สถานะของเรา

เข้ามาในห้องชุดสองห้องนอนสองห้องน้ำเหมยลี่ก็วิ่งปรู๊ดไปมองกรอบรูปที่วางตั้งอยู่บนตู้โชว์ข้างทีวี

"คนนี้น้องเฮียเหรอ เหมยจำได้ว่าเคยเจอเขาที่โซนวอ."

"ใช่ เดี๋ยวค่อยดู มาคุยกับเฮียก่อน"

เฉินยกคนตัวเล็กลอยขึ้นราวกับตุ๊กตาให้มานั่งบนโต๊ะกินข้าวในห้องครัว หันไปหยิบน้ำผลไม้กล่องจากในตู้เย็นมาเจาะหลอดแล้วยื่นให้เธอ

"ขอบคุณค่ะ" เหมยลี่รับไปดูด ดวงตาจ้องมองเฉินที่ลากเก้าอี้มานั่งอยู่ตรงหน้า

"เฮียขอคำตอบ"

"คบนี่คือเป็นแฟนเหรอคะ"

"ครับ"

"ไม่ใช่ว่าต้องชอบกันหรือรักกันเหรอคะถึงเป็นแฟนกันได้ ถึงเหมยจะไม่เคยมีแฟน แต่เหมยก็รู้แหละเฮีย"

"เฮียขอเหมยคบเพราะอยากรับผิดชอบ เกิดไอ้คุณรู้เราจะได้มีเหตุผลตอบมัน"

"อ๋อ ที่แท้ก็หาทางเอาตัวรอด เหมยแอบคิดว่าเฮียเป็นสุภาพบุรุษงี้"

"เฮียเป็นสุภาพบุรุษ เป็นลูกผู้ชายตัวจริง เหมยพิสูจน์แล้ว"

วันนี้เธอยังสู้เขาไม่ได้เลยนะ เหมยลี่ทำแก้มป่อง พูดคุยจริงจัง

"เราไม่พูด เฮียคุณจะรู้ได้ไงคะ"

"มันไม่รู้หรอก แต่เฮียอาจจะไปบอกมันเองว่าให้ดูแลน้องดีๆ หน่อย นัดสวบกับผู้ชายแต่ดันขึ้นรถผิดคัน เจอไอ้ฆาตรกรโรคจิต มึงคงไม่ได้เห็นหน้าน้อง"

"พูดจาอะไรน่ากลัว"

"ชีวิตจริงเลย เหมยจะรู้ได้ไงว่าไอ้นั่นมันไม่พาเพื่อนมารุมด้วย ไม่แอบถ่ายคลิปเอาไปขายในเน็ต ไม่ชิงทรัพย์ตอนจบภารกิจ อย่าโลกสวย เฮียเตือนหลายรอบแล้วนะ"

ก็น่ากลัวจริงๆ เหมยลี่นั่งตัวตรงเชิดหน้า

อย่าไปยอมแพ้ง่ายๆ สิ มันอาจจะมีเหตุผลอะไรมาหักล้างการคบกันก็ได้

"พูดตรงๆ ว่าเฮียไม่สบายใจที่มาเอาน้องเพื่อน เฮียเลยอยากรับผิดชอบเพราะถ้าปล่อยเบลอ จะเข้าหน้าไอ้คุณไม่ติด"

"แต่มันก็ต้องปิดบังเฮียคุณอยู่ดี"

"แต่อย่างน้อยเฮียก็ไม่ได้หลอกฟันเหมย คบกันแล้วเฮียจะดูแลเหมย ถ้าเฮียบกพร่องในหน้าที่ เหมยไม่พอใจ ตอนนั้นจะเลิกกับเฮียก็ไม่ติด ไอ้คุณมารู้ทีหลังก็มีเหตุผลบอกว่าคบกันแต่เลิกแล้ว"

พูดยาวจัง เหมยลี่แทบจะคิดตามไม่ทัน เธอเลยพูดสิ่งที่คิดอยู่ในหัว

"แบบนั้นเหมยก็เปลี่ยนผู้ไม่ได้เลยน่ะสิ"

มือใหญ่คว้าหมับขาอ่อนเรียวขาว ออกแรงบีบเบาๆ พร้อมกับดวงตาคมดุมาก

"คบเฮีย เฮียก็จะมีแต่เหมย แบบนั้นดีไหม"

"มันก็ต้องดีอยู่แล้ว ใครจะอยากให้เฮียไปแรดล่ะคะ"

"เฮียก็ไม่ได้อยากให้เหมยไปแรดเหมือนกัน"

"วันนี้เหมยเถียงไม่ชนะเฮียเฉินเลยอ่า" เหมยลี่งอแง

"เฮียขอคำตอบ"

เฉินลุกขึ้นยืนเท้าสองแขนบนโต๊ะแล้ววางใบหน้าเอาไว้ตรงหน้าเธอ

"ด่วนเลยเหมย"

เหมยลี่ถอนหายใจเบาๆ มีคนดูแลมันก็ดี ที่เขาพูดมันก็ดี แต่เธอยังไม่คิดเรื่องแฟนเลย มีอีกหนึ่งทาง..

