ตอนที่ 8 ความลับในความฝัน

“คุณนนท์ขา... อ๊ะ...”

กวางส่งเสียงครางแผ่วเบา มือน้อยๆ สอดประสานเข้าไปในกลุ่มผมหนาของเขา ดึงรั้งให้ริมฝีปากหนาทรงเสน่ห์ประทับบดเบียดลงมาบนริมฝีปากอิ่มของเธอ รสจูบนั้นเร่าร้อนและลึกซึ้ง ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้ามารับรสความหวานอย่างโหยหา ราวกับชายหนุ่มได้ปลดปล่อยความอัดอั้นทั้งหมดที่เคยถูกปฏิเสธออกมาในบทรักนี้

มือหนาอบอุ่นของชานนท์ลูบไล้ไปตามเรือนร่างนุ่มนิ่ม นวดเฟ้นสะโพกงอนงามก่อนจะเคลื่อนขึ้นมากอบกุมทรวงอกคู่สวยชูชัน บีบเค้นเบาๆ ตามจังหวะอารมณ์ ยอดอกสีหวานชูชันตอบรับสัมผัสจนกวางต้องแอ่นอกรับด้วยความวาบหวาม ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดลงมาตามหน้าท้องคอดกิ่ว ก่อนที่เขาจะแยกเรียวขาขาวเนียนทั้งสองข้างของเธอออกกว้าง

“กวางครับ สวยเหลือเกิน...พี่อยากทำแบบนี้กับกวางมานานแล้ว เป็นเมียพี่นะครับ” เสียงพร่าต่ำของคุณพ่อลูกอ่อนกระซิบข้างใบหู ทำให้อารมณ์รักของเธอฉ่ำเยิ้มไปด้วยความปรารถนา

ร่างสูงดันสะโพกแกร่งสอดแทรกความแข็งขึงเข้ามาในกายสาวทีละน้อย ความแน่นตรึงและความใหญ่โตสอดประสานเข้ามาจนเต็มรัก กวางเกร็งตัวสะท้าน สองมือจับแน่นลงบนแผ่นหลังกว้างที่มีหยาดเหงื่อผุดซึม

“อื้อออ... คุณนนท์ขา... เสียวจังเลยค่ะ…”

เขาเริ่มขยับสะโพกโยกเข้าออกเป็นจังหวะ จากนุ่มนวลเปลี่ยนเป็นรัวเร็วและหนักแน่น เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกังวานผสมผสานกับเสียงครางกระเส่าของคนทั้งคู่ กวางรู้สึกเหมือนลอยเคลิบเคลิ้มไปบนอากาศ เรือนร่างนุ่มนิ่มสั่นไหวไปตามแรงอัดโถมอันรุนแรง ทุกสัมผัสเน้นย้ำความปรารถนาที่เธอแอบซ่อนไว้ในใจ

อารมณ์ซ่านหวามระเบิดออกเมื่อชานนท์เร่งจังหวะสุดท้าย กระแทกกระทั้นความแข็งแกร่งเข้ามาจนลึกที่สุด หญิงสาวแอ่นกายรับความสุขสมระลอกใหญ่ สายธารอุ่นร้อนฉีดพ่นสอดแทรกเข้ามาภายในกายสาว ร่างบางเกร็งกระตุกสุขสมจนหัวใจแทบหยุดเต้น

“อ๊ะ!...ซี๊ดดดด”

กวางสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก ลมหายใจยังคงหอบกระชั้น หน้าอกภายใต้ชุดนอนสายเดี่ยวกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนัก ใบหน้าเนียนหวานร้อนผ่าว แก้มแดงระเรื่อไปถึงใบหู เธอยกมือขึ้นกุมอกที่หัวใจยังคงเต้นระทึก ความรู้สึกจากความฝันยังคงหลงเหลืออยู่ชัดเจนจนแทบแยกไม่ออกว่าอะไรคือความฝันและอะไรคือความจริง ก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม แล้วชะงักเมื่อรับรู้ถึงความเปียกชื้นของกางเกงใน 

เธอรีบยกมือขึ้นปิดหน้าด้วยความอายสุดขีด ความอับอายแล่นวาบไปทั่วร่างเมื่อรู้ว่าร่างกายของตัวเองตอบสนองต่อความฝันนั้นจริงๆ  ความฝันอันเร่าร้อนกับคุณพ่อลูกอ่อนเจ้าของบ้าน ทำให้น้องสาววัย 22 ปี รู้สึกวูบวาบและหลงใหลในตัวชานนท์จนยากเกินกว่าจะถอนตัวได้อีกต่อไป

