Part : คนทรยศ

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : คนทรยศ

----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------

“...” มาทำไมเนี่ย? “คือ…หนูมีเรื่องจะบอกค่ะพ่อ”

“คุณหนูครับ...” การันต์เรียกหยุดพิภาไว้ เพราะเขาอยากจะเป็นคนพูดบอกเรื่องนั้นด้วยตัวเอง

“มีอะไรเหรอ?”

“...ไว้ค่อยคุยกันก็ได้ค่ะ”

“งั้นก็ตามสบายนะพอร์ช ถ้าจะพาน้องออกไปเที่ยวก็พาไปได้เลย แต่ลุงอนุญาตให้มาส่งก่อนค่ำนะ” เขาพูดอนุญาตเด็กหนุ่มที่เขาถูกชะตา และให้อิสระทั้งคู่ได้พูดคุยศึกษากันอย่างเต็มที่ ก่อนที่พิธีงานหมั้นที่เตรียมการไว้จะเริ่มในไม่ช้านี้

“หนูอยู่รับแขกไปนะครับ เดี๋ยวพี่มา...” การันต์กระซิบบอกคุณหนูของเขาเบา ๆ ที่ข้างหู ก่อนขอตัวเดินออกไปจากตรงนั้น ทิ้งให้เธอได้พูดคุยกับแขกได้อย่างเป็นส่วนตัว

ห้องทำงานท่านพรรค...

แม้จะเพิ่งบินกลับมาถึงบ้าน เขาก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองจะต้องพักผ่อนหรือทำตัวสบาย ๆ ในเวลานี้ เพราะยังมีงานที่ค้างอยู่ให้ต้องจัดการ ซึ่งมันก็มักจะเป็นเช่นนั้นเสมอ ไม่เว้นแม้วันที่ควรจะเป็นวันหยุดอย่างวันเสาร์หรือวันอาทิตย์

ก๊อก ๆ!

“เข้ามา”

“ขออนุญาตครับท่าน” การันต์เดินตรงเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่ด้านหน้าโต๊ะทำงาน ในท่าทางเรียบร้อยแสดงความเคารพต่อคนตรงหน้า

“มีอะไร?”

“ผม...มีเรื่องสำคัญจะบอกกับท่านครับ”

“ว่ามาสิ” แม้ว่าเขาจะโฟกัสอยู่ที่กองเอกสารตรงหน้า แต่หูก็ผึ่งฟังเรื่องสำคัญที่ลูกน้องจะพูดบอก

“ผม...กับคุณหนู คือ เรารักกันครับ”

“...”

ประโยคสั้น ๆ ที่ได้ยิน หยุดทุกสิ่งที่ตนกำลังทำอยู่ หยุดมือที่ตรวจเอกสาร หยุดความสนใจเกี่ยวกับเรื่องงาน และเงยหน้าขึ้นมามองคนตรงหน้า

“ผมมีใจให้คุณหนูอย่างที่ไม่ควร ผมผิด ผมทราบเรื่องนั้นดีครับ แต่ว่าผมไม่สามารถคิดกับคุณหนูแบบเดิมได้อีกแล้ว...”

“...”

เจ้าของใบหน้าเข้มขรึมฟังสิ่งที่เด็กหนุ่มพูดสีหน้าเรียบนิ่งไร้ความรู้สึก เขาดันตัวลุกขึ้นมาอยู่ด้านหน้าการันต์ เพื่อฟังเรื่องราวต่อจากนั้น โดยยังไม่คิดจะตั้งคำถามอะไรถึงสิ่งที่ได้ยิน

“...” ตอนนั้นเอง ใจของการันต์ล่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขาได้แต่ก้มหน้าอยู่แบบนั้นและพูดสารภาพทุกความผิดบาปที่ทำต่อผู้เป็นนายออกไป

“ผมรู้ว่าผมไม่ควรจะรู้สึกอย่างตอนนี้ แต่ความรู้สึกของผมมันห้ามไม่ได้แล้วครับ...ผมละอายที่จะขอให้ท่านยกลูกสาวให้กับผม ผมรู้ว่าคุณหนูมีคู่หมั้นที่คู่ควรที่ท่านหาไว้ให้แล้ว แต่ผม ผมยอมไม่ได้ที่จะเห็นคนที่รักไปเป็นของผู้ชายคนอื่นครับ”

“ยอมไม่ได้?”

“...”

“ยอมไม่ได้แล้วมึงจะทำยังไง จะต่อต้านสิ่งที่กูกำหนดไว้แล้วยังไง?”

“ผมไม่คิดจะต่อต้านครับ แค่อยากให้ท่านเห็นใจผมกับคุณหนู...ให้เราสองคนได้รักกันเถอะนะครับ”

“มึงทำไปหรือยัง?” ผู้เป็นนายกัดกรามคมถามในสิ่งที่คิดว่าการันต์น่าจะเข้าใจ ซึ่งสิ่งที่ท่านพรรคกลัวมันได้เกิดขึ้นไปแล้วเมื่อคืนนี้

“...” ตายเป็นตายวะ “ครับ”

ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!

เด็กหนุ่มถูกผู้เป็นนายซ้อมน่วม หลังจากที่เขาสารภาพออกมา ว่าพิภาตกเป็นของเขาแล้วทั้งกายและใจ ซึ่งผู้เป็นพ่อก็โมโหจนเลือดขึ้นหน้า โมโหจนไม่คิดจะยั้งแรงกับการันต์ ลูกน้องที่เขาไว้ใจมากคนหนึ่ง

ใบหน้าการันต์มีทั้งรอยแตก ทั้งรอยช้ำ ปูดบวมไม่เป็นรูปร่างเดิม แว่นตาที่เคยเกาะอยู่บนหน้าเวลานี้ก็แตกละเอียดนอนกองเป็นซาก อยู่ที่พื้นห้อง ส่วนเจ้าของแว่นก็นอนกองอยู่ที่พื้นสภาพเละไม่ต่างกัน

“ขึ้นมาหากูที่ห้องทำงาน เร็ว!”

