Part : ย่องเบา

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ย่องเบา

----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------

“พวกมึงออกไปรอข้างนอกก่อน มีอะไรเดี๋ยวกูโทรไปเรียก” ท่านพรรคออกคำสั่งกับลูกน้องที่ยืนประกบอยู่ทางด้านหลังของตน เพราะต้องการพูดคุยธุระอย่างเป็นส่วนตัว

“ครับท่าน”

“ครับท่าน”

การันต์เดินออกไปด้านนอก พร้อมกับลูกน้องคนสนิทของนายท่านพรรค ซึ่งก็เป็นรุ่นพี่ของเขาที่อยู่ร่วมรั้วบ้านเดียวกัน เฝ้ารับใช้นายใหญ่และคุณหนูร่วม ๆ สิบกว่าปีเหมือนกัน

ภายนอกร้าน...

สองหนุ่มเดินออกมาสูบบุหรี่รออยู่ที่ด้านนอกบริเวรที่จอดรถ รอนายของพวกเขาทำธุระส่วนตัวเสร็จ ซึ่งตอนนั้น สีหน้าของการันต์บ่งบอกให้รู้ว่าเขามีเรื่องมากมายให้คิดไม่ตก หลัก ๆ ก็เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับคุณหนูของเขา

“เป็นไงมึง ซึมเลยสิ”

“ครับ?”

“เรื่องคุณหนู กับคู่หมั้น...”

“...” ถึงผมจะรู้อยู่ก่อนแล้วกับเรื่องที่ท่านพรรคเตรียมจับคู่ให้กับคุณหนู แต่ก็ตั้งตัวรับกับความผิดหวังนี้ไม่ทัน เพียงแค่คิดว่าหน้าที่พี่เลี้ยงของผมใกล้จบลงก็รู้สึกใจหวิว ๆ

“รักกับคนที่เป็นไปไม่ได้ ก็เจ็บปวดแบบนี้แหละ ทำใจเว๊ย”

“...ผมยังไม่ได้บอกเลย ว่าชอบคุณหนู”

“สีหน้ามึงมันบอกหมดแล้ว ไม่ต้องบอกเป็นคำพูดกูก็รู้ ไม่ใช่แค่กูนะที่รู้ แต่ทั้งบ้านเขาดูออกกันหมด ว่ามึงคิดอะไรกับคุณหนู…”

“…”

สิ่งที่การันต์พยายามพูดปฏิเสธบอกกับคนอื่นรอบตัว รวมถึงตัวพิภาเองว่าเขาไม่เคยคิดและไม่ได้คิดอะไรกับเธอ ทว่าเรื่องความรู้สึกที่เขาเก็บซ่อนมันกลับไม่เคยเป็นความลับเลย

“เฮ้อ ถ้าผมไม่เกิดมาเป็นไอ้การันต์คงจะดีกว่านี้”

“เกิดมาเป็นมึงแล้วมันไม่ดียังไง?”

“ก็ถ้าเกิดเป็นคนอื่น ผมคงได้รักกับคุณหนูไปแล้ว”

“มึงคิดว่ามันง่ายขนาดนั้นเลยหรือไง ต่อให้ไม่ใช่มึงก็รักกับคุณหนูไม่ได้ง่าย ๆ หรอก ถ้าไม่ใช่คนที่นายท่านเลือกให้”

“...”

นั่นสิ ต่อให้ไม่ได้เกิดมาเป็นผม ก็คงไม่มีโอกาสได้สมหวังกับคุณหนูอยู่ดี คงทำได้แค่เฝ้ามองเธอเหมือนหมามองเครื่องบิน วาสนาของผมมันก็คงทำได้เท่านี้แหละ

ภายในร้าน...

