ตอนที่ 7 ความปรารถนาที่ไม่ควรเกิด

หลังจากแน่ใจว่าน้องพะแพงไข้ลดและหลับสนิทไปแล้ว ชานนท์ก็เดินออกจากห้องนอนเล็กพร้อมกับความรู้สึกวาบหวามที่ยังคงตกค้างอยู่ในอก ภาพเนินอกขาวเนียนและสัมผัสนุ่มนิ่มของกวางยังคงติดตาและรบกวนสติของเขาตลอดเวลา ความกดดันและความโหยหาที่ถูกเก็บกดมานานหลายเดือน บวกกับอารมณ์ชายที่ถูกปลุกเร้าจนตื่นตัว ทำให้ก้าวขาพาตัวเองตรงไปยังห้องนอนใหญ่ หวังจะใช้ความคุ้นเคยกับภรรยาเพื่อปลดปล่อยความอัดอั้นทั้งหมดนี้ออกไป

ชานนท์ค่อยๆ คลานขึ้นเตียงนุ่ม สอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนหนา เขาเอื้อมมือไปสวมกอดเอวคอดของวิภาวรรณจากด้านหลัง ดึงร่างของภรรยาเข้ามาชิดแผ่นอกแกร่ง แล้วก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นของเธอด้วยความโหยหาอย่างหิวกระหาย

“วิ... นนท์ขอหน่อยสิครับ... นนท์เหงาเหลือเกิน” ชานนท์กระซิบเสียงพร่าเบา มือกดสะโพกงอนงามให้แนบชิดกับความเป็นชายที่ตื่นตัวเต็มที่

ยังไม่ทันที่ริมฝีปากของเขาจะได้ลูบไล้ไปถึงไหล่เนียน วิภาวรรณก็เกร็งตัวขึ้นมาทันที เธอสะบัดไหล่ดันอกสามีออกอย่างแรงด้วยความหงุดหงิดเต็มประดา ก่อนจะหันกลับมาขมวดคิ้วจ้องมองเขาในความมืดด้วยสายตาแข็งกร้าว

“นนท์! ทำอะไรเนี่ย! น่ารำคาญจริง” วิภาวรรณตวาดเสียงห้วน แม้จะกดเสียงต่ำเพราะดึกแล้ว แต่ก็เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด

“วิบอกกี่ครั้งแล้วว่าวิเหนื่อย วันนี้ประชุมทั้งวัน ตกเย็นก็ต้องตามเจ้านายไปรับรองลูกค้าจนปวดหัวไปหมด นนท์จะมาวุ่นวายเรื่องไร้สาระอะไรตอนนี้”

“วิ... แต่นี่มันผัวเมียกันนะ” ชานนท์พยายามอ้อนวอน สายตาฉายแววตัดพ้อ 

“นนท์ก็เหงา นนท์อยากออดอ้อน อยากมีอะไรกับเมียบ้าง มันผิดตรงไหน”

“ผิดตรงที่วิไม่มีอารมณ์ไง” วิภาวรรณถอนหายใจยาวอย่างหัวเสีย ก่อนจะดันตัวสามีออก จนชานนท์เกือบตกเตียง 

“ถ้าคิดแต่เรื่องใต้สะดือแบบนี้ ก็นวดตัวเองหรือไม่ก็ไปนอนที่อื่นเลยไป! วิจะนอนพักผ่อน พรุ่งนี้มีบินไปต่างประเทศแต่เช้า อย่ามาทำให้วิอารมณ์เสียและไม่ได้นอน”

พูดจบ วิภาวรรณก็ดึงผ้าห่มไปคลุมตัวแล้วพลิกหันหลังให้ทันที ไร้ซึ่งความแยแสหรือความนุ่มนวลใดๆ ชานนท์นั่งนิ่งอยู่บนเตียง ความรู้สึกเสียหน้า ความอับอาย และความขมขื่นใจบดขยี้อกจนจุก เขาทำได้แค่ถอนหายใจยาวๆ เดินคอตกออกจากห้องนอนใหญ่ไปอย่างบอบช้ำ หวังจะเอาเมีย แต่ก็ต้องจบลงด้วยความผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า

โดยที่ทั้งสองไม่รู้เลยว่า ประตูห้องนอนใหญ่ที่ปิดไม่สนิทนั้น ทำให้กวางซึ่งกำลังเดินออกมาเทน้ำดื่มในครัวยามดึก ได้ยินบทสนทนาและเสียงตวาดทุกคำอย่างชัดเจน

กวางยืนแอบอยู่ตรงมุมมืด มองเห็นแผ่นหลังกว้างของชานนท์เดินคอตกออกจากห้องนอนใหญ่ด้วยความน่าสงสาร หัวใจดวงน้อยของพี่เลี้ยงสาวกระตุกวูบ เธอรู้สึกสงสารและเห็นใจคุณพ่อลูกอ่อนคนนี้จับใจ