เช้าวันใหม่ชานนท์เดินลงมาจากห้องทำงานในชุดเสื้อยืดสีเทากับกางเกงขาสั้น ขอบตาดูคล้ำเล็กน้อยแต่สายตากลับแพรวพราว ยามที่สายตาคมเห็นร่างบางของกวางที่กำลังง่วนกับการเตรียมอาหารเช้าอยู่ในครัว ภาพเรือนร่างนุ่มนิ่มที่เขาสัมผัสและสำเร็จความใคร่ถึงเธอเมื่อคืนก็แล่นกลับเข้ามาในหัวทันที ชายหนุ่มรู้สึกหน้าผ่าว ความเป็นชายแอบขยับขยายตัวจนต้องรีบยกมือขึ้นเกาแถวท้ายทอยแก้เขิน 

‘ยัยเด็กคนนี้...ทำไมเช้านี้ดูน่ารักและมีเสน่ห์ขนาดนี้วะ’ ชานนท์คิดในใจพลางกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก 

กวางกำลังจัดจานข้าวผัดหมูให้น้องพะแพง พอได้ยินเสียงก้าวเท้าของชานนท์เดินเข้ามาใกล้ เธอก็สะดุ้งตัวโยนจนทัพพีในมือเกือบหลุดร่วง ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาทันที แก้มสองข้างแดงระเรื่อราวกับผลลูกท้อสุก ภาพความฝันสุดวาบหวามเมื่อคืนที่เธอโดนร่างสูงกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงบนเตียงยังคงชัดเจน จนกวางไม่กล้าแม้แต่จะมองสบตาเขาตรงๆ 

‘ตายแล้ว... คุณนนท์เดินเข้ามาใกล้ทำไมเนี่ย ความฝันเมื่อคืนมันยังติดตาอยู่เลย... ความแข็งขึงใหญ่โตในฝันนั่น มันจะเหมือนของจริงไหมนะ...’ กวางแอบคิดพิเรนทร์ในใจ ก่อนจะรีบสะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆ ออกไปเพื่อซ่อนความเขินอาย 

“เอ่อ... สะ... สวัสดีค่ะคุณนนท์ คุณวิออกไปตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ เห็นบอกจะไปสนามบิน” กวางเอ่ยทัก เสียงสั่นพร่าเบาๆ โดยไม่ยอมเงยหน้ามอง

 “กวางทำอาหารเช้าไว้ให้แล้วค่ะ ส่วน...ส่วนน้องพะแพง กวางอาบน้ำแต่งตัวให้นั่งเล่นของเล่นอยู่ตรงห้องรับแขกค่ะ ไข้ลดเป็นปกติแล้ว”

 “ขอบใจนะกวาง…” ชานนท์ตอบ นำตัวเองไปยืนซ้อนอยู่ข้างหลังกวางใกล้ๆ โต๊ะครัว ระยะห่างเพียงไม่กี่นิ้วทำให้กลิ่นหอมประจำตัวของกวางลอยเข้าเตะจมูกเขาอีกครั้ง

 “เมื่อคืน... ลำบากกวางแย่เลยนะ” ชานนท์ตั้งใจพูดถึงเรื่องช่วยเช็ดตัวลูก แต่คำว่า 'เมื่อคืน' กลับไปกระตุ้นความฝันอันเร่าร้อนของกวางเข้าอย่างจัง ร่างบางเกร็งตัวกึ๊ก เรียวขาทั้งสองข้างอ่อนระทวย รู้สึกวูบวาบตรงส่วนกลางกายขึ้นมาทันที 

“มะ... ไม่ลำบากเลยค่ะ กวางเต็มใจ” กวางรีบหันกลับมาปฏิเสธ แต่เพราะความรีบร้อน ทรวงอกอวบอิ่มใต้เสื้อยืดทรงกว้างจึงเบียดชนเข้ากับแผ่นอกแกร่งของเขาอย่างจัง

 หมับ! 

