ทั้งๆที่พี่ก็รู้ว่าหนูชอบพี่

“ไอ้พวกเชี่ย! ไม่มีใครไปช่วยกูเลยนะ!”เสียงของเอซบ่น ไอรินมองอีกฝ่ายที่ถือจานข้าวมา3จานแบบทุลักทุเลสุดๆ

“ก็ไม่บอก”ราชาพูดเสียงเรียบ

“เออ! กูผิด!”เอซทำเสียงงอนแต่ก็ไม่ได้โกรธอะไรจริงจังฟีลบ่นๆเสียมากกว่า 

“ถ้างั้นหนูไปซื้อน้ำให้นะคะ หนูกินข้าวอิ่มแล้ว”ไอรินเสนอตัวขึ้น

“ดีๆ พี่เอาชามะนาวครับ^^”เอซยิ้มกว้าง

“พี่เอาน้ำเปล่าครับ^^”ตามมาด้วยแอล

“พี่ราชาเอาน้ำอะไรคะ?”ไอรินหันไปถามราชา อีกฝ่ายมองเธอนิ่งก่อนจะลุกขึ้น

“ตัวแค่นี้จะไปถือน้ำ3 4 แก้วไหวได้ไง เดี๋ยวกูไปช่วยถือ”สองแฝดที่ได้ยินแบบนั้นก็กลอกตามองบนทันทีโดยเฉพาะเอซ

“แหม่ ทีกูนะไม่คิดจะไปช่วยสักนิด! ที่กับไอรินเสนอตัวโดยที่น้องเขาไม่ได้ขอด้วยซ้ำ!”เอซพูดแซะ

“ก็แฟนกู กูก็ต้องช่วยไหม”ราชาตอบกลับหน้าตึง

“เออๆ กูผิดอีกนั่นแหละ ไปๆ”เอซเอ่ยไล่ด้วยความหมั่นไส้ ราชาดันหลังให้ไอรินเดินนำไปซึ่งร่างบางก็เดินออกมาด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ก็จะไม่ให้ใจเธอเต้นได้ยังไง เมื่อกี้ราชาพูดเต็มปากว่าเธอเป็นแฟนนิ แต่สุดท้ายความดีใจมันก็ค่อยๆหายไปเมื่อรู้ว่าเขาก็แค่พูดไปงั้น

ร่างสูงมองไอรินที่ยืนรอน้ำด้วยใบหน้าหงอยๆ

“เป็นอะไร”

“อ๊ะ..”ไอรินสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อหลังมือของราชาแตะเข้าที่แก้มของเธอเบาๆ

“คะ?”

“เป็นอะไรดูหงอยๆ”อีกฝ่ายเอ่ยถามตรงๆ ปกติไอรินก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่ดูร่าเริงอะไรนักหรอก แต่ทว่าวันนี้กลับดูซึมๆเป็นพิเศษ

“มะ..ไม่ได้เป็นไรค่ะ”ไอรินตอบกลับด้วยรอยยิ้มแห้งๆ ก่อนจะเดินไปรับน้ำที่สั่ง

“เดี๋ยวถือให้”

“ขอบคุณค่ะ”ไอรินเดินตามหลังราชา ทุกย่างก้าวของเขานั่นเต็มไปสายตาของคนอื่นที่ดูกลัวเขาเป็นพิเศษ ก็นะ ทั้งรูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาหล่อคมเข้ม แถมยังมีรอยสักที่ตัวอีกเพียบ แต่ใครจะรู้ว่าลึกๆแล้วผู้ชายเถื่อนๆคนนี้กลับอ่อนโยนถึงขนาดนี้กัน

ยิ่งอยู่ใกล้ ก็เหมือนจะยิ่งตกหลุมรักมากขึ้นกว่าเดิมเสียอีก

“ขอบใจนะครับน้องไอริน”เอซและแอลพูดขึ้น ไอรินก็ยิ้มส่งกลับไป นั่งลงที่เดิมพร้อมยื่นน้ำให้ราชา ตอนเดินไปสั่งก็ลืมถามว่าอีกฝ่ายจะกินน้ำอะไร เธอเลยเลือกน้ำที่เขาเคยบอกว่าชอบกินมาให้แทน

