Part : คำสั่งนาย

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : คำสั่งนาย

----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------

ห้องทำงานนายท่านพรรค...

เช้านี้ผมเดินมารับคำสั่งนายที่ห้องทำงาน ตามคำเรียกหาของท่าน ซึ่งโชคดีที่ผมกลับมาถึงห้องและจัดการทุกอย่างเสร็จก่อนจะมาทำธุระสำคัญนี้ นั่นคือการรับคำสั่งจากผู้เป็นนาย

แม้ว่าท่านจะไม่เคยว่ากล่าวเรื่องความใกล้ชิดของผมกับลูกสาว แต่ผมก็รู้ได้เองว่าท่านไม่ต้องการให้เรื่องนั้นเกิดขึ้น เพราะท่านพูดอยู่เสมอว่าคนที่เหมาะสมกับคุณหนูพิภาคือคนที่ท่านจะต้องเลือกด้วยตัวเอง

“ครับนาย?”

“วันนี้แกต้องพาลูกสาวฉันไปช็อปปิ้งใช่ไหม”

“ครับ เห็นคุณหนูบอกแบบนั้น”

“งั้นก็บอกให้เธอเตรียมตัวเผื่อนัดทานข้าววันพรุ่งนี้ด้วยล่ะ บอกแค่ว่าไปทานข้าวกับฉัน ไม่ต้องบอกอะไรนอกเหนือจากนั้น...”

“...ครับนาย”

การันต์ก้มหน้ารับคำสั่งนาย ซึ่งเขารู้อยู่ล่วงหน้าแล้วว่าจะเกิดนัดทานข้าวที่ว่าขึ้น แต่ก็ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้ เร็วขนาดที่ว่าไม่มีเวลาให้เขาเตรียมตัวที่จะเสียใจ

ห้องนอนพิภาช่วงสาย...

หลังจากที่การันต์รับคำสั่งเสร็จ เขาก็มาเริ่มหน้าที่ด้วยการประจำอยู่ใกล้คุณหนู ผู้ที่เขาต้องคอยรับใช้ ซึ่งเวลานี้เธอเพิ่งจะออกจากห้องน้ำ นั่นก็เพราะมัวแต่บำรุงผิวพรรณตามสไตล์ลูกคุณหนูผู้ว่างงาน

เธอมีเวลาดูแลตัวเองแทบทั้งวัน นั่นก็เพราะเธอไม่ต้องออกไปทำงานหาเงินอย่างคนอื่น เพราะเงินเป็นฝ่ายเดินมาหาเธอเอง ซึ่งเธอก็ดูแลตัวเองจนกลายเป็นนิสัยไปแล้ว หากไม่ทำชีวิตก็คงน่าเบื่อ เพราะวัน ๆ ต้องคิดแต่ว่าจะเอาเงินที่มีในบัญชีไปใช้จ่ายอะไร

“คุณหนู เอ่อ ขอโทษครับ เดี๋ยวผมออกไป...”

“ไม่ต้องออกค่ะ จะออกทำไม เห็นตั้งกี่รอบแล้ว”

เธอสวมชุดคลุมอาบน้ำอยู่ เลยไม่ได้คิดว่าตัวเองโป๊อะไร จึงอนุญาตให้การันต์นั่งรออยู่ในห้องอย่างที่เขาเคยทำ ซึ่งที่ประจำของเขาก็อยู่ตรงโซฟาปลายเตียงที่ติดกับห้องแต่งตัว

“ชุดนี้ หรือชุดนี้ดีคะ?”