“ครับนาย” เสียงโต้งลูกน้องคนสนิทของท่านพรรคตอบรับทันทีเมื่อได้ยินคำสั่งที่เต็มไปด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวจากนายที่โทรเข้ามาหา

“ผมขอโทษครับนาย แค่ก!”

“กองคำขอโทษของมึงไว้ตรงนั้นแหละ ไอ้คนทรยศ!”

“...” คำว่าคนทรยศที่การันต์ไม่อยากได้ยิน และไม่เคยคิดที่จะเป็นเช่นนั้นในสายตาของท่านพรรค เวลานี้คำนั้นมันดังก้องอยู่ในหัวของเขา

“มึงเป็นคนที่รู้ดีที่สุด ว่ากูรักลูกสาวมากแค่ไหน...ไม่งั้นกูคงไม่เลือกมึงให้มาดูแลพิภา”

แม้ว่าในตอนนั้นการันต์จะมีอายุที่ยังน้อย แต่ในบรรดาลูกน้องที่เขามีเวลานั้น เขาไว้ใจที่จะยื่นโอกาสนี้ให้กับการันต์ เพราะคิดว่าความจงรักภัคดีของพ่อคงสืบทอดต่อมาสู่ลูก ทว่าสุดท้ายแล้ว เขาคาดหวังมากเกินไป จึงผิดหวัง

“กูจะไม่มีทางยกเลิกงานหมั้น ไม่สิ งานแต่งของลูกสาวกูเด็ดขาด...”

“ท่านครับ…”

วินาทีที่การันต์นอนกองอยู่ที่พื้น เขารีบดันตัวขึ้นคุกเข่าเพื่ออ้อนวอนขอความเห็นใจอีกครั้งทั้งน้ำตา ทำทุกสิ่ง ทุกวิธี ที่คิดว่าจะทำให้ท่านพรรคเห็นใจและยอมใจอ่อน

“ผมรักคุณหนูจริง ๆ นะครับ ได้โปรดให้โอกาสผมได้ดูแลเธอเถอะนะครับ…”

“หึ…ฝันไปเถอะมึง”

ก๊อก ๆ!

“เข้ามา”

แก๊ก!

“..!” สภาพของการันต์ทำคนที่เพิ่งเดินพ้นประตูเข้ามา ชะงักด้วยความตกใจ ซึ่งตอนนี้มีเพียงเรื่องเดียวที่เขาคิดออกว่าการันต์ถูกท่านพรรคซ้อมด้วยเหตุผลอะไร

“กูมีงานให้มึงทำ”

“ครับท่าน?”

“พามันออกไปให้พ้นจากที่นี่ ใช้วิธีไหนก็ได้ อย่าให้มันกลับมาเหยียบที่นี่ได้อีก...”

“ท่านครับ ผมขอร้องล่ะครับ อย่าทำแบบนี้เลยนะครับ ผมยอมทุกอย่าง ยอมทำทุกอย่างที่ท่านสั่งครับ...” การันต์พนมมือไหว้ขอร้องอีกครั้งอย่างน่าเวทนา

“ทุกอย่าง?” ท่านพรรคเดินไปเปิดลิ้นชักเพื่อหยิบบางสิ่ง ก่อนจะโยนมันไปไว้ที่ด้านหน้าของคนที่คุกเข่าอยู่ที่พื้น ด้วยสภาพที่บอบช้ำไปทั้งร่างกาย

“ยิงหัวกระบานตัวเองซะ แล้วกูจะยอมให้มึงรักกับลูกสาวกู...”

นั่นเป็นคำอนุญาต ที่ดูจะไม่ต่างอะไรจากคำปฏิเสธที่การันต์ได้ยินในก่อนหน้านั้นเลย เหมือนเขากำลังจะบอกว่าความตายเท่านั้น ที่จะทำให้เขายอมยกลูกสาวให้

“...”

“ถ้ามึงไม่ทำ ก็ไสหัวไป! อย่ากลับมาให้กูเห็นหน้าอีก”

“ผมดูแลคุณหนูได้ดีแน่ ถ้าท่านอนุญาต...” การันต์พูดคำนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น เพราะสัทธาว่าตัวเองจะดูแลผู้หญิงที่รักได้ แม้ว่าจะอยู่แค่ในฐานะลูกน้องผู้ต่ำต้อย

“พาตัวมันออกไป สั่งคนคุ้มกันรอบบ้าน อย่าให้คนในออก อย่าให้คนนอกเข้า ใครมันทำงานพลาดฆ่าทิ้งได้เลย!”

“...ครับนาย”

“นายครับ! นาย!”

“...” การันต์ถูกลากตัวออกไปจากห้องทำงานของท่านพรรค โดยรุ่นพี่ที่เขาสนิทและเติบโตมาด้วยกัน

ซึ่งนี่คงเป็นการไว้ชีวิตที่ท่านพอจะทำให้ได้ เป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายก่อนจากลา เพราะหากเขาไม่เห็นแก่ลูกน้องคนสนิทที่จากไปเมื่อสิบปีก่อน เวลานี้การันต์คงสิ้นชีวิตลงภายในห้องทำงานของเขาไปแล้ว...

----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

♡Thank you for support • I Love You 3000♡

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม ✿◡̈✿ และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะคะ ✿◡̈✿