หลังจากที่ได้ทำความรู้จักกับคนแปลกหน้าทั้งสอง พิภาก็ได้รู้ว่าทั้งคู่เป็นนักธุรกิจพ่อลูกที่เป็นคู่ค้าคนสำคัญของพ่อมาอย่างยาวนาน และเริ่มเอะใจว่านี่ไม่ใช่การนัดทานข้าวธรรมดา เพราะหากเป็นเช่นนั้น พ่อคงบอกเธอว่าจะต้องมาเจอกับชายทั้งสองคนนี้ และคงจะออกจากบ้านมาพร้อมกันตั้งแต่ตอนแรก

“หนูพิภาห่างกับเจ้าพอร์ชหกปี กำลังพอดีเลยนะว่าไหม”

“นั่นสิครับ น้องสวยกว่าที่ผมคิดไว้อีก” พอร์ชกล่าวชมสาวสวยที่นั่งอยู่ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มที่จริงใจ แต่ภายใต้รอยยิ้มนั้นกลับแฝงความหนักใจบางอย่างไว้

“ลุงอนุญาตให้ไปเที่ยวหาน้องที่บ้านได้นะ อยากมาเมื่อไหร่ก็มาได้ตลอดเลย” ท่านพรรคพูดบอกกับชายหนุ่มรุ่นลูก

“ขอบคุณครับคุณลุง”

“เรื่องงานหมั้นของลูก ๆ ไว้ค่อยหาลือกันหลังจากนี้ก็ได้นะ ให้ทั้งสองคนทำความรู้จักกันไปก่อนก็ได้…” ท่านภาณุกล่าว

“งานหมั้นเหรอคะ?”

“ใช่ พอร์ชเป็นคู่หมั้นของลูก”

ท่านพรรคพูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่งที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจ เขาไม่ได้รู้สึกผิดอะไรที่หาลือเรื่องนั้นอย่างลับ ๆ โดยไม่ปรึกษาพิภา เพราะคิดว่าพ่ออย่างตนมีสิทธิ์ที่จะเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับผู้เป็นลูกสาว

“...” พิภานั่งเหม่อเหมือนคนจิตหลุด

เธอไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจมารับฟังเรื่องที่ว่านี้ แต่ดูเหมือนชายคนที่เป็นคู่หมั้นจะรู้อยู่แล้วถึงเรื่องราวของนัดสำคัญที่เกิดขึ้น และดูท่าเขาจะยินดีปรีดากับการหมั้นนี้ต่างไปจากเธอ

ตลอดที่นั่งทานข้าวพิภามีสีหน้าท่าทางที่เงียบนิ่งขึ้น ถามคำตอบคำ ยิ้มเจื่อนตลอดการสนทนา เธอไม่กล้าพูดค้านสิ่งใดที่ทุกคนในโต๊ะพูดคุยกันอยู่ เพราะรู้ว่าพ่อของเธอเป็นคนดุ และหากทำแบบนั้นคงเป็นการหักหน้าท่าน จึงได้แต่เก็บเรื่องที่เกิดขึ้นไว้ในใจ และคิดว่าจะพูดคุยกับพ่อส่วนตัวในภายหลัง

เมื่อถึงคราวต้องจากลา ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับไปทำหน้าที่ ท่านพรรคส่งตัวลูกสาวให้กับพี่เลี้ยงของเธอ เพราะเขายังต้องไปสานต่องานที่ค้างคา ซึ่งตลอดทางจนกระทั่งถึงบ้าน พิภาไม่ได้พูดคำใดกับพี่เลี้ยงอย่างการันต์เลย เธอได้แต่นั่งเงียบไม่พูดไม่จา และขังตัวเองอยู่แต่ในห้องนอนเมื่อกลับมาถึง

เวลาผ่านมาจนถึงช่วงฟ้ามืด เป็นช่วงที่ใกล้เข้านอนของการันต์ แต่ก็ไม่มีการเรียกหาจากคุณหนูเหมือนอย่างทุกวัน จนทำคนที่เตรียมจะเข้านอนอดเป็นห่วงเธอไม่ได้ กลัวว่าเธอจะคิดมากกับเรื่องวันนี้

“ทักไปถามหน่อยดีไหมนะ?”

วันนี้เธอเงียบไปผิดปกติ ซึ่งผมก็พอเข้าใจหากว่าเธอจะเป็นแบบนั้น หลังจากผ่านการนัดเจอกับคู่หมั้นวันนี้ คงมีหลายอย่างที่อยู่ในใจที่เธอไม่กล้าพูดออกมา มันคงจะอึดอัดมาก แต่ผมก็คงช่วยอะไรเธอไม่ได้อยู่ดี

“ช่างเถอะ...”

