อาหมวย

เป็นปกติที่แก๊งโซนวอ.จะนัดกันมานั่งดื่มเบียร์ที่ใต้สะพานข้ามแม่น้ำเพราะจอมพลมักเอารถที่เพิ่งรับจำนำใหม่มาโชว์ ทว่าวันนี้ไผ่กับเฉินขับรถของตัวเองมาด้วย

บรรยากาศยังคงครึกครื้นไปด้วยผู้คนและเสียงเพลงแอโรบิค แต่แม้ผู้คนจะมากมายแค่ไหน ณ ที่ตรงนี้ก็ยังเป็นสถานที่ผ่อนคลายได้เสมอ

"รอบหน้ากูจะพาเอิร์ทมา" ไผ่เอ่ยขึ้น

"แล้วทำไมวันนี้ไม่พามา" เฉินสงสัย

"ก็กูถามไอ้จอมแล้ว มันบอกว่าน้องแก้มหวานไม่ว่างมา กูกลัวเอิร์ทมาแล้วไม่มีเพื่อนคุย"

"คุยกับมึงไง"

"กูไม่ใช่เพื่อน" ไผ่พูดเสียงกระแทกแล้วกวักมือเรียกเด็กเดินเบียร์ให้มาหา

"ครึ่งโหลเลยไหมพี่"

เด็กชายวัยสิบสองปีเปิดฝาลังโฟมที่ห้อยลำคอมา ด้านบนจะเป็นกระป๋องน้ำอัดลม ทว่าด้านล่างจะเป็นน้ำสีเหลืองที่ทำให้มึนเมา

"คนละกระป๋องพอไอ้เสือ"

เบียร์สามกระป๋องถูกหยิบใส่ถุงพลาสติกสีดำอย่างแนบเนียนแล้วยื่นให้ลูกค้าอย่างคล่องแคล่ว ไผ่ให้ทิปเพิ่มไปจากค่าเบียร์หนึ่งร้อยบาท เด็กชายก็ยิ้มแป้นเดินออกไปทันที

"หมดกูกลับนะ"

"อยู่ทำเหี้ยอะไร ไปกกเมียฟินกว่าอยู่กับพวกมึงอีก"

เฉินเหล่ตามองจอมพล "ขิงกูว่างั้นเถอะ"

"กูพูดจริง ดีต่อใจ ดีต่อไต มีแฟนแล้วยังมีคนช่วยทำงานด้วยว่ะ"

น้องแก้มหวานแฟนสุดที่รักช่วยงานจอมพลในเรื่องบัญชีจำนำและซื้อขายรถได้ เป็นทุกอย่างให้เขาแล้วจริงๆ

"มึงจะไปไหนก็ไป เดี๋ยวไปฝึกงานก็แทบไม่ได้เจอแล้ว"

"ไอ้เฉินมันน้อยใจมึงว่ะไอ้ไผ่"

"เดี๋ยวกูให้ไปแดนซ์ฟรีในโซน Edm ที่ผับกูปลอบใจ"

"ไม่เอา! แต่ถ้าส่วนลดแดกเหล้าเอา"

"ทำเหมือนฝึกงานจะไปไหนไกลว่ะ มึงฝึกกับมัน กูฝึกกับไอ้คุณ เลิกงานก็นัดแดกบ้านใครก็ได้"

"กูอาจจะไม่อยากไปแดกกับพวกมึงก็ได้"

"ถ้ามันหาย ติดหญิงชัวร์" จอมพลดักทางไว้ก่อน

"เหมือนมึงอ่ะ" เฉินย้อน

"เออ เหมือนกูนี่แหละ เอาเป็นไอดอลได้เพื่อน"

"เป็นหมาอย่างมึงกูไม่เป็นหรอก กลับเว้ย กูไปตรวจงานต่อ"

"ช่วงนี้งานรัดตัวจัด พ่อมึงให้เงินเดือนบ้างไหมเพื่อน" จอมพลถามด้วยความห่วงใย กลัวเพื่อนจะเหนื่อยฟรีจากการช่วยธุรกิจครอบครััว กลัวเงินจะไม่ถึงเพราะยังไม่เข้าไปทำงานเต็มตัว

"ให้จนกูใช้ไม่ทันแล้ว"

"เออ ค่อยสบายใจหน่อย"

ดื่มกันไม่กี่อึกเบียร์ก็หมดกระป๋อง เฉินรับอาสาเอาไปทิ้งลงถังขยะให้ จากนั้นก็มาสตาร์ทเครื่องยนต์รถมอเตอร์ไซต์บิ๊กไบค์สีแดงแล้วขับขี่ตามหลังเพื่อนอีกสองคันกลับขึ้นด้านบน

ระหว่างนี้สายตาก็เหลือบไปเห็นตรงมุมหนึ่งของบันได มีคนสามคนกำลังนั่งดื่มเบียร์เหมือนที่พวกเขาดื่ม กระดกแล้วทำสีหน้าแหยงๆ เบะปาก

เขาถอนหายใจพลางส่ายหน้า ปากบ่นพึมพำ...

'ร้อนวิชากันฉิบหาย เดี๋ยวรู้เรื่อง'

@เวลา 06.30 น.

