเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้ หน้าตาพี่ดูไม่ได้เลย ไม่น่าปล่อยเนื้อปล่อยตัวขนาดนี้”

         น้องเมียว่า เพลิงนอนนิ่ง เหลือบตามองชายหนุ่ม สุ้มเสียงของเมฆช่างเอื้อเฟื้อ ทำให้เขานึกขอบคุณที่ยังมีกะใจนึกถึงพี่เขยที่ตอนนี้กลายเป็นพ่อม่ายไร้คู่อย่างเขา

         “เอ็งบังเอิญผ่านมาทางนี้หรือยังไง?”

         เพลิงสงสัยในการมาถึงของเมฆ ถามขณะเมฆกำลังเช็ดหน้าเช็ดตาให้เขา มือเรียวลูบไล้ผ้าขนหนูผืนน้อยที่เพิ่งบิดน้ำมาหมาดๆ เช็ดซับไปทั่วใบหน้าครึ้มเคราของพี่เขย

เมฆยอมรับว่าเพลิงเป็นผู้ชายที่หล่อมาก ต่อให้เขาปล่อยเนื้อปล่อยตัวจนหนวดเครายาวเฟิ้มและผมเผ้ารุงรังอย่างที่เห็น หากก็ไม่อาจลดทอนความหล่อเหลาของเขาลงได้

เมื่อหน้าตาเริ่มสดใสขึ้นมาจากการเช็ดหน้า ดวงตาคมกริบจึงวาววับด้วยหยาดแววของชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง

“ถามทำไมไม่ตอบ… บังเอิญผ่านมาทางนี้หรือยังไง?”

“ใช่… บังเอิญผ่านมา”

เมฆแกล้งว่า

“โธ่… กูหลงดีใจว่ามึงคิดถึงกู”

เพลิงทำเสียงน้อยใจ ตัดพ้อน้องเมีย

         “ล้อเล่น หัวก็ไม่ล้าน อย่าใจน้อยสิที่เพลิง... ผมตั้งใจมาเยี่ยมพี่จริงๆ ก็ป้ามะลิโทรไปบอกว่าพี่เพลิงปิดบ้านเงียบมาหลายวัน คนงานในไร่อ้อยเลยพากันสงสัยว่าพี่นอนตายหนอนขึ้นแล้วหรือยัง?... นี่ถ้าผมมาช้ากว่านี้พี่ก็คงเมาตายไปแล้วจริงๆ”

         เมฆว่าไม่อ้อม อันที่จริงเขาตั้งใจมาเยี่ยมพี่เขยคนนี้เพราะความเป็นห่วง

         “แน่ะ… ไอ้เหี้ย แม่งแช่งกูอีก”

         เพลิงแกล้งว่า เมฆชินเสียแล้วกับคำพูดดิบเถื่อนมุทะลุไปจนถึงหยาบโลนในบางครั้งของพี่เขยคนนี้

         “โธ่… ก็บอกแล้วไงว่าผมตั้งใจมาเยี่ยม… นี่… ตัวใหญ่ยังกับหมีควายเสือกทำใจน้อย”

         “แน่ะ… หลอกด่ากูอีก”

         เพลิงว่า

         “พี่เพลิง… เลิกแทนตัวเองว่า ‘กู’ ได้แล้ว รู้จักพูดกับน้องเมียเพราะๆ บ้างสิ ต่อไปแทนตัวเองว่า ‘พี่’ นะครับ ถ้ายังไม่รู้จักพูดเพราะๆ เดี๋ยวต่อไปผมจะไม่มาเยี่ยม”

         เมฆทำเสียงเข้มขู่ และดูเหมือนว่ามันได้ผล

         “แน่ะ… มาสั่งกู… เอ๊ย มาสั่งพี่อีก”

         “แบบนี้ค่อยน่าฟัง”

         เมฆยิ้มชอบใจ ที่ตัดสินใจเดินทางมาถึงเชียงใหม่ก็เพราะได้รู้ข่าวจากป้ามะลิซึ่งเป็นคนงานในไร่ แกโทรศัพท์มาบอก ว่าเพลิงสั่งงานคนงานในไร่เอาไว้เหมือนสั่งเสีย แล้วเจ้าตัวก็หายเงียบเข้ามาเก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน วันๆ เอาแต่กินเหล้าเมาหัวราน้ำ แล้วยังประกาศห้ามไม่ให้ใครมาวุ่นวาย