‘ทำไมคุณวิถึงทำแบบนี้นะ... คุณนนท์ทั้งหล่อ ทั้งอ่อนโยน แถมยังดูแลครอบครัวดีขนาดนี้ ทำไมถึงใจร้ายกับเขานัก’ กวางคิดในใจ สายตามองตามหลังร่างสูงที่เดินหายเข้าไปในห้องทำงาน

ความรู้สึกเสียดายและแอบคิดไปไกลเริ่มก่อตัวขึ้นในหัวใจของสาวรุ่นวัย 22 ปีอย่างห้ามไม่ได้ กวางแอบเม้มปากแน่น หน้าเริ่มร้อนผ่าวเมื่อความคิดแผลงๆ แวบเข้ามาในสมอง

‘ถ้าผู้ชายแสนดีและอบอุ่นขนาดนี้เป็นสามีเรานะ... เราจะไม่ปล่อยให้เขาต้องเหงาเลยสักคืน จะกอด จะเอาใจ... จะทำตัวน่ารักๆ ให้เขามีความสุขทุกวันเลย’ ความคิดระทึกใจทำให้น้องสาวของเธอรู้สึกวูบวาบจนต้องก้มหน้าลงด้วยความอายความคิดตัวเอง

ทางด้านชานนท์ เขาทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาตัวยาวในห้องทำงาน ความมืดและความเงียบย้ำเตือนถึงความเหงาที่บาดลึก แต่ในความมืดนั้น ภาพของกวางกลับลอยเด่นขึ้นมาแทนที่ ภาพเนินอกขาวเนียนที่ร่นออกมาจากคอเสื้อสายเดี่ยว ผิวกายนุ่มนิ่ม กลิ่นหอมแป้งเด็กอ่อนๆ และสัมผัสนุ่มจากมือน้อยๆ ที่ประสานกันเวลาเช็ดตัวลูกสาว

ชานนท์กลืนน้ำลายลงคอด้วยความอย่างยากลำบาก ความเป็นชายที่ขยายตัวตึงแน่นใต้กางเกงวอร์มประท้วงจนเขาเกินจะต้านทาน ชายหนุ่มสอดมือเข้าไปใต้ผ้าห่ม กุมจับความแข็งขึงของตัวเองไว้แน่น แล้วเริ่มรูดรั้งเป็นจังหวะเบาๆ

“กวาง... กวางครับ...”

ร่างสูงหลับตาลง จินตนาการถึงใบหน้าจิ้มลิ้มของพี่เลี้ยงสาว ภาพเธอกำลังส่งรอยยิ้มหวาน ภาพเรือนร่างเปลือยเปล่าอันนุ่มนิ่มที่ยอมสวมกอดเขาไว้บนโซฟาตัวนี้ ชายหนุ่มเร่งจังหวะมือเร็วขึ้น ลมหายใจเริ่มกระชั้นติดขัด เสียงถอนหายใจพร่าดังระริกในห้องทำงานที่เงียบสงบ ความปรารถนาอันรุนแรงที่มีต่อกวางขับเคลื่อนให้เขาเร่งมือจนกระทั่งร่างกายเกร็งสะท้าน ปลดปล่อยน้ำรักอบอุ่นออกมาเปรอะเปื้อนฝ่ามือและผ้าห่มจนหมดสิ้น

พ่อหม้ายทางอารมณ์นอนหอบหายใจโรยแรง ความเหน็ดเหนื่อยทับโถม แต่หัวใจกลับรู้สึกวาบหวามอย่างประหลาด คืนนั้น เขาเคลิ้มหลับไปพร้อมกับเก็บเอาร่างบางของกวางไปฝันถึงบทรักอันหวานซาบซ่านและเร่าร้อนตลอดทั้งคืน

แสงจันทร์รำไรส่องผ่านผ้าม่านหน้าต่างห้องนอนเล็ก อุณหภูมิจากเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ แต่ภายในฝันของกวางกลับร้อนระอุราวกับมีไฟลุกโชน

ในห้วงนิทรา กวางรู้สึกเหมือนตัวเองไม่ได้นอนอยู่บนเตียงเดี่ยว แต่กำลังนอนระทวยอยู่บนเตียงกว้างในห้องนอนใหญ่ ร่างกายของเธอเปลือยเปล่า ไร้ซึ่งเสื้อผ้าพันกาย สายตาหวานเยิ้มช้อนมองเรือนร่างกำยำของชานนท์ที่กำลังทาบทับอยู่ด้านบน ร่างสูงใหญ่ของคุณพ่อลูกอ่อนเต็มไปด้วยมัดกล้าม ซุกไซ้ใบหน้าคมคายลงกับซอกคอหอมกรุ่นของเธออย่างหิวโหย

“คุณนนท์ขา... อ๊ะ...”