Part : ตั้งสติไอ้รันต์!

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ตั้งสติไอ้รันต์!

----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------

E-BooKมาแล้วว!!

ชื่อเรื่อง : พี่เลี้ยงซ่อนรัก

ความยาวเนื้อหา : 38,000คำ / 30ตอน

ราคา : ปกติ 129บ. (โปรโมชั่นลดเหลือ 91บ.)

ระยะเวลาการจัดโปรชั่น : 27ก.ย - 23ต.ค (จากนั้นราคาเต็มจะคงที่ จนกว่าจะแจ้งการเปลี่ยนแปลงหรือเพิ่มโปรโมชั่นในอนาคต)

การอัปเดตรายตอน : อัปวันเว้นวัน ช่วงเวลา 7:15น. และ 17:15น.

(ปล.ใครไม่อยากรอนาน แนะนำให้ซื้อ e-book นะคะ ส่วนใครที่อยากอ่านฟรี รอไรท์มาอัปเดทรายตอนให้นะคะที่รัก)

ลิงก์ซื้ออีบุ๊ค - https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNjk3MDQwOSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjMwMTA0MSI7fQ

----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------

คนที่บอกว่าหนุ่มแว่นดูเป็นคนเฉิ่ม ไม่น่าสนใจ ไม่มีความเท่ห์คลู เขาคนนั้นคงยังไม่เคยเจอกับพี่การันต์ของฉัน พี่รันต์เพียงแค่ใส่แว่นสายตาเพื่อให้ใบหน้านิ่งดุมีเสน่ห์น้อยลง แต่สำหรับฉันแล้วเสน่ห์เขาไม่เคยลดลงเลย...

เพราะรูปร่างสูงโปร่ง จมูกโด่งเป็นสัน บุคลิกที่ดูนิ่งขรึมแต่แอบแฝงความอบอุ่น แม้จะใส่แว่นอยู่ แต่ก็ดูเท่ห์บาดใจ สาว ๆ ที่เดินผ่านก็มองเขาเหลียวหลังจนทำฉันรู้สึกไม่ชอบใจ ต้องมองค้อนกลับตลอด

ถึงจะยังไม่ได้เป็นอะไรกับเขาก็เถอะ แต่ฉันรู้สึกว่าเราสองคนเป็นแฟนกันมานานกว่าสิบปีแล้ว จะเหลือก็แค่เรื่องนั้นที่ฉันพยายามอยู่ พยายามอย่างออกนอกหน้ามาตลอดสองปีนี้

“ป้อนหน่อยคะ อ้า” เธออ้าปากรอชายที่นั่งอยู่ด้านข้างเอาใจ

และทุกครั้งที่เอ่ยปากขอ เธอก็มักจะได้รับการเอาใจจากการันต์เช่นนั้น นั่นก็อาจจะเพราะว่าหน้าที่ของเขา บวกกับความเคยชิน แต่หากถามความสมัครใจแล้วคงไม่มี เพราะเขารู้ว่ายิ่งเขาเข้าใกล้ ยิ่งล้ำเส้น จะยิ่งเจ็บปวด

“อร่อยจัง ไม่รู้ว่าเป็นที่รสชาติอาหารหรือว่าคนป้อน” เธอพูดหยอดในตอนที่ส่งตาหวานหาพี่เลี้ยง แสดงออกเหมือนสัตว์ที่พร้อมผสมพันธุ์ แต่ก็ยังอยู่ในขอบเขตของความน่ารักไม่เกินงาม

“ครับ”

“ครับ?”

“...”

“ทำไมตอบแค่ครับ?”

“ครับคุณหนู” เขาเติมคำว่าคุณหนูเข้าไปเพื่อให้บทพูดนั้นยาวขึ้น แต่ว่าสิ่งที่ทำก็ยังไม่พอใจสาวสวย

“ครับหนู ไม่เอาคำว่าคุณ...”

“...”

“สิบปีแล้วนะ ยังจะเรียกหนูแบบนั้นอยู่ได้ ทำตัวสบาย ๆ กับหนูบ้างก็ได้...”

