ดื้อผสมกวน

โลเคชั่นที่วิชชี่ปักมาให้คือใต้สะพานข้ามแม่น้ำ ตรงจุดนี้เหล่าวัยรุ่นจะมานั่งชิลยามเย็นไปจนถึงดึกเพราะบรรยากาศเย็นสบายมีลมพัดผ่านตลอดเวลา

         สามคนแยกย้ายกันกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า นัดหมายมาพบเจอกันในเวลาหนึ่งทุ่ม

         เหมยลี่พักอาศัยอยู่คอนโดมิเนียมที่เคยเป็นที่อยู่อาศัยของคุณ หากออกมายืนตรงระเบียงจะมองเห็นบ้านหลังใหญ่ราวกับคฤหาสน์ ที่นั่นคือบ้านของคุณป้า ป้าผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องของมารดาเธอ

         ตลอดการเติบโตจนถึงช่วงอายุสิบแปดปีเหมยลี่ถูกเลี้ยงดูอยู่ในกรอบ ถึงกฏเกณฑ์จะไม่ได้รัดกุมมากนัก แต่เธอก็รู้สึกว่ากรอบนั้นไม่มีทางหลุดออกไปได้ง่ายๆ

         เป็นเด็กดี เชื่อฟังพ่อแม่ แม้แต่การเรียนก็ด้วย ทั้งที่เธอชอบศิลปะและมีพรสวรรค์ในการวาดรูป ก็ยังตามใจพ่อกับแม่มาเรียนบริหารเพราะท่านหวังว่ามันจะหางานทำในอนาคตได้ไม่ยาก

         ครอบครัวธรรมดามีลูกชายลูกสาวที่ความสามารถแตกต่าง พี่ชายของเธอไปเป็นหมอทั้งที่เขาเล่นดนตรีเก่งที่สุด เหมยลี่ไม่แปลกใจว่าทำไมเธอต้องตามใจพ่อแม่และอาจต้องใช้ความพยายามและอดทนมากถึงสี่ปี

         ดูสิ! ขนาดปล่อยให้มาใช้ชีวิตอยู่คนเดียวแล้วก็ยังส่งมาอยู่ใกล้หูใกล้ตาญาติมิตร เลือกให้อยู่มหาวิทยาลัยเดียวกับคุณเพื่อหวังว่าเขาจะควบคุมเด็กแอบดื้ออย่างเธอ

         ดื้ออย่างไร.. ก็ชอบแอบโดดเรียนพิเศษไปวาดรูปในคาเฟ่อาร์ตไง

         นับนิ้วดูก็น่าจะเกินสิบครั้ง พ่อรู้ก็หักค่าขนม แม่รู้ก็บ่นจนหูชา

         ขอไม่เคลมการเป็นเด็กดีแล้วกัน เธอมันเด็กดื้อด้านแบบหน้าซื่อตาใสตัวดีเลยล่ะ

         

         นั่งรถแท็กซี่มายังจุดนัดพบได้ตรงเวลาเป๊ะ ทว่าเพื่อนอีกสองคนกลับไลน์มาบอกว่ารถติดมากและจะเปลี่ยนการเดินทางใหม่เป็นวินมอเตอร์ไซต์ ระหว่างนี้เหมยลี่เลยมายืนซื้อไอศกรีมกิน สั่งไอศกรีมช็อกโกแลตของโปรดมาถือได้ก็ขยับมายืนฝั่งใต้ต้นไม่ใหญ่ มองดูผู้คนทำกิจกรรมยามเย็นกันอย่างตื่นเต้น

         ตรงฝั่งซ้ายไกลๆ เป็นลานแอโรบิค ขยับเข้ามาหน่อยเป็นเด็กปั่นจักรยาน ตรงกลางเป็นขั้นบันไดให้คนมาจับจองที่นั่ง ถัดไปทางขวามีทางลงของรถมอเตอร์ไซต์ มีรถมอเตอร์ไซต์บิ๊กไบค์ขับลงไปจอดอยู่สามคัน

เหมยลี่หยุดความสนใจเอาไว้ตรงนี้ สายตาของเธอสั้นเพียงเล็กน้อยจึงพอจะมองเห็นว่ากลุ่มแก๊งนั้นคือใคร

"ไม่คิดว่าแก๊งโซนวอ.จะมาอยู่ตรงนี้ด้วย"

แต่มองดูแล้วในสามคนนั้นไม่มีพี่ชายเธอ สองขาจึงก้าวเดินไปหา ยิ่งเข้าใกล้ยิ่งมองเห็นชัดเจนว่าที่กำลังยืนสูบบุหรี่กันอยู่คือใคร

"หวัดดีค่าเฮียๆ"

เฮียๆ ที่ว่าสะดุ้งโหยง บุหรี่แทบหลุดจากมือเพราะเสียงสดใสที่เข้ามาทักทาย แต่ก็ต้องกลั้นขำกันแทบไม่ทันเพราะเหมยลี่ส่งยิ้มให้ทุกคน ทว่าปากกลับมีแต่คราบช็อกโกแลตเลอะเทอะแม้กระทั่งฟัน