“นี่เอ็งห่วงพี่ด้วยหรือวะ… ไอ้เมฆ”

         เพลิงเค้นเสียงถามจริงจัง เมฆคงไม่รู้หรอกว่าความห่วงใยของเขาได้ทำให้พี่เขยคนนี้รู้สึกว่าตัวเองมีค่าขึ้นมาเป็นกอง หลังจากปล่อยชีวิตให้ล่องลอยไร้ทิศทางมานานเป็นเดือน นับจากจ่อมจมอยู่กับความรู้สึกโศกเศร้าเสียใจ ภายหลังสูญเสียภรรยาผู้เป็นที่รักไปอย่างไม่มีวันกลับ

         “ก็ห่วงน่ะสิ... โธ่… ถามได้ ถ้าผมไม่ห่วงพี่คงไม่ถ่อมาถึงเชียงใหม่... ระยะทางไม่ใช่ใกล้ๆ นะครับคุณพี่”

         คำพูดที่ได้ยิน ทำให้เพลิงแหงนมองหน้าน้องเมียด้วยแววตาซาบซึ้ง ที่ยังอุตส่าห์เป็นห่วง

         “ผมจะเช็ดตัวให้… ”

         เมฆบอก จากนั้นก็ลงมือเช็ดหน้าเช็ดตาให้เขา

         “นี่… ถ้าจะเช็ดขนาดนี้แล้วละก็... วานเอ็งช่วยอาบน้ำให้พี่เลยดีมั๊ย พี่จะได้แก้ผ้าให้เอ็งขัดถูทุกซอกทุกมุม”

         คนได้คืบจะเอาศอก

         “อุ๊ย... พี่เพลิงลามกอ่ะ”

         เมฆว่า

         “เปล่าลามก... แต่จะบอกว่าตั้งแต่เมื่อวานจนถึงวันนี้พี่ยังไม่ได้อาบน้ำเลย”

         คนตัวโตทำเสียงละห้อย

         “อ้าว... ทำไมไม่อาบล่ะ”

         เมฆสงสัย

         “ข้อมือพี่เคล็ด... เมื่อวานพี่ขึ้นไปตัดกิ่งไม้แล้วพลาดตกลงมา ขาก็กะโผลกกะเผลก ข้อมือก็เคล็ด”

         พี่เขยทำเสียงออดอ้อน

“แหม... สำออยจริง มือพี่เคล็ดถึงกับถือขันน้ำไม่ไหวเชียวหรือ?”

น้องเมียสงสัย

“ใช่... ก็จับหล่น... จับหล่น... มือไม้มันอ่อนเปลี้ยไม่มีเรี่ยวแรงเอาเสียเลย”

เพลิงทำสุ้มเสียงให้ฟังดูน่าสงสาร ได้จังหวะก็สำออยไม่หยุด

         “โห… ร้ายแรงขนาดนั้นเชียวหรือ?”

         เมฆทำหน้าเห็นใจ

         “ใช่... ถ้าเอ็งจะกรุณา... ช่วยอาบน้ำให้พี่นะ คิดว่าเอาบุญก็แล้วกัน”

         พี่เขยอ้อนวอนตาละห้อย เมฆทำหน้าเห็นใจ ถ้าหากเขาเจ็บจริงอย่างที่ว่าก็น่าสงสารเอาการ ดูจะใจดำเกินไปถ้าต้องเอ่ยปฏิเสธเขา

         “งั้นก็ได้... ”

         ชายหนุ่มวางมือจากการเช็ดตัวให้เขา ประคองร่างสูงใหญ่ของเพลิงก้าวมายังห้องน้ำที่แยกออกมาจากเรือน ปลูกสร้างอยู่ใกล้ป่ากล้วยหลังบ้าน

         เมื่อน้องเมียพยุงร่างสูงใหญ่ของพี่เขยมาจนถึงห้องน้ำ

         “ช่วยถอดเสื้อให้พี่หน่อย”