การันต์กดปิดหน้าจอมือถือ เวลาที่หน้าจอตอนนั้นบอกให้รู้ว่าเป็นช่วงเวลาเกือบห้าทุ่ม ซึ่งหลังจากที่เขาปิดไฟล้มตัวลงนอน ก็ไม่ใช่ว่าจะหลับไปได้ในทันที เพราะเขาเองก็มีเรื่องให้คิดมากไม่ต่างจากคุณหนูของเขา

กึก กึก กึก!

เสียงบางอย่างแว่วเข้าหูคนที่กำลังจะเคลิ้มหลับ ซึ่งเมื่อลืมตาขึ้นการันต์ก็ต้องตกใจที่เห็นว่าประตูห้องของเขาที่ล็อคไว้เปิดออกเอง แต่ขวัญที่กระเจิงหายไปก็กลับมา เมื่อเห็นว่าคนที่งัดเข้าห้องนอนของเขาเป็นเธอ

“คะ...คุณหนู”

“...”

พิภาปล่อยทิ้งกิ๊บดำในมือที่ใช้มันงัดเข้าห้องลงพื้น และกดล็อคกลอนห้องนอนไว้อย่างเดิม เธอคลานขึ้นเตียงของพี่เลี้ยงไปโดยไม่พูดไม่จา สีหน้าเหมือนคนอมทุกข์

ฟุบ!

“อย่าดุภาเลยนะคะ ภาไม่อยากนอนคนเดียว”

“...”

เธอนอนกอดก่ายเขาอยู่ในท่าประจำท่าเดิมที่เคยชิน ไม่สนว่าเจ้าของห้องจะเต็มใจหรืออนุญาตไหม เพราะตอนนั้นเธอต้องการแค่เขา ต้องเป็นเขาเท่านั้นที่จะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น

“ทำไมถึงไม่บอกภาคะ...”

“...”

“อย่างน้อยให้ภาได้เตรียมใจหน่อยก็ยังดี ภาจะได้คุยกับคุณพ่อก่อน หรือไม่ก็หาวิธีให้ภาได้บอกเหตุผลกับท่านว่าเพราะอะไร ภาถึงแต่งงานกับผู้ชายคนนั้นไม่ได้…”

เธอพร้อมจะคิดหาวิธี หรือหาเหตุผลมาพูดคุยกับพ่อ หากว่าได้รู้เรื่องก่อนที่พ่อของเธอจะตัดสินใจอะไรออกไปอย่างแน่วแน่ เหมือนอย่างเรื่องที่ผู้ใหญ่พูดคุยกันวันนี้ ถึงกำหนดการหมั้นหมายที่จะจัดขึ้น

“...” เฮ้อ คุณหนู

“ภาอยากให้เป็นพี่รันต์นะคะ ภาอยากให้เป็นแบบนั้นจริง ๆ ฮึก…ภาอยากให้เป็นพี่รันต์”

“คุณหนูครับ” เสียงสะอื้นทำให้การันต์ตกใจ เพราะเขาไม่คิดว่าเธอจะรู้สึกมากถึงขั้นร้องไห้ กับเรื่องความสัมพันธ์ที่มีตัวเองอยู่ในสมการนั้น

“ภาไม่อยากเป็นคุณหนู ภาอยากเป็นของพี่รันต์ ฮืออ ภาอยากเป็นแฟนพี่รันต์”

“...” ผมก็อยากให้เป็นแบบนั้นเหมือนกันครับ แต่ว่า…ผมหักหลังนายท่านไม่ได้จริง ๆ แบบนั้นคุณหนูคงต้องเจ็บปวดเพราะผมแน่

มีเหตุผลหลายอย่างที่ทำให้การันต์ปอดแหกไม่กล้าต่อสู้กับความสัมพันธ์นี้ หลัก ๆ ก็กลัวว่าเธอจะเดือดร้อน หรือต้องเจ็บปวดเพราะเขา ซึ่งถ้าคนที่ต้องเจ็บปวดเป็นเขาคนเดียว ก็พอจะยอมรับเรื่องทั้งหมดนี้ได้…

----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

♡Thank you for support • I Love You 3000♡

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม ✿◡̈✿ และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะคะ ✿◡̈✿