"เหมยไม่อยากเอาเปรียบเฮีย เมื่อคืนเหมยก็เป็นคนผิดที่ขึ้นรถผิดคัน เอางี้.. ไม่ต้องคบกันเป็นแฟนแต่เฮียดูแลเหมยอย่างที่เฮียต้องการได้เลย โอเคไหมคะ"

เหมือนจะยังไม่เป็นที่พอใจ เฉินยังคงทำหน้าตึง

"ไม่เอาแบบนี้ ก็ไม่เอาแล้วค่ะ เป็นแฟนกันมันต้องรักกัน เหมยจะเป็นแฟนแค่กับคนที่เหมยรักและรักเหมยค่าเฮีย"

ตอนนี้เราไม่ได้รักกัน มันก็แค่เซ็กซ์ที่เชื่อมเราสองคน

"ขอสถานะให้เฮียหน่อย"

"อื้ม.." เหมยลี่ทำท่าครุ่นคิด ไม่นานก็คิดออก "กัลยาณมิตรที่ดี"

"เหมย!"

"ไม่ดีเหรอคะ คิดใหม่ๆ"

เฉินจดจ้องมองรอลุ้น เขาก็แค่ไม่อยากเป็นอะไรก็ไม่รู้ อยากมีสถานะชัดเจน กระทั่งเธอพูดอีกหน..

"กิ๊กค่ะ เราเป็นกิ๊กกัน"

ดีตรงไหนวะ! เขาทิ้งตัวกลับลงมานั่งที่เดิมอย่างอ่อนแรง

หงุดหงิดว่ะ ไม่พอใจโว้ย แต่เหมือนจะทำอะไรไม่ได้เพราะเธอดูจะพอใจม๊ากถึงได้ยิ้มจนลูกตาหายไปขนาดนั้น

"โอเคแล้วเนอะ งั้นเหมยกลับได้เลยไหม"

"ไม่ให้กลับ"

"อ้าว.."

มันมีไม่กี่อย่างที่จะช่วยลดความหงุดหงิด เฉินพุ่งขึ้นไปจูบริมฝีปากอวบอิ่ม แนบสองมือประคองใบหน้าเล็กให้แหงนเงยรับจูบที่บดขยี้จากความรู้สึกอัดอัด

ก็เห็นท่อนขาขาวๆ มาตั้งหลายครั้งแล้ว ไม่เคยจะขึ้นแบบนี้มาก่อนจนไม่อยากปล่อยเธอไปไหน

จูบเร่าร้อนดั่งกองไฟหลอมละลายเหมยลี่ได้อยู่หมัด เธออ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขนที่เข้ามาโอบกอด จูบตอบเลียนแบบเขา แต่วันนี้แตกต่างจากเมื่อคืนตรงแสงไฟ

วันนี้เธอเห็นหน้าเขาชัดเจนและน่าแปลกที่ไม่มีความรังเกียจหรือลำบากใจเกิดขึ้น

มีแต่.. "อย่าทำเสื้อเหมยขาดอีกนะ"

เมื่อคืนเธอต้องใส่เสื้อฮู้ดกลับพร้อมกับซากเสื้อนักศึกษาที่ยัดอยู่ในกระเป๋า

พอบอกแบบนั้นเฉินก็วางมือลงบนเม็ดกระดุม ค่อยๆ แกะมันออกทีละเม็ด สายตาไม่ละหนีไปจากดวงตาสุกใสที่แอบไหวระริกสั่นกลัว

เสื้อสีขาวหลุดออกจากร่างกาย มือใหญ่ก็เคลื่อนไปด้านหลังปลดตะขอบราเซียออกไปพร้อมกัน

"อยู่รอดปลอดภัย"

"แต่เฮียอาจจะตายคาอกเหมยก็ได้"

"มาลองดู"

มุมปากหนายกยิ้มอีกแล้ว ครั้งนี้แถมดวงตาซุกซนด้วย

โคตรร้ายกาจ

แต่แล้วสิ่งพวกนั้นก็หายไป เฉินฝังใบหน้ากับลำคอขาว ซุกไซ้ดอมดมลากริมฝีปากลงมาเรื่อยถึงหน้าอก ปาดเลียวนยอดอกสองมือบีบขย้ำ

ตัวก็แค่เนี่ย ไม่รู้ไปเอานมมาจากไหนเนื้อล้นไปหมด

"อื้อ! เฮีย.. เหมยเสียว"

เหมยลี่แหงนเงยใบหน้าครางหวิว สองแขนค้ำยันกับโต๊ะลำตัวเกร็งพยายามต่อสู้กับความเสียวรอบกาย

เธอชอบสัมผัสของเขาในวันนี้จัง ค่อยเป็นค่อยไป ไม่รีบร้อน เธอรู้สึกเหมือนถูกทะนุถนอม ยิ่งตอนเขาก้มต่ำลงกว่านั้นไปจูบอยู่แถวหน้าท้อง ใช้จมูกปัดป่ายเล่นกับจิลเวอรี่ดอกเดซี่ตรงสะดือ..