“ไม่ได้ครับ ผมเป็นแค่พี่เลี้ยง มันเป็นหน้าที่ที่ต้องให้เกียรติคุณหนู”

“ก็ไม่ได้อยากให้เป็นแค่พี่เลี้ยงนี่นา...” เธอพูดไปตามที่ใจคิด

ซึ่งท่าทางรุกหนักแบบนั้น ก็แสดงให้เห็นถี่ขึ้นในช่วงนี้ ช่วงหลังจากที่เธอไม่ได้ไปมหาลัยและตัวติดกับการันต์ทุกวัน แทบจะไม่มีเวลาว่างให้ไปทำอย่างอื่น เวลานอนอย่างเป็นส่วนตัวของเขาก็ไม่มี

“...” เฮ้อ ผมก็อยากเป็นผัวคุณหนูใจจะขาดแล้ว ติดตรงที่นายรู้เอาผมตายแน่

ช่วงเวลาสามทุ่ม...

วันนี้ผมกะว่าจะเตรียมตัวเข้านอนเร็ว เพื่อที่จะหนีจากสถานการณ์ที่น่าลำบากใจ เพราะอีกไม่นานผมคงหมดหน้าที่นี้ และเป็นอิสระจากงานที่ทำอยู่ อย่างที่นายเคยบอกไว้

“ปิดเครื่องหนีเลยดีไหมวะ”

“ไม่ได้สิ แบบนั้นถ้านายโทรมาหาคงไม่ติด เป็นเรื่องแน่”

ครืดด

“เหี้ย! ทำไมวันนี้โทรมาไวจังวะ เพิ่งจะสามทุ่มครึ่งเอง”

“เฮ้อ” ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนที่จะคลุมโปงเพื่อกดรับสายนั้น

“ฮัลโหลครับ” การันต์ทำเสียงเอื่อยพยายามให้ปลายสายเข้าใจว่าเขาหลับไปแล้ว ซึ่งก็ได้ผล เธอเข้าใจแบบนั้น

“นอนแล้วเหรอคะ?”

“ครับ คุณหนูมีอะไรหรือเปล่าครับ”

“อือ ภาขอลงไปนอนด้วยที่ห้องได้ไหมคะ”

“ครับ!? เอ่อ ไม่ได้นะครับ”

“ภากลัวนอนไม่หลับ ขอนอนด้วยไม่ได้เหรอคะ”

“ทำแบบนั้นไม่ได้นะครับ คุณหนูจะลงมานอนในที่ของลูกน้องทำไม ใครเห็นจะเอาคุณหนูไปพูดถึงไม่ดีได้นะครับ” แม้คนงานในบ้านไม่พูดถึงต่อหน้า แต่ผมรู้ได้เองว่าทุกคนคิดเห็นตรงกัน เรื่องที่เธอล้ำเส้นกับผมบ่อยครั้ง ทั้งกอด ทั้งนั่งตัก เธอทำแบบนั้นจนเคยตัวตั้งแต่เล็ก จนกระทั่งโตเป็นสาวถึงตอนนี้ก็ยังทำอยู่ไม่เลิก

“ถ้างั้นเลือกเอา ว่าจะให้หนูลงไปนอนด้วย หรือจะขึ้นมานอนกับหนูที่ห้อง ถ้าสิบนาทีแล้วยังไม่เห็นหน้า เจอกันข้างล่างนะคะ” ตุ๊ด!

เธอกดตัดสายไป หลังจากพูดถึงธุระของตัวเองจบ นั่นทำแผนการของการันต์พังไม่เป็นท่า เพราะสุดท้ายแล้วเขาก็ต้องทำตามที่คุณหนูของเขาขออยู่ดี ดีกว่าให้ใครเห็นว่าเธอมานอนอยู่ที่ห้องของเขา

ห้องนอนพิภา...

เธอนั่งรออยู่ไม่นานการันต์ก็เปิดประตูเข้าห้องมา ซึ่งเมื่อมาถึงเขาก็รู้หน้าที่ของตนเองว่าต้องทำอะไร และทำได้แค่ไหน “นอนกันเถอะครับ”

เขาถอดแว่นพร้อมกับวางมือถือไว้ที่ตู้ข้างเตียง ตำแหน่งที่ใกล้กับฝั่งที่นอนของตัวเอง แขนยาววางพาดไปบนหมอนอีกใบ เพื่อให้คุณหนูของเขาใช้มันหนุนแทนหมอนอย่างที่ทำอยู่แทบทุกคืน

“หาวว”

“...”