“เดี๋ยวๆน้องไอริน ไอน้ำนี่ไม่ใช่ของน้องเหรอ?”แอลถามอย่างงุนงงเมื่อไอรินยื่นชาเขียวไข่มุกให้กับราชา

“เปล่าค่ะ นี่ของพี่ราชา”

“ห๊ะ! นี่มึงชอบกินอะไรแบบนี้หรอกเหรอวะ?”แอลถึงกับหน้าเหวอ ไม่คิดเลยว่าเพื่อนเขาจะชอบกินน้ำหวานเหมือนผู้หญิงแบบนี้ ปกติอยู่ด้วยกันก็กินแต่น้ำเปล่าแท้ๆ

“แล้วเป็นห่าไรกูจะแดกไม่ได้”ราชาตอบกลับเสียงเรียบ แต่ภายในใจแอบอายเล็กน้อยที่โดนเพื่อนรู้ความลับแต๋วๆแบบนี้ ตอนแรกเขาก็คิดว่าไอรินสั่งมากินเองก็เลยไม่ได้พูดอะไร 

“ว่าแต่น้องไอริน ปกติวันหยุดทำอะไรเหรอครับ?”เอซถามขึ้น

“ถามทำไม?”ราชาถามหน้าเหวี่ยง มองเอซอย่างไม่ชอบใจ

“กูถามไอริน มึงชื่อไอรินรึไง!”เอซสวนกลับ ราชาก็ทำหน้าไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที

“ปกติวันหยุดก็อยู่แต่บ้านค่ะ หนูไม่ค่อยออกไปไหนอยู่แล้ว”

“เหอะ! แล้วหมาตัวไหนมันร้องไห้พาไปเที่ยวเมื่อสัปดาห์ก่อนวะ!”ราชาพูดสวนขึ้นลอยๆ ไอรินก็ยิ้มเจื่อน มันเป็นเรื่องจริงที่เมื่อสัปดาห์ก่อนที่อ้อนให้ราชาพาไปเที่ยว ก็เธอชอบเขานิ ก็เลยอยากจะไปไหนมาไหนด้วยก็เลยลองชวนดู

ตอนแรกก็ไม่คิดว่าจะได้ไปหรอก แต่อีกฝ่ายกลับตอบตกลงซะงั้น วันนั้นก็เลยได้เที่ยวกันสองต่อสอง แน่นอนว่ามีความสุขมากเพราะได้คุยกับราชาเยอะขึ้น เธอถึงได้รู้ไงว่าเขาชอบกินชาเขียวใส่ไข่มุกนี่ไง

“ก็นั่นมัน...”

“มันอะไร”ไอรินมองใบหน้าหล่อเล็กน้อย นี่เขาไม่รู้หรือแกล้งไม่รู้ความรู้สึกของเธอกันแน่เนี่ย

“หนูก็แค่อยากอยู่กับพี่..”ไอรินพูดเสียงเบา ก้มหน้างุดด้วยความเขินเล็กน้อย ราชาเห็นแบบนั้นก็ยิ้มเยาะออกมา

“เอ้าๆหวานกันอีกละ ไม่ใช่อะไร พี่จะชวนน้องมาที่บ้านพวกเรา”

“บะ..บ้าน? พวกเรา?”ไอรินทำหน้างง ทำไมถึงพูดว่าบ้านพวกเรากันล่ะ

“นี่มึงไม่ได้บอกน้องเขาเหรอวะว่าพวกเราอยู่บ้านเดียวกัน”

“ไม่เห็นจำเป็นจะต้องบอก”ไอรินมองราชาอย่างไม่เข้าใจ นี่เธอพึ่งรู้เลยนะว่าทั้งสามคนอยู่ด้วยกันแบบนี้

กริ่งงง~

“อ๊ะ หนูต้องกลับคณะแล้ว”ไอรินปิดเสียงการแจ้งเตือนมือถือ เธอจะตั้งเตือนไว้ก่อนเริ่มคลาสล่วงหน้า30นาทีตลอดเพื่อไม่ให้ลืมไปเรียน หรือเวลาทำอะไรเพลินๆก็จะไม่ได้ลืมไปเรียนเหมือนกัน

“โอเค ตั้งใจเรียนครับ ส่วนเรื่องมาเล่นที่บ้านพวกพี่ก็ลองคิดดูนะ”

“ขอบคุณนะคะ”ไอรินยิ้มเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นเตรียมตัว

