Part : ต่อสู้กับความรู้สึก

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ต่อสู้กับความรู้สึก

----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------

เธอนอนเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ในท่าที่แสนสบายนั้น ซึ่งแน่นอนว่าเจ้าของร่างที่เธอกอดก่ายอยู่ ก็มองเห็นว่าเธอกำลังดูอะไรอยู่ในมือถือ เพราะเวลานั้นเธอวางมันไว้อยู่บนหน้าอกแกร่งของเขา

คลิปทำอาหารกว่าสิบเมนูที่เธอเลื่อนดูอยู่ในแอพยอดฮิต ซึ่งสิ่งนั้นมันไม่เพียงแค่เรียกน้ำย่อย แต่พานให้เกิดเรื่องหน้าอายที่ควบคุมไม่ได้ตามมา

โครก~

“...” เวรเอ๊ย

“หิวเหรอคะ?” สาวสวยเงยหน้าถามเจ้าของไหล่กว้างที่เธอหนุนอยู่ เพราะท้องของเขาส่งเสียงน่าอายเมื่อครู่นี้

“เปล่าครับ”

“ไก่ต้มน้ำปลา น่ากินว่าไหมคะ” พิภาไม่พูดเปล่า ยื่นหน้าจอให้การันต์ดูแบบเต็มตา ให้เห็นถึงไก่ต้มน้ำปลาเนื้อฉ่ำ ๆ ที่ว่า

“รีบนอนเถอะนะครับคุณหนู ตอนนี้มันใกล้จะห้าทุ่มแล้ว”

“ก็มันนอนไม่หลับหนิคะ”

“คุณหนูเล่นมือถืออยู่แบบนี้ มันจะไปง่วงได้ยังไง ปิดมือถือแล้วนอนเถอะ ถ้าเล่นอยู่แบบนี้เที่ยงคืนก็ไม่ได้นอนนะครับ...”

“ก็ได้ค่ะ...”

พิภาปิดล็อคหน้าจอมือถือ ก่อนจะยืดตัวข้ามร่างการันต์ไป เพื่อเสียบชาร์จมือถือและวางมันไว้ที่ตู้ข้างเตียง เพราะเวลานั้นแบตมือถือเหลืออยู่ไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์

ทว่าตอนที่เธอข้ามร่างคนที่นอนอยู่เพื่อยืดตัวไปอีกฝั่งของเตียง ก้นงอนของเธอก็กระดกขึ้นจากผ้าห่มผืนหนา ทำให้เห็นว่าสิ่งที่อยู่ใต้ผ้าห่มเป็นกางเกงนอนตัวสั้นจู๋ สั้นชนิดที่ว่าเห็นแก้มก้นขาวเนียนทั้งสองแบบเต็มตา

เธอทำแบบนั้นจนเคยชิน ทว่าอีกคนที่เห็นไม่เคยชินกับสถานการณ์เช่นนี้ได้เลยสักครั้ง เธอไม่เคยระวังตัว และทำเหมือนเขาไม่ต่างจากอากาศธาตุ เห็นว่าเขานั้นเป็นพระอิฐพระปูน หรืออาจมีความตั้งใจบางอย่างที่เขาไม่อาจคิดล่วงเกินว่าเธอจะทำเช่นนั้น นั่นคือการอ่อย

“เฮ้อ...”

“คะ?”

“ไม่มีอะไรครับ นอนเถอะ”

“...” เธอเงียบไปก่อนจะทิ้งตัวลงนอนในตำแหน่งเดิม

ตอนนั้นก็รับรู้ได้ว่าอีกคนกำลังอึดอัดเพราะเธอ แต่ถึงอย่างนั้นก็ปฏิเสธการนอนกอดเขาไม่ได้ เพราะนั่นเป็นการกดดันให้เขาพูดสิ่งที่เธออยากรู้ออกมาได้โดยไว

“พี่รันต์แอบชอบหนูอยู่ใช่ไหมคะ?”

“...” ทำไมจู่ ๆ คุณหนูถามแบบนี้วะ “เปล่าครับ ผมไม่เคยคิดแบบนั้นกับคุณหนู”

“ไม่คิดจริงเหรอคะ?” เธอถามย้ำคำถามเดิม

“ครับ...ไม่เคยคิด” ตึกตัก! ตึกตัก!

“ไม่คิด แต่ใจเต้นแรงเชียวนะคะ” มือน้อยที่วางพาดอยู่บนอกแกร่งสัมผัสได้ถึงคำตอบที่ต่างออกไปจากคำที่รันต์พูด มันดูสวนทางกันจนทำให้คำตอบของเขาดูไม่มีความน่าเชื่อถือ

“...นอนได้แล้วครับ พรุ่งนี้ผมต้องตื่นไปจัดการธุระแต่เช้า” ช่วงเช้าผมมีงานให้ต้องไปจัดการ ก่อนที่ช่วงสายจะมีนัดพาคุณหนูไปเดินซื้อของที่ห้างสรรพสินค้า

“ธุระอะไรคะ?”

“บอกไม่ได้ครับ”

“ไม่บอกก็ไม่นอน”

“คุณหนูครับ...”

