Part : ไม่ได้เตรียมใจ

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ไม่ได้เตรียมใจ

----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------

“..!” การันต์ยุติทุกสิ่งที่ทำไปอย่างขาดสติ ลุกพรวดขึ้นจากร่างบางและเตียงนอน “ผะ...ผมขอตัวกลับห้องก่อนนะครับ”

“เดี๋ยวค่ะพี่รันต์!”

การันต์รีบวิ่งหนีออกจากห้องไป ไม่ฟังคำเรียกหยุดเมื่อครู่ของคุณหนู เพราะเขาเพิ่งคิดว่าตัวเองทำพลาดครั้งใหญ่ พลาดที่ต่อต้านความรู้สึก ความต้องการของตัวเองไม่ไหว

ส่วนสาวสวยที่นั่งอยู่บนเตียง ก็ลงไปนอนดิ้นอย่างเสียอารมณ์ที่ไปไม่ถึงฝันของเธอ ซึ่งหากเธอทำสำเร็จคงได้ชื่อว่าเป็นผู้หญิงของการันต์เต็มตัว และเธอก็ต้องการให้มันเป็นเช่นนั้น

“เกือบแล้วเชียว อีกนิดเดียว...”

ห้องนอนการันต์ช่วงเวลาต่อมา...

การันต์กลับเข้าห้องมา ก็ปิดประตูล็อคกลอนกระโดดขึ้นเตียงคลุมโปงทันที ราวกับว่าเมื่อครู่นี้เขาเจอผีหลอกมา ทว่าหากเป็นผีหลอกคงจะดีกว่าเรื่องที่เขาเจออยู่ เพราะถ้าเรื่องนี้เข้าหูนายเขาคงกลายเป็นผีซะเอง

“เหี้ยเอ๊ย เกือบพลาดแล้วกู”

เวลานั้นเขาพยายามที่จะสงบสติอารมณ์ตัวเอง ไม่ให้คิดกับเรื่องต้องห้าม แต่ยิ่งพยายามก็เหมือนจะยิ่งคิดถึงมัน เหตุการณ์ที่ช่วงล่างของเธอเบียดสู้กลับลำชายของเขาที่กำลังขยายตัว ความรู้สึกนั้นยังคงติดอยู่ภายในหัว

“หยุดดิวะ! เลิกคิดเหี้ยอะไรที่เป็นไปไม่ได้สักที!”

“...”

“มึงชอบคุณหนูไม่ได้...”

“ห้ามชอบ ห้ามรู้สึกเด็ดขาด” นั่นเป็นคำที่ผมใช้พูดบอกตัวเองมาตลอด ซึ่งแน่นอนว่าหัวใจของผมไม่ฟังคำเตือนนั้นเลย ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ

บวกกับสิ่งที่เธอทำกับผมแล้วด้วย ผมรับรู้ได้ว่าเธอคิดอะไรและต้องการอะไร ผมก็อยากจะสนองสิ่งนั้นให้เธอเช่นกัน แต่เพราะสถานะพี่เลี้ยงของผม มันไม่ควรทำเรื่องอย่างว่ากับเธอ คนที่เป็นถึงคุณหนู ลูกสาวคนเดียวของนายท่านผู้ที่ผมควรจงรักภัคดี และไม่ควรคิดทรยศผู้เป็นนายให้เสียข้าวสุข

“กูควรหนีไปบวชดีหรือเปล่า”

“ถ้าครั้งหน้าคุณหนูแก้ผ้าโชว์กูจะทำยังไง”

“หรือ...ปล้ำ ใช่แล้ว ถ้าครั้งหน้าถูกคุณหนูปล้ำจะทำยังไงดีวะกู เฮ้อ”

การันต์คิดไปถึงเรื่องที่ไม่อยากให้เกิดขึ้น และกังวลว่าจะเกิดขึ้นเป็นที่สุด เพราะนั่นเป็นสิ่งที่เขาระวังและหักห้ามใจมาตลอด ซึ่งหากว่าความรู้สึกของเขาเข้าหูนายขึ้นมา เขารู้ดีว่าตนเองจะเดือดร้อนยังไง ไม่เว้นแม้แต่คุณหนูของเขาก็อาจจะถูกผู้เป็นพ่อดุด่าไปด้วย

เพราะมีเหตุการในอดีตเป็นบทเรียนให้กับเขา เมื่อครั้งหนึ่งเขานำข่าวมาแจ้งนายท่านว่าเธอแอบหนีเรียนไปกับกลุ่มเพื่อน ซึ่งเขาก็ไปตามตัวเธอกลับได้ทัน

และนั่นก็เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเธอถูกพ่อทำโทษด้วยการตี ไม้เรียวถูกฟาดลงที่ก้นของเด็กสาวผมเปียราวสี่ห้าครั้ง ทำผู้ที่ถูกตีร้องไห้สะอื้นไม่หยุด หนำซ้ำยังเป็นไข้อยู่หลายวันหลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้นผ่านมา

และนั่นก็เป็นเหตุผลให้การันต์ไม่กล้านำข่าวไม่ดีของเธอไปบอกกับนายท่านอีก ไม่ว่าจะเรื่องผิดเล็กหรือผิดน้อย เขาจะออกหน้าปกป้องและรับผิดแทนเสมอ เพราะไม่อยากให้ความเจ็บปวดนั้นเกิดขึ้นกับเธอซ้ำอีก

ช่วงเช้าวันรุ่งขึ้น...