เฉินสบตากับไผ่และจอมพล อ่านสายตาเพื่อนออกว่าช่วยน้องเขาหน่อย เขาเป็นเพียงคนเดียวที่เข้าใกล้ผู้หญิงได้เพราะยังไม่มีเจ้าของ ไม่มีใครจับจอง ไม่มีปัญหากับใคร

เขาเลยยื่นมวนบุหรี่ให้ไผ่ถือแล้วเดินเข้าไปหาเหมยลี่ ถลกเสื้อยืดสีขาวขึ้น มือข้างหนึ่งจับท้ายทอยคนตัวเล็กล็อก

ครั้งนี้เป็นเหมยลี่ที่ตกใจ เธอขืนตัวแต่สู้แรงยักษ์อย่างเฉินไม่ได้ ถลาเข้าหาตัวเขาแล้วปล่อยให้ริมฝีปากถูกปัดป่ายเช็ด

ตอนนี้แหละถึงรู้ว่า.. ปล่อยความเด๋อให้คนอื่นเห็น

มั่นใจว่าสะอาดเอี่ยมเฉินก็ขยับออก ปล่อยชายเสื้อลงไม่ได้สนใจเลยว่ามันเลอะเทอะแค่ไหนแล้วขยับกลับไปยืนที่เดิม รับบุหรี่มาสูบเหมือนเดิม

มีแต่เหมยลี่ที่มองเสื้อตัวนั้นด้วยความเสียดาย บอกกันตรงๆ เธอก็จะหยิบกระดาษทิชชู่จากในกระเป๋ามาเช็ด ไม่เห็นจะต้องเสียสละขนาดนั้น

"มาเที่ยวเหรอครับน้องเหมย"

คำถามของไผ่ดึงความสนใจ เหมยลี่พยักหน้าหงึกๆ

"เพื่อนชวนมานั่งชิลค่ะ แต่เพื่อนยังมาไม่ถึง พวกเฮียมาที่นี่บ่อยเหรอคะ ขับปรู๊ดลงมาคล่องมากแล้ว"

"ก็ตั้งแต่อยู่ปีหนึ่งเหมือนเรา" จอมพลตอบ

"แล้วเฮียคุณไปไหนเหรอคะ"

"ไอ้นั่นมันติดเมี.. เอ่อ ติดแฟนจะตาย นานแบบปีมะโว้ถึงจะออกมา"

"พวกเคยทำตัวไม่ดีก็งี้แหละค่ะ อยู่ห่างๆ กลัวจะโดนทิ้งนั่นแหละ"

พูดถึงคนโน้นแต่ไม่รู้ทำไมคนทางนี้ถึงสะดุ้ง ไผ่กับจอมพลสบตากัน

อยากกลับไปอยู่กับเมียเลยว่ะ กลับตอนนี้ยังทันไหมวะ

"แล้วทำไมเฮียเฉินถึงไม่มีแฟนกับเขาล่ะคะ"

"ถามทำไม" เป็นอีกครั้งที่เฉินหันมาสบตา

ท่าทางของเขาเท่ห์ระเบิด แถมยังแต่งตัวแบบวัยรุ่นเทสต์ดี เสื้อยืดสีขาวเข้าคู่กับกางเกงยีนส์สีดำขากระบอก รองเท้าผ้าใบก็เป็นสีขาว มีเครื่องประดับเป็นต่างหูและสร้อยคอที่สอดอยู่ในเสื้ออีกที นาฬิกาที่สวมใส่ก็น่าจะแบรนด์หรูราคาแพง

หนุ่มตี๋ที่จริงใจและหล่อสุดๆ

"ก็เพราะสงสัยไงคะถึงถาม ไม่สงสัยเหมยจะถามเหรอ"

กวนว่ะ! เฉินคิ้วขมวด หันหลังให้เธอดื้อๆ

ปกติก็ไม่ได้อ่อนโยน ไม่ติดว่าเป็นผู้หญิงเขาเตะก้นไปแล้ว

"พี่ตอบให้แทนก็ได้"

"ไอ้ไผ่อย่าเสือก" เฉินรีบหันมาดัก และเหมือนจะโยนคำถามหลังมากระแทกหน้าอีกคนอย่างจัง

"ไม่เสือกก็ได้ค่ะแล้วเหมยก็ไม่โกรธนะที่พี่พูดจาไม่ดีแล้วก็ใส่อารมณ์ เหมยถือว่าเหมยผิดเองค่ะที่ถาม ไปนะคะ"

ส่งยิ้มสดใสแล้วเดินหันหลังออกไป มีสายตาทุกคนมองตาม โดยเฉพาะสายตาของเฉินที่ไม่ละหนีแม้แต่วินาทีเดียว

น้องไอ้คุณแม่งกวนตีน