เอื๊อก! เหมยลี่รู้สึกพะอึดพะอมจนต้องผุดลุกขึ้นนั่ง สองมือกอบกุมศีรษะ ใบหน้าเหยเกเพราะอาการปวดหัวครอบงำ

"กระป๋องครึ่งทำฉันแย่เชียวเหรอ" ปากบ่นพึมพำแล้วล้มตัวลงนอนอีกครั้ง

เมื่อคืนเธอดื่มเบียร์ไปแค่นั้นด้วยความยากลำบากเพราะไม่ชินกับรสชาติ แต่ไม่ย่อท้อหรอกนะ ทุกอย่างมันก็ต้องมีครั้งแรกกันทั้งนั้น

นอนได้อีกแปปก็ฝืนลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัว ถึงได้รู้สึกสดชื่นขึ้นมา

เหมยลี่โดยสารรถแท็กซี่เป็นประจำ ทว่าวันนี้เธอขอลงก่อนถึงมหาวิทยาลัยสองป้าย เดินเลียบฟุตบาทเข้าไปในร้านขายเสื้อผ้าแฟชั่นที่เปิดแต่เช้า มองหาเสื้อยืดผู้ชายสีขาวตัวใหญ่ เลือกจนเจอตัวที่ถูกใจก็จ่ายเงินไปสองร้อยเก้าสิบเก้าบาท นั่งวินมอเตอร์ไซต์อีกสี่สิบบาท

กลายเป็นว่าค่าไอศกรีมจากสิบห้าบาท มูลค่าเพิ่มขึ้นไปอีกหลายร้อย

เธอเดินตรงมายังโซนวอ.ก่อน ก็หวังว่าจะเจอเฉินเจ้าของเสื้อที่เสียสละเช็ดปากให้

เพียงมาหยุดยืนอยู่หน้าประตู มันก็ถูกผลักเปิดออกมาเองโดยไม่ต้องเคาะ

โชคดี! เขาอยู่พอดี

เฉินเลิกคิ้วเอียงหัวไปทางด้านใน "ไอ้คุณยังไม่มา"

"เหมยมาหาเฮียค่ะ" ยื่นถุงในมือไปให้ "ซื้อมาคืนค่ะ"

"เสื้อ?"

"เมื่อคืนเสื้อเฮียเลอะไอติมอ่ะ เหมยเลยซื้อมาคืน"

"ไม่ได้บอกว่าต้องคืน"

"แต่เหมยรู้ดีว่าต้องคืนค่ะ รับไปเถอะ เพื่อความสบายใจ"

เหมยลี่ยื่นถุงไปกระแทกหน้าอกแกร่ง แอบเบะปากนิดๆ ใส่คนขี้เก็ก พูดจาก็แข็งกระด้าง หน้าตาก็หล่อเสียเปล่า น่าเสียดายความหล่อ

ทว่าเฉินยังคงมองคล้ายกับชั่งใจ ไม่รับไปเสียที เหมยลี่เลยคิดว่ามันอาจจะยังไม่เพียงพอหรือเปล่า เธอควานมือไปในกระเป๋าสะพายหยิบบางอย่างออกมายื่นให้อีก

"งั้นแถมอันนี้ให้ด้วยแล้วกันค่ะ ไม่ใช่ใครจะได้ฟรีง่ายๆ นะคะเพราะเขาเสียตังค์ซื้อกันทั้งนั้น"

"ลูกอม?"

"ใช่ค่ะ ลูกอมยี่ห้ออาหมวย บ้านเหมยผลิตขายค่ะ เหมยให้เฮียสองเม็ด"

ครั้งนี้เฉินรับไปพร้อมกับถุงเสื้อ ไม่ได้พูดอะไรก็ปิดประตูลง เหมยลี่แลบลิ้นใส่ประตู

"ขี้เก็กที่สุด แหวะ!"

หารู้ไม่ว่าคนด้านในยังยืนอยู่และได้ยิน ถ้าไม่ติดว่าเป็นผู้หญิงเขาคงจะออกไปสวนสักหมัดสองหมัด แต่นอกจากจะเป็นผู้หญิงยังเป็นน้องสาวเพื่อน

เวรย่อมระงับด้วยการจองเวรเอาไว้ก่อน

เขาแกะลูกอมเม็ดเล็กโยนใส่ปากหวังใช้มันดับอารมณ์หงุดหงิด แต่เพียงมันแตะลิ้นก็ต้องเลิกคิ้วแล้วค่อยๆ ใช้ความรู้สึกลิ้มรส

รสชาติของมันคือบ๊วยที่ผสมความเย็นให้รู้สึกสดชื่น

เขามองอีกเม็ดที่เหลือ อ่านชื่อยี่ห้อ 'อาหมวย' รูปโลโก้มองอย่างไรก็รูปของคนนั้นเอามาวาดเป็นตัวการ์ตูน รสชาติอร่อยจนเขาอยากจะไปซื้อกินอีก กลัวจะลืมชื่อยี่ห้อเลยตั้งใจจะเก็บเม็ดนี้ไว้เลยหย่อนใส่ในถุงเสื้อยืดเอาไว้

เอามาคืนก็ดี เสื้อตัวนั้นราคาตั้งแพง เพิ่งจะใส่เป็นครั้งแรก มันก็น่าเสียดายอยู่เหมือนกัน