جميع فصول : الفصل -الفصل 10

มหาลัย“ปีสามแล้ว เหนื่อยกันหน่อยนะ”“ค่าา/ครับบ”นักศึกษาตอบรับเสียงยาน เสียงนั้นรวมไปถึง ไอริน ร่างบางสาวแว่นที่ชอบถักผมเปียข้างเดียวเพราะมันสะดวกที่สุด เธอเป็นนักศึกษาคณะนิเทศศาสตร์ สาขาภาพยนต์ และตอนนี้ก็อยู่ปีสามแล้วร่างบางทำท่าตั้งใจจดรายระเอียดที่จะต้องเรียนในเทอมนี้ เธอมีผิวขาว และผมยาว เป็นผู้หญิงตัวเล็ก ภายใต้กรอบแว่นซ่อนใบหน้าของความเป็นลูกครึ่งเอาไว้ แต่ที่เด่นสุดคงจะเป็นจมูกโด่งคมสันที่ได้เชื้อจากฝั่งพ่อที่เป็นคนประเทศอังกฤษ หลังเลิกคลาสไอรินก็เตรียมตัวกลับบ้าน เธอไม่มีเพื่อนเลยตลอดสามปีที่ผ่านมา ทำอะไรด้วยตัวคนเดียวมาตลอด พอมีงานกลุ่มก็ต้องไปอยู่กลุ่มที่มีแต่คนเกเรๆไม่มีใครอยากร่วมด้วย แต่ไอรินก็ไม่เคยบ่น เธอทำงานคนเดียวและพาเพื่อนในกลุ่มได้เกรดดีๆกันทั้งนั้น “เราจะทำเรื่องอะไรดีนะ?”เสียงเล็กๆเปล่งออกมาแผ่วเบา นิ้วชี้ก็จิ้มๆที่หัวอย่างใช้ความคิด แต่ทว่าพลั่ก!“อ๊ะ!!..”ร่างเล็กๆของไอรินลอยระริ้วจากการโดนชนจนหน้าคะมำลงพื้น เข่าทั้งสองข้างทำการรับแรงกระแทกจนปวดแสบปวดร้อนไปหมด ไอรินทำหน้าเหเกด้วยความเจ็บปวดก่อนจะยกเข่าขึ้นมาดูก็พบแผลถลอกและเลือดสีสดที่ค่อยๆไหลลงมาตามเรียวข

“จะหยุดร้องไห้ได้ยัง?”ร่างสูงพูดเสียงเรียบ เขาแค่บังเอิญเห็นจากตึกว่ายัยแว่นคนนี้กำลังเดินอยู่ในซอยเปลี่ยวๆคนเดียวก็เลยคิดจะไปส่งก็แค่นั้น ก็ไม่ได้เป็นห่วงอะไรหรอก แค่กลัวว่าคนแบบเธอจะโดนใครมาหลอกง่ายๆน่ะสิ หน้าตายิ่งเป็นพวกเชื่อคนง่ายอยู่ด้วย“ก็..ฮึก...บอกกันดีๆสิคะ ฮึกๆ”ไอรินตอบกลับเสียงสะอื้น เขาจะรู้บ้างรึเปล่าว่าการกระทำของเขามันน่ากลัวมากแค่ไหน มาเงียบๆไม่พอ ยังไม่ฉุดกระชากลากถูเธอแบบนี้อีก แล้วจะให้เธอคิดดีได้ยังไงไอรินเบะปากคว่ำ ความกลัวค่อยๆหายไป ร่างบางถอดแว่นออกมา หยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ามาซับน้ำตาโดยมีราชายืนมองอยู่เงียบๆ“แล้วทำไมป่านนี้แล้วยังไม่กลับบ้านกลับช่องอีก”เขาเอ่ยถามฟีลบ่นๆ ไอรินก็เงยหน้าไปมองพร้อมกับตอบกลับ“อาจาร์ยพึ่งปล่อยค่ะ”และในจังหวะนั้นเองเขาถึงได้เห็นใบหน้าโล้นๆของเธอ ใบหน้าที่ไร้แว่นกรอบใสหนาเตอะบดบังอยู่“พี่ราชา?”ไอรินโบกมือไปมาเมื่อเห็นว่าราชาเอาแต่จ้องหน้าเธอนิ่ง ร่างสูงที่พอโดนทักก็กระแอมออกมาเล็กน้อย ใครจะไปคิดว่าภายใต้แว่นบ้าๆนี่จะซ่อนใบหน้าสวยๆของเธอไว้กันสวบ“อ๊ะ! ทำอะไรของพี่เนี่ย! ขาแว่นเกือบทิ่มตาหนูเลยนะ”ไอรินพูดขึ้นด้วยความตกใจเมื่อจู่