พิภาเดินถือชุดเดรสสองแบบสองสไตล์มาวางทาบบนเรือนร่างให้การันต์ช่วยเลือก ซึ่งทุกครั้งที่เขาเลือกชุดไหน เธอก็มักจะใส่ชุดนั้นเสมอ เพราะคิดว่าเขาคงเลือกในสิ่งที่ตัวเองถูกใจ และเธอก็อยากจะทำอะไรที่ถูกใจเขา

“สี...ครีมครับ”

“โอเคค่ะ” เมื่อได้ตัวเลือก เธอก็เดินหายกลับเข้าห้องแต่งตัวไป ซึ่งไม่นานเธอก็เดินออกมาพร้อมกับแบบทดสอบใหม่ให้กับการันต์

“กระเป๋าใบไหนดีคะ แบบถือ หรือแบบสะพายดี”

“สะพายดีกว่าครับ”

“เก่งมาก รู้ใจหนูทุกอย่างเลย” เธอกล่าวชมพี่เลี้ยงแสนรักด้วยใบหน้ายิ้มหวาน ก่อนจะเดินออกมาจากห้องพร้อมกับแบบทดสอบสุดท้าย

“ส้นสูงหรือ...”

“ผ้าใบครับ”

การันต์ตอบไปในทันที โดยที่คุณหนูของเขายังแนะนำตัวเลือกทั้งสองไม่ทันเสร็จ แต่เขาก็เลือกให้เธอใส่ผ้าใบ เพราะเป็นอาไรที่ใส่สบายเท้ากว่า และเดินได้สะดวกมากกว่า

ถึงแม้ว่านั่นจะเป็นตัวเลือกที่ไม่ค่อยถูกใจพิภาเท่าไหร่ แต่เธอก็ยอมใส่ผ้าใบอย่างที่การันต์แนะนำ เพราะต้องการให้ตั้งแต่หัวจรดเท้าของเธอ ถูกใจการันต์ไปทุกส่วน

“เสร็จแล้วค่ะ สวยหรือเปล่า”

“สวยครับ” การันต์ตอบไปหน้านิ่ง ๆ ตามสไตล์ของเขา ซึ่งก็เป็นเช่นนั้นอยู่ประจำ ทว่าครั้งนี้สีหน้าของเขาดูนิ่งแปลก ๆ จนเหมือนว่ามีเรื่องอะไรให้คิดมากอยู่ คิดมากชนิดที่ว่าแสดงออกทางสีหน้าอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว

“สวยงั้นทำไมไม่เห็นยิ้มเลย ยิ้มให้ดูหน่อย”

“ไปเถอะครับ คุณหนูยังไม่ได้ทานอาหารเช้าเลย นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้ว เดี๋ยวไปหาอาหารเที่ยงทานที่ห้างกัน”

“เดี๋ยว...” หมับ!

ร่างหนาถูกสวมกอดจากทางด้านหน้าโดยสาวร่างเล็ก การกระทำนั้นเกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวในจังหวะที่เขาลุกยืนขึ้นจากโซฟา เธอมักจะจับ สัมผัส กอด หรือมากกว่านั้นตามใจตนเองเสมอ

“...”

“ตัวภาหอมไหมคะ วันนี้เปลี่ยนน้ำหอมกลิ่นใหม่ด้วย”

“...” เฮ้อ ให้มันได้อย่างนี้สิคุณหนู ใจคอจะฆ่าผมให้ตายด้วยวิธีทรมานแบบนี้หรือไงกันนะ “หอมครับ”

“โกหก ยังไม่เห็นดมเลย ทำไมถึงบอกว่าหอม”

พูดจบพิภาก็เขย่งขาขึ้นสูงพร้อมกับเอียงคอให้การันต์ดมกลิ่นหอมของเธอ ซึ่งเธอใช้วิธีนี้อ่อยเหยื่อเสมอ เป็นวิธีเดิม ๆ ที่การันต์รู้ได้ในทันที แต่ก็คัดค้านสิ่งที่เธอทำอยู่ไม่เคยได้

คนตัวสูงโน้มหน้าลงมาดมกลิ่นหอมบริเวณสันกรามสวย ซึ่งเขาก็พอได้กลิ่นที่ว่านั้นตั้งแต่เธอวิ่งพุ่งเข้ามากอดแล้ว ทว่าหากไม่ทำแบบนั้นเธอก็คงไม่ยอมปล่อยกอดออกเป็นแน่ อาจจะยืนกอดเขาอยู่แบบนั้นทั้งวันเลยก็ได้

แต่ครั้งนี้ดูเหมือนว่าแผนการของเธอจะแยบยลกว่าที่เขาคาดถึง ทันทีที่เธอสังเกตเห็นว่าปลายจมูกโด่งเข้าใกล้ใบหน้าของเธอในระยะที่พอจะทำตามแผนได้ คอที่ยืดเอียงอยู่ก็ถูกดึงกลับมาจ้องหน้าคนตัวสูงก่อนจะทำเรื่องที่การันต์สติหลุด

จุ๊บ

“..!”