"ฮื้อ! เหมยมวนท้องไปหมดแล้วค่า"

"แล้วตรงนี้รู้สึกยังไง"

น้ำเสียงที่ถามช่างแหบพร่ามาพร้อมกับสายตามีเสน่ห์ร้อนแรง เหมยลี่มองหน้าเขาได้ไม่นาน เฉินชอบพามันหายไปจากรัศมีสายตา ฝังลงตรงกลางหว่างขาที่แยกกว้าง

สองเท้าเล็กจิกลงบนโต๊ะสั่นเกร็ง ก้นกระดกลอยสู้ลิ้นร้ายกาจตวัดเลียจุดพีคของเธอ ยิ่งเขาระรัวความเร็ว เหมยลี่ก็กรีดร้องลำตัวเกร็งค้าง รู้สึกเหมือนตรงนั้นปล่อยพลังได้ แถมหัวใจยังเต้นระรัวด้วย

"เหมยแพ้เฮียหนึ่งยก"

เฉินพึมพำพูดอยู่ตรงนั้น ยังไม่ละริมฝีปากห่างไปไหน เก็บกินความอร่อยจนเรียบถึงได้ย้ายริมฝีปากมาปัดป่ายขาอ่อนแล้วหยัดยืนขึ้นปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาสีขาวออกจนหมด มีมือเล็กมาช่วยปลดเข็มขัด

เหมยลี่ไม่มีความอายหลงเหลือแล้ว มันหยุดไม่ได้อีกแล้ว รูดซิปลงเธอก็ล้วงเอาความใหญ่โตออกมาสาวรูดด้วยมือ ริมฝีปากเผยออ้ารับจูบเร่าร้อน สองขาอ้ากว้างให้เขาหยอกล้อเธอด้วยนิ้ว

"ซี้ด! เสียว"

"เฮียครางแล้ว เฮียแพ้เหมยหนึ่งยก" คนตัวเล็กยิ้มจนตาหยี ไม่รู้ตัวเลยว่าชัยชนะที่แท้จริงไม่ใช่ของเธอ

"ถ้าเสมอ งั้นคงต้องวัดกันต่อ"

เขาผลักเธอนอนลง ผลักดันสองขาเรียวแบะกว้างเตรียมพร้อมแล้วล้วงเอาถุงยางอนามัยจากกระเป๋ากางเกงมาสวมใส่ สายตาเขาจับจ้องมองความอมชมพู สวย น่ามองและชวนให้ครอบครอง

ทุกอย่างเรียบร้อยเฉินไม่รอช้าขยับสะโพกไปแนบชิด จับเจ้าตัวร้ายฟาดความอมชมพูสองหนแล้วสอดลึกเข้าไปทันที

ครั้งนี้ง่ายกว่าเมื่อคืนแต่ยังคงคับแน่น

เขาแหงนเงยใบหน้าครางซี้ด ดันสะโพกจนสุดทางก็ขยับเร่งเร้าซอยถี่ มือวางแนบลำคอขาว บอกให้เด็กดื้อรู้ว่าเขาเป็นคนคุมเกมและเธอต้อง..แพ้เขาอีกหลายๆ ยก

"แรง แรงไป"

เหมยลี่ร้องบอกความแรงก็ลดลง เฉินโน้มตัวลงจูบปากอิ่มเคลื่อนมาหอมแก้มนวลพูดพึมพำ

"ขอโทษครับ"

หนึ่งสิ่งที่ต้องทำคือการศึกษาคู่นอน แม้เขาจะไม่ได้มีบ่อยและไม่จำเป็นต้องศึกษา การซื้อผู้หญิงมาปรนเปรอก็แค่ระบายความอยาก เขาไม่จำเป็นต้องถนอมใคร

แต่ไม่ใช่กับ..กิ๊ก

พอย้ำสถานะที่เขาไม่พึงพอใจ จากจะทะนุถนอมก็สาดเอวในจังหวะเดิม

ใครอยากเป็นกิ๊กวะเหมย เขาไม่ชอบสถานะนี้เลยจริง