เช้านี้ผมตื่นขึ้นมาทำหน้าที่แต่เช้า จริง ๆ ต้องบอกว่าผมยังไม่ได้นอนด้วยซ้ำ นอน ‘แข็ง’ คือ...หมายถึงตา นอนตาแข็งทั้งคืน เจอเรื่องนั้นไปผมหลับไม่ลงจริง ๆ

และอีกอย่าง ผมลืมโทรศัพท์กับแว่นตาทิ้งไว้บนห้องของคุณหนูตั้งแต่เมื่อคืน ไม่รู้ว่านายท่านโทรมาสั่งให้เตรียมงานวันนี้หรือเปล่า ก็เลยต้องรีบขึ้นมาที่ห้องนอนของคุณหนูเพื่อเช็คดูความเรียบร้อย

การันต์เปิดประตูห้องเข้ามา ก็เห็นว่าเธอไม่ได้นอนอยู่บนเตียง ดูเหมือนจะได้ยินเสียงน้ำไหลที่ดังอยู่ในห้องน้ำ จึงพอเดาได้ว่าเธอคงกำลังอาบน้ำเตรียมตัวไปธุระในช่วงสายของวันนี้

และเมื่อขึ้นมาการันต์ก็นั่งรออยู่ในที่ประจำของเขา คือตรงชุดโซฟาเล็กปลายเตียง เพื่อรอฟังคำสั่งหรือรอช่วยเหลือคุณหนูของเขา ตามสิ่งที่เธอขอ แต่ดูเหมือนว่าวันนี้เธอจะจัดการทุกอย่างเองทั้งหมด ทั้งที่เห็นว่ามีคนมานั่งรออยู่ในห้อง แต่เธอก็เดินผ่านหน้าเขาไปมา อย่างไม่พูดไม่จาไม่สดใสเหมือนอย่างทุกวันที่เห็นว่าเธอเป็น

“เสร็จแล้วค่ะ”

“เชิญครับ”

“ค่ะ” เธอพูดตอบรับง่าย ๆ ไม่ทำตัวดื้ออย่างทุกที

ซึ่งนั่นเป็นนิสัยพื้นฐานของเธอที่ปกติ แต่หากเมื่อใดที่ดื้อนั้นแปลว่าเธอต้องการบางสิ่งจริง ๆ เช่นดื้อกับการันต์ เพราะอยากได้การันต์มาเป็นของของเธอ

ระหว่างเดินทาง...

ขณะที่นั่งรถออกจากบ้าน ฉันมีเรื่องสงสัยอยากจะถามพี่รันต์มากมาย แต่ก็ไม่กล้าพูดถาม เพราะกลัวว่าจะเสียฟอร์มที่ยึดถือไว้ เลยได้แต่นั่งเงียบอมสากอยู่แบบนั้น

ไม่รู้ว่าทำไมพ่อถึงไม่รอฉัน และเดินทางออกมาด้วยรถคันเดียวกัน แต่เลือกที่จะมารอเจอฉันที่ร้าน ไม่รู้เป็นพ่อแบบไหน แปลกคนจริง ๆ นับวันยิ่งทำเหมือนว่าฉันเป็นคนแปลกหน้า จะเจอกันทียังต้องนัดวันเจอทั้งที่อยู่บ้านเดียวกันแท้ ๆ

ร้านอาหาร ช่วงเก้าโมงเช้า...

ภายในร้านอาหารบรรยากาศสวนร่มรื่นเย็นสบาย ทั้งโซนถูกปิดเพื่อต้อนรับแขกกลุ่มเดียว และเมื่อพิภาเดินเข้ามาด้านในร้าน ก็เห็นว่าพ่อของเธอกำลังพูดคุยกับผู้ชายแปลกหน้าที่เธอไม่รู้จักสองคน คนนึงดูมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับพ่อของเธอ ส่วนอีกคนดูจะเป็นรุ่น ๆ การันต์

“มาพอดีเลย นี่พิภาดา ลูกสาวของฉันที่เล่าให้ฟังไง...นี่ลุงภาณุ เพื่อนสนิทของพ่อ”

“สวัสดีค่ะคุณลุง”

“แล้วนี่ก็ พอร์ช ทักทายพี่เขาหน่อยสิ” ท่านพรรคแนะนำลูกสาวให้กับสองหนุ่มต่างบ้านรู้จักเสร็จ ก็ไม่ลืมที่จะแนะนำอีกคนสำคัญให้ลูกสาวได้รู้จัก คนที่เป็นเหตุผลให้เพื่อนทั้งสองนัดเจอกัน

“สวัสดีค่ะ พี่พอร์ช”

“ยินดีที่ได้พบนะครับ น้องพิภา” พอร์ชหนุ่มหล่อพูดตอบรับสาวสวยด้วยใบหน้าเป็นมิตร

“...” การันต์ที่เห็นภาพขัดใจนั้น ก็ได้แต่ยืนอยู่ด้านหลังผู้เป็นนายเงียบ ๆ ไม่กล้ามีปากมีเสียง หรือพูดสิ่งใด ซึ่งเขารู้ดีอยู่แล้วว่าวันนี้จะมาถึง วันที่เธอจะได้เจอกับคนที่คู่ควร ที่พ่อของเธอจัดหาไว้ให้ และคนที่ว่านั้นก็ไม่เคยมีเขาอยู่ในตัวเลือก

----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

♡Thank you for support • I Love You 3000♡

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม ✿◡̈✿ และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะคะ ✿◡̈✿