“อื้อออ!”ไอรินได้แต่เบิกตาโตเมื่อจู่ๆเธอก็โดนราชาเชยคางขึ้นจูบจ๊วบ“อึก!”ไอรินกำเสื้อของราชาแน่น มันไม่ใช่เพียงแค่ปากแตะปาก แต่อีกฝ่ายยังสอดลิ้นเข้ามาอีกด้วยทำเอาทุกคนที่ได้เห็นก็ต่างอึ้งกันหมดเช่นเดียวกับรุ่นพี่ ที่คิดว่าทั้งสองไม่น่าจะเป็นแฟนกันจริงๆ แต่จูบแลกลิ้นโชว์กันแบบนี้และไอรินก็ไม่ได้ผลักออก มันก็คงชัดเจนแล้วแหละ“อะแฮ่มๆ”เสียงกระแอมเบาๆของคนมาใหม่ทำให้ราชาที่ปรายตาเห็นต้องถอนจูบออกมาเพราะอีกฝ่ายเป็นถึงอาจารย์ ส่วนไอรินที่โดนจูบก็นั่งนิ่งเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้วจูบแรกของเธอ กับราชา ผู้ชายดิบเถื่อนไอรินได้แต่มองราชาด้วยหัวใจเต้นระรัว ริมฝีปากของเธอยังคงรู้สึกถึงความร้อนรุ่มและความเปียกชุ่มได้เป็นอย่างดีราชาใช้นิ้วแตะที่แก้มใสเบาๆเพื่อให้ไอรินได้สติ ใช

“ไอริน ลูกก”“พ่อ! แม่!”ไอรินรีบปรี่เข้าไปกอดทั้งคู่ทันทีด้วยความคิดถึง นานมากแล้วจริงๆที่เธอไม่ได้เจอพ่อกับแม่เพราะทั้งคู่มีธุรกิจที่อังกฤษ พอเธอไม่ค่อยชอบความหนาวเท่าไหร่เลยไม่ชอบอยู่ที่นั่นและขอพ่อกับแม่อยู่ที่ประเทศไทยแทน“ครั้งนี้มาอยู่นานมั้ยคะ?”“ครึ่งปีจ่ะ”ไอรินยิ้มกว้าง ถึงเวลาจะไม่มากนักแต่ก็มีความสุขที่ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน“ไอริน”“คะพ่อ”“พ่อได้ข่าวว่ามีผู้ชายมาส่งหน้าบ้าน”ไอรินถึงกับหน้าเจื่อน มองผู้เป็นพ่อที่ทำสีหน้าจริงจัง เธอกับพ่อจะคุยกันเป็นภาษาอังกฤษเพราะพ่อของเธอพูดไทยได้แค่นิดหน่อยเท่านั้น “ค่ะ”“แค่นี้?”“เอ่อ..”สุดท้ายไอรินก็ต้องได้อธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้กับพ่อและแม่ของเธอฟังอีกครั้ง ยกเว้นเรื่องที่เป็นแฟนกันปลอมๆละนะ“พี่เขาถึงภายนอกจะดูไม่น่าคบ! มีรอยสักเต็มตัว! แต่พี่เขาเป็นคนดีมากนะคะ!”ไอรินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น มองพ่อที่ยังทำสีหน้าไม่ค่อยไว้วางใจ ซึ่งเธอก็เข้าใจได้แหละ ตอนเจอกันครั้งแรกเธอก็ยังกลัวเขาเหมือนกัน“ถ้าลูกพูดแบบนั้นพ่อก็จะเชื่อ”พ่อของไอรินพูดขึ้น ร่างบางก็ยิ้มกว้างออกมาทันทีที่ได้ยินแบบนั้น“ขอบคุณนะคะที่เชื่อใจหนู”และแล้วก็จบลงด้

“พ่อคะ แม่คะ เสาร์นี้.. หนูขอไปเล่นบ้านเพื่อนได้ไหมคะ?”ไอรินนั่งเกร็งสุดๆ เพราะกว่าที่เธอจะทำใจมาบอกพ่อกับแม่ได้ก็ใช้เวลานานมากอยู่ ทั้งชีวิตนี้ก็ไม่เคยเลยที่จะขอไปเล่นบ้านเพื่อนแบบนี้ ก็เธอไม่มีเพื่อนนี่หน่า“เพื่อนที่ออกไปหาเมื่ออาทิตย์ที่แล้วใช่ไหมลูก”แม่ของไอรินเอ่ยถาม ไอรินก็พยักหน้ารับ แอบเสียใจกับตัวเองเล็กน้อยที่ต้องโกหกพ่อแม่ไปแบบนั้น แต่เธอก็ไม่กล้าพูดตรงๆ ถ้าจะให้บอกว่าจะออกไปหารุ่นพี่ผู้ชาย แม่น่ะยังพอมีโอกาสที่จะให้ไป แต่พ่อนี่สิ อย่าได้หวังเลย ตอนนั้นก็เลยเลือกที่จะโกหกออกไปแทน“แม่โอเคนะ ตอนนี้ลูกก็โตแล้ว ไปเที่ยวเล่นบ้านเพื่อนก็คงไม่แปลก”แม่ของไอรินพูดด้วยรอยยิ้มสบายๆ ต่างจากผู้เป็นพ่อที่นั่งทำหน้าขรึม“แล้วพ่อละคะ อนุญาตมั้ย”ไอรินใจเต้นระรัว มองไปที่พ่อของตนเองอย่างประหม่า อีกฝ่ายนั่งกอดอกนิ่ง แววตาจ้องเธอเขม็ง แต่สุดท้ายก็ถอนหายใจออกมาแผ่วเบา&ldquo