“ไปกันเถอะค่ะ ภาหิวข้าวแล้ว” เธอกึ่งจูงกึ่งลากการันต์เดินออกจากห้อง ส่วนคนที่ถูกขโมยจูบเมื่อครู่ก็ไม่รู้จะพูดหรือขัดขืนอย่างไร เพราะทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วจนเขาไม่ทันตั้งตัวรับ

แม้จะถูกเธอขโมยกอด ขโมยหอมอยู่บ่อยครั้ง ทว่าครั้งนี้มันเป็นการจูบเบา ๆ ที่ไม่เคยเกิดขึ้น และมันทำใจแกร่งของเขาสั่นไหว เหมือนในตอนที่รู้สึกว่าตกหลุมรักเธอครั้งแรก

“...” คุณหนูเล่นแรงเกินไปแล้ว แบบนี้ผมจะอดทนไหวได้ยังไง ฆ่าผมให้ตายซะยังดีกว่า

ห้างสรรพสินค้า...

ทั้งคู่มาเดินเที่ยวห้างด้วยกันบ่อย ๆ หรือแม้แต่เที่ยวที่อื่น ก็มักจะเป็นเช่นนี้ หากมีการันต์ตามติดไปด้วย เธอถึงจะได้รับการอนุญาตจากผู้เป็นพ่อให้ออกจากบ้านได้ แต่ถ้าหากไม่มีการันต์ตามติดไปด้วยก็ไม่มีทางที่จะได้ออกไปเผชิญโลกภายนอกลำพัง

ซึ่งทุกครั้งที่ใครต่อใครมองมา ก็มักจะเข้าใจผิดคิดว่าคนสองคนเป็นคู่รักกันเสมอ ด้วยท่าทางที่เดินจับมือถือแขนกันเป็นเรื่องปกติ และมันก็กลายเป็นความเคยชินของเธอไปแล้ว ทว่าสำหรับการันต์เขาไม่เคยชินกับมันได้เลย

เพราะมือที่จับอยู่ต้องกลายเป็นของคนอื่นที่คู่ควรกับเธอมากกว่าในสักวัน ซึ่งกฎข้อนั้นทำให้เขาไม่กล้าจับมือนั้นตอบ ได้แต่ปล่อยให้เธอจับอยู่ฝ่ายเดียว แม้จะรู้ลึก ๆ ว่าเธอไม่ได้แค่แกล้งเขาเล่นกับสิ่งที่ทำอยู่

“วันพรุ่งนี้ คุณหนูมีนัดทานข้าวกับท่านนอกบ้านนะครับ”

“ทานข้าวกับคุณพ่อเหรอ?”

“ครับ”

“พ่อว่างทานข้าวกับภาด้วยเหรอคะ” เธอพูดด้วยสีหน้าที่แฝงไปด้วยความน้อยใจ

เพราะถึงแม้จะอยู่บ้านหลังเดียวกัน แต่น้อยครั้งที่เธอจะได้เจอหน้าผู้เป็นพ่อ และนั่นก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เธอรู้สึกอยากได้รับความรักจากใครสักคนมาทดแทน ซึ่งเธอคิดว่าการันต์เป็นคนที่คู่ควรเพราะเขาอยู่เคียงข้างเธอมาเสมอ และเขาก็ควรได้เลื่อนขั้นจากพี่เลี้ยงเป็นอย่างอื่น...

----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

♡Thank you for support • I Love You 3000♡

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม ✿◡̈✿ และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะคะ ✿◡̈✿