“เดี๋ยวเดินไปส่ง”ราชาพูดขึ้น

“ไม่เป็นไรค่ะ พี่ราชายังทานข้าวอยู่เลย ทานข้าวให้หมดเถอะค่ะ”ไอรินรีบปฏิเสธเพราะเห็นว่าราชายังกินข้าวอยู่ แต่อีกฝ่ายก็ไม่สนใจ จะเดินไปส่งไอรินตามที่พูดเหมือนเดิม ไอรินก็ไม่อยากขัดใจเพราะรู้ว่าทำไปอีกฝ่ายก็จะทำตามใจตัวเองอยู่ดี สุดท้ายก็เลยต้องเดินมาด้วยกันซึ่งก็เต็มไปด้วยบรรยากาศอันน่าอึดอัดใจ

สายตาคมมองไอรินเล็กน้อย พาดแขนไว้บนไหล่แบบที่เคยทำ กะอยากจะเห็นใบหน้าเขินอายแดงๆของเธอ แต่ทว่าไอรินกลับเบี่ยงตัวออกเสียอย่างนั้น

“คือ…ในเมื่อเรื่องมันซาแล้ว พี่ราชาไม่ต้องแกล้งทำตัวเป็นแฟนหนูแล้วก็ได้นะคะ”ราชาที่ได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับหน้าตึงอย่างไม่พอใจ แต่ถึงไอรินจะเบี่ยงตัวออก เขาก็กระชากเธอกลับมาโอบเหมือนเดิม

“พี่ราชา?”ไอรินเงยหน้ามองร่างสูงอย่างไม่เข้าใจ ยิ่งเขาทำแบบนี้ตัวเธอก็ยิ่งเจ็บปวดเปล่าๆ

“ใจร้ายจังเลยนะคะ”เธอพูดด้วยสีหน้าบูดบึ้ง

“อะไร”

“ทั้งๆที่พี่ก็รู้ว่าหนูชอบพี่..”

“แล้วไง”

“แต่พี่ไม่คิดที่จะชอบหนูเลยนี่หน่า ถ้างั้นก็อย่ามาแตะต้องตัวหนูให้ใจหนูมันเต้นสิ!”ไอรินพูดระบายออกไป 

“หึ”ราชาหัวเราะขึ้น นั่นยิ่งทำให้ไอรินโกรธไม่น้อยที่เขาดูสนุกบนความทุกข์ของเธอเสียจริงๆ

“เหอะ! ไอ้คนใจร้าย!”ไอรินดิ้นไปมา จะสะบัดมือของราชาออกแต่อีกฝ่ายก็เกาะไหล่เธอหนึบแถมยังดึงเข้าตัวจนร่างกายแนบชิดกันอีก

“ก็แค่อยู่แบบนี้ กูชอบแบบนี้ไอริน”

“คะ?”ไอรินมองใบหน้าหล่อที่ยกยิ้มใส่เธอ ซึ่งเธอไม่เข้าใจสักนิดว่าเขาหมายความว่าอะไรและจะสื่อถึงอะไร

“เสาร์นี้เดี๋ยวไปรับ”

“จะพาไปไหนคะ?”

“จะไปไหนล่ะ ก็พามาเล่นที่บ้าน หรือไม่อยากมา? กูไม่บังคับอยู่แล้ว”ไอรินถึงกับตาโต นี่เขาชวนเธอไปบ้านเหรอเนี่ย

“ไปไหม?”ใบหน้าหล่อก้มหน้ามาถาม แต่มันจะไม่อะไรเลยถ้าใบหน้าของเขาจะไม่เข้ามาใกล้ขนาดนี้ อีกนิดเดียวจมูกจะชนกันอยู่แล้วด้วย

“ปะ..ไปค่ะ”

“ดีมาก”ราชายกยิ้มก่อนจะยื่นหน้าออก มือยีหัวเล็กเบาๆ มองใบหน้าสวยของไอรินที่แดงฉ่าด้วยความเขิน

ก็นั่นแหละ เขาชอบแบบนี้ ความสัมพันธ์ที่เรียบง่ายแบบไม่ต้องมีคำเรียกอะไรมาผูกมัด

จ้าๆ คงต้องเจอตัวแปรสักหน่อยแล้วแหละเผื่อพ่อคนเถื่อนจะคิดได้