“ขอดื้อสักวันไม่ได้เหรอคะ”

“...” ก็เห็นดื้ออยู่ทุกวัน

“ภาไม่อยากนอนค่ะ...” เธอพูดประโยคชวนให้คิดลึก พร้อมกับเงยหน้ามองเจ้าของแขนล่ำที่เธอหนุนอยู่ ซึ่งเมื่อได้ยินประโยคที่ว่านั้น การันต์ก็หันมองหน้าคุณหนูของตนด้วยเช่นกัน

“ภาโตแล้ว ภาอยากออกไปเที่ยว อยากมีเพื่อน อยากมีแฟน...เมื่อไหร่คุณพ่อจะอนุญาตให้ภามีแฟนคะ ท่านได้บอกพี่รันต์หรือเปล่า” เธอคิดว่าเขาน่าจะรู้ความต้องการของพ่อเธอ เพราะส่วนมากแล้วการันต์จะทำตามคำสั่งของคุณพ่อของเธอมากกว่าตัวเธอ

“เดี๋ยวก็ได้มีครับ อาจจะเร็ว ๆ นี้”

“เร็ว ๆ นี้?”

“นอนเถอะครับ ผมเริ่มง่วงแล้ว”

“...” ที่บอกว่าเร็ว ๆ นี้ หรือว่า...พี่รันต์บอกพ่อแล้วเหรอว่าชอบฉัน เขาจะจีบฉันแล้วใช่ไหม การอ่อยของฉันได้ผลจริง ๆ ด้วยแฮะ ไม่เสียแรงเลย

คนตัวเล็กนอนยิ้มกรุ้มกริ่มเพราะเรื่องที่ (คิดไปเอง) อยู่ในเวลานั้น เธอคิดว่าสิ่งที่เธอแสดงออกต่อการันต์ เจ้าตัวตอบรับมันแล้วแม้เวลานี้จะปากแข็งบอกออกมาว่าไม่ได้คิดอะไร แต่เธอก็รับรู้ได้ผ่านความรู้สึก

เธอมั่นใจว่าสิ่งที่การันต์คิดกับเธอ มันตรงกับที่เธอรู้สึกอยู่ และรู้สึกมาตลอด เธอเก็บซ่อนความรู้สึกนั้นไว้และวางตัวเป็นเด็กดีเสมอ จนกระทั่งสองปีให้หลังมานี้ เธอรู้สึกว่าเธอโตพอที่จะมีคนรักหรือรักใครสักคน ทว่าผู้เป็นพ่อกลับเลี้ยงดูเธออย่างไข่ในหิน ไม่ให้อยู่ใกล้ชายอื่นนอกจากการันต์

และความใกล้ชิดก็เป็นเหตุผลให้เธอรู้สึกเช่นนั้น เธอถึงได้ไม่เคยระวังตัวเลยเวลาอยู่กับเขาสองต่อสอง เธอรู้สึกว่าเขาไม่ต่างจากแฟนหนุ่มเพราะสิ่งที่เขาทำให้ จะเหลือก็แค่สิ่งนั้น สิ่งที่เธอจินตนาการไม่ออกว่าความรู้สึกครั้งแรกจะเป็นอย่างไร

แม้ใคร่รู้เพียงใด ก็ได้แต่เก็บความสงสัยไว้ เพราะมันคงไม่เหมาะ หากว่าผู้หญิงอย่างเธอจะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน การอ่อยจึงเป็นวิธีที่คนฉลาดอย่างเธอเลือกใช้กับผู้ชายปากแข็งเช่นการันต์

แต่ไม่ว่ากี่คืนกี่คืน เขาก็นอนแข็งทื่อเป็นท่อนไม้อยู่แบบนั้น ‘แข็ง’ ไปทั้งตัวอยู่แบบนั้นจนถึงเช้า แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นเขาก็ต่อสู้กับความรู้สึกของตนเองได้ชนะเสมอ แม้จะคิดแหกกฎข้อห้ามนี้อยู่หลายครั้ง แต่สุดท้ายแล้วก็ไม่กล้าทำอะไรเกินเลย เพราะรู้ว่าตนไม่คู่ควร และคุณหนูของเขาก็มีคนที่คู่ควรมากกว่ารอเธออยู่แล้ว...

*****

“อืออ” ในช่วงเช้าที่ฉันตื่นขึ้น ก็ไม่เห็นว่าพี่รันต์นอนอยู่ด้วยกันบนเตียง เขาคงแอบหนีฉันออกไปจากห้องตั้งแต่ที่ฉันหลับ เป็นแบบนี้ทุกที

“เมื่อไหร่จะตบะแตกสักทีนะ...”

“เฮ้อ”

“อ่อยจนท้อแล้วนะเนี่ย”

ฉันมั่นใจว่าเขาชอบฉัน มั่นใจมาก ๆ แต่ไม่รู้ว่าทำไม เขาถึงไม่แสดงออกอะไรไปมากเกินกว่าที่ฉันรู้สึกได้เลย

“หรือฉันต้องเล่นใหญ่กว่านี้...” คนสวยกรอกตาไปมาในระหว่างที่คิดแผนการพิชิตใจการันต์ ซึ่งเธอทำมาแทบจะทุกวิธีแล้ว จะเหลือก็แต่...

“คืนนี้จับปล้ำเลยดีไหม ฮ่า ฮ่า บ้าหรือไง เธอเป็นผู้หญิงนะ ทำแบบนั้นได้ที่ไหน”

พิภาหัวเราะชอบใจอยู่บนเตียงนอนของเธอ ถึงแผนการขั้นเด็ดขาดที่เธอพูดออกมา ซึ่งเธอคงไม่กล้าทำอย่างที่พูดไป เพราะหากกล้าคงไม่เฝ้ารอการตอบกลับจากการันต์อยู่แบบนี้...

----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

♡Thank you for support • I Love You 3000♡

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม ✿◡̈✿ และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะคะ ✿◡̈✿