ทั้งสองคนชะงักกึก สัมผัสผิวนุ่มและแผ่นอกแกร่งกระแทกเข้าหากันเบาๆ แต่กลับส่งกระแสไฟฟ้าร้อนผ่าวไปทั่วร่าง ชานนท์รีบยื่นมือสองข้างไปจับข้อมือเล็กของกวางไว้เพื่อประคองไม่ให้เธอเสียหลัก สายตาคมมองต่ำลงประสานเข้ากับดวงตากลมโตของกวางที่เต็มไปด้วยความเขินอายและอารมณ์ปรารถนาที่ซ่อนไม่มิด ลมหายใจอุ่นๆ ของทั้งคู่รดผสานกันในระยะประชิด หัวใจสองดวงเต้นตึกตักแข่งกันดังก้องครัว 

“คุณนนท์…”

“กวาง…”

เสียงเรียกชื่อกันเบา ๆ ทำให้ทั้งคู่ชะงักอยู่ตรงนั้น ไม่มีใครพูดอะไรต่อ ราวกับต่างฝ่ายต่างไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรกับความรู้สึกแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นในชั่วขณะนี้

กวางเป็นฝ่ายหลบตาก่อน แก้มที่แดงอยู่แล้วร้อนขึ้นกว่าเดิม เธอพยายามดึงมือออกอย่างแผ่วเบา แต่กลับทำอะไรไม่ถูกไปชั่วครู่ 

“พี่กวางงง…” เสียงใสของพะแพงดังมาจากห้องรับแขก

กวางสะดุ้ง รีบชักมือกลับทันที “คะ...คะ”

“พะแพงหิวแย้ววว...”

“อ๋อ... ได้ค่ะ รอพี่แป๊บนึงนะคะ”

เธอรีบหันกลับไปจัดจานบนโต๊ะ ทำทีเป็นตั้งอกตั้งใจกับอาหารตรงหน้า ทั้งที่ปลายหูยังแดงจัดจนปิดไม่มิด เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ดังใกล้เข้ามา ก่อนพะแพงจะเดินตุ๊บตั๊บเข้ามาในครัวพร้อมตุ๊กตาตัวโปรดในอ้อมแขน

“ปะป๊า...”

ชานนท์รีบหันไปมองลูกสาว “ว่าไงครับคนเก่ง”

พะแพงกางแขนออก ชายหนุ่มจึงก้มลงอุ้มลูกขึ้นมา

“พะแพงหิวแล้วเหรอครับ”

“หิวค่า... อยากกินไข่”

“ได้ครับ เดี๋ยวปะป๊าให้พี่กวางทำให้นะ”

พะแพงพยักหน้าหงึก ๆ ก่อนจะซบไหล่พ่อ 

“คุณนนท์คะ ไข่ใกล้หมดแล้วนะคะ”

เขาหันไปมองหญิงสาว

“ของหมดเยอะเลยเหรอกวาง”

“กะ... ก็มีบางอย่างค่ะ” กวางตอบโดยไม่ยอมสบตา 

“วันนี้กวางตั้งใจว่าจะออกไปซื้ออยู่แล้ว”

“งั้นไปพร้อมกันเลยไหม”

มือที่กำลังจัดช้อนของกวางหยุดนิ่ง เธอเงยหน้าขึ้นอย่างเผลอตัว แล้วพบว่าสายตาของเขากำลังมองมาอยู่พอดี สองสายตาประสานกันเพียงครู่เดียว กวางก็รีบก้มหน้าลงอีกครั้ง

“ค...ค่ะ ถ้าคุณนนท์สะดวก”

“สะดวกครับ”

“เย้!” พะแพงร้องดีใจในอ้อมแขนของผู้เป็นพ่อ

“ปะป๊า พี่กวาง ไปด้วยกัน!”

“ครับ ไปด้วยกัน”

กวางหลุดยิ้มตาม แต่พอรู้ตัวว่าชานนท์กำลังมองมา เธอก็รีบก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มทันที

“พี่กวางหน้าแดง” คำพูดซื่อ ๆ ของเด็กสองขวบทำให้หญิงสาวชะงัก

“เอ๊ะ... พี่กวางเหรอ”

“แดงงง...” พะแพงเอื้อมนิ้วป้อม ๆ มาจิ้มแก้มเธออย่างไร้เดียงสา

“พี่กวางร้อนค่ะ”

“ร้อนเหรอ”

“ค่ะ... ร้อนมากเลย”

ชานนท์หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ กวางหันขวับไปมองเขา ก่อนจะเม้มปากอย่างเขิน ๆ

“คุณนนท์ก็...”

“พี่ยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ”

“ก็... หัวเราะอยู่ค่ะ” ยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองแก้ตัวไม่ขึ้น กวางจึงรีบหันกลับไปจัดอาหารต่อ ปล่อยให้ชานนท์อุ้มพะแพงเดินออกจากครัวไป

“ปะป๊า...”

“ครับ”

“พี่กวางหน้าแดงอีกแล้ว”

เสียงหัวเราะของเขาดังแผ่ว ๆ ตามออกไป ส่วนกวางได้แต่ยืนก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม หัวใจเต้นแรงจนไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่การอยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้...ทำให้เธอรู้สึกเขินได้ถึงเพียงนี้