เธอหาวออกมาเสียงดัง ซึ่งมันมักจะเป็นเช่นนั้น ทุกครั้งที่ได้นอนในท่านี้ เธอจะเริ่มมีอาการง่วงอย่างบอกไม่ถูก ร่างกายของเขาที่เธอก่ายนอน มันเปรียบเสมือนที่นอนดูดวิญญาณสำหรับเธอ

“ว้าว ซิกแพคแน่นขึ้นหรือเปล่าเนี่ย”

เธอพูดขึ้นในขณะที่ใช้มือน้อยลูบเล่นอยู่ที่หน้าท้องแกร่ง ซึ่งสิ่งที่เธอทำอยู่ไม่นานก็ถูกมือหนาของเจ้าของร่างกายนั้นหยุดไว้ เพราะมันกำลังก่อกวนเวลานอนของเขา

“อย่าทำแบบนี้สิครับคุณหนู”

“ทำไมถึงทำไม่ได้ล่ะคะ?”

“ก็เพราะว่าทำไม่ได้ครับ ไม่ใช่แค่แบบนี้ แต่...ที่คุณหนูทำวันนี้ก็ไม่ควรด้วยเหมือนกัน”

“อะไรคะ?”

“ที่คุณหนูจูบผม แบบนั้นไม่ควรทำอย่างยิ่งเลยนะครับ”

“...” เขาควรดีใจที่ได้รับจูบจากฉันสิ ทำไมต้องมาห้ามกันด้วย “พี่ก็รู้หนิคะ ว่าที่ภาทำเพราะอะไร ภาชอบพี่รันต์ ภายินยอม ภาพร้อมจะเป็นของ...” พี่รันต์

“คุณหนูครับ” เขาพูดหยุดพิภาไว้ ไม่ให้เธอพูดทุกสิ่งที่เธอคิดออกมา “ผมไม่เคยคิดอะไรกับคุณหนูครับ...เพราะอย่างนั้นอย่าทำแบบนี้อีกเลยนะครับ”

“ทำไมถึงชอบโกหก?”

“...”

“ชอบก็บอกออกมาสิว่าชอบ” วินาทีนั้น พิภาดันตัวขึ้นนั่งด้วยความหงุดหงิดซึ่งอีกคนก็ดันตัวขึ้นนั่งตามเช่นกัน

“ผมไม่ได้ชอบคุณหนูจริง ๆ ครับ”

“...” คนโกหก ก็ฉันรู้สึกได้ว่าเขาชอบ “ไม่ชอบภาจริง ๆ ใช่ไหมคะ”

“ครับ”

ขวับ!

ร่างเล็กบางวาดขาขึ้นคร่อมตักชายหนุ่มจนเกือบทำเขาเซล้ม แต่โชคดีที่ตั้งหลักนั่งได้ทัน “คุณหนู!”

“งั้นก็ปากแข็งให้ตลอดนะคะ” เธอประคองหน้าของเจ้าของตักดึงเข้ามาจูบ และครั้งนี้ไม่ใช่การจูบแบบเด็กน้อยอย่างที่เธอทำกับเขาไปเมื่อช่วงสายของวัน แต่เป็นการจูบแบบผู้ใหญ่

ซึ่งลิ้นเล็กของเธอกำลังล้ำเส้นเข้ามาในพื้นที่ต้องห้าม กดดันลิ้นสากที่นิ่งสงบให้แสดงความรู้สึกตอบกลับ ช่วงสะโพกอยู่ไม่สุขขยับ แม้ไม่เคยทำเรื่องอย่างว่า แต่ร่างกายของเธอมันก็นำทางให้ทำไปตามอารมณ์

ฟุบ!

ร่างบางที่คร่อมอยู่ด้านบนถูกประคองลงไปนอนที่เดิม ในจังหวะนั้นก็เปลี่ยนเป็นการันต์ที่ออกลวดลายความชำนาญของลิ้นให้สาวสวยดูเป็นขวัญตาอย่างลืมสิ้นทุกกฎข้อห้ามที่เขาตั้งไว้

จ๊วบ

ส่วนที่เริ่มขยายตัวแข็งถูกเบียดเด้าเข้าหาคนใต้ล่างด้วยความปรารถนาที่ควบคุมไม่อยู่ มือหนาที่จับอยู่ช่วงสะโพกเลื้อยลากขึ้นสูง แต่ยังไม่ทันถึงเนินอวบนุ่ม เสียงในหัวก็เรียกสติเขาให้กลับคืน

ไอ้รันต์! ตั้งสติ!

----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

♡Thank you for support • I Love You 3000♡

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม ✿◡̈✿ และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะคะ ✿◡̈✿