สู้เขาไม่ได้

เหมยลี่ไม่เข้าใจ แต่เฉินกลับว้าวุ่นใจ

หลังจากขับรถไปส่งเธอที่คอนโดมิเนียมเขาก็กลับมานอน ทว่านอนเท่าไหร่ก็ไม่หลับ สัมผัสคับแน่นยังติดตรึง กลิ่นตัวหอมๆ ก็ด้วยที่ติดจมูกกลับมา

ถึงว่า! ทำไมคุ้นทั้งเสียงทั้งกลิ่น

สิ่งเหล่านั้นไม่ทำให้เขาว้าวุ่นเท่ากับว่าเขาเอาน้องสาวเพื่อน

ไอ้คุณรู้กูตายคาตีนมันแน่

เขาบอกไม่ได้เลยว่าคุณจะรู้หรือไม่รู้ มันจะเป็นความลับตลอดไปได้หรือไม่ แต่เขาไม่อยากให้เหมยลี่ไปทำแบบนี้กับใครอีกจนมานั่งเสียใจและพูดว่า..ไม่น่าเลย

แค่มาพลาดกับเขามันก็ไม่สมควรเกิดขึ้น

แต่ก็ยังนับว่าโชคดีที่เป็นเขาไม่ใช่คนอื่น

"มีเรื่องเครียดเหรอวะ จัดงานแล้วมีปัญหาไง"

นั่งทำงานอยู่จอมพลเอ่ยทักเฉิน ด้วยคิ้วที่ขมวดมุ่นตลอดเวลา อดคิดไม่ได้ว่าเพื่อนเขาจะมีปัญหา

"ไม่มี"

"ไม่มีแล้วคิ้วมึงต้องชิดเบอร์นี้เลย"

"มันเป็นเอง กูพยายามแล้ว"

พยายามจะไม่คิดอะไรและเฝ้ารอเวลาตอนเย็นจะไปเอาคำตอบที่ต้องได้ยินว่าตกลงเท่านั้น เขาไม่มีทางยินยอมให้เหมยลี่นัดเดทนัดบอดนัดสวบกับใครอีกแน่

ไม่ใช่เฉินคนเดียวที่ออกอาการเครียดและกังวล เหมยลี่ก็ทำหน้าหงิกมาตั้งแต่เมื่อคืน ใช่ว่าจะนอนหลับง่ายเสียเมื่อไหร่

ถูกเปิดซิงเจ็บเป็นบ้า

แถมยังต้องมานั่งตัดสินใจว่าจะเอาอย่างไรดีอีก

"ให้รีวิวก็ไม่ยอม แกงกฉันก็จะงก"

วิชชี่พูดจาเหน็บแนมตั้งแต่เช้าถึงได้รู้ว่าพอเธอขึ้นรถไป เพื่อนก็ไปเลยจึงไม่เห็นว่ามีรถเก๋งสีดำอีกคันมาจอด

ส่วนคุณแบล็คน่ะเหรอ ยังไม่ได้เปิดอ่านแชทล่าสุดของเขาเลย

"เรื่องแบบนี้ไม่ต้องเล่าก็ถูกแล้ว เราก็คงไม่อยากไปอยู่ในบทสนทนาของผู้ชายใช่ไหมล่ะ"

ลูกตาลยื่นขนมปังให้เหมยลี่ "กินหน่อย วันนี้แกไม่ยอมกินข้าวเลยนะ"

เห็นท่าทางของเหมยลี่ ลูกตาลคิดเอาเองว่าคงถูกคุณแบล็คเทหลังจากจบคืนเร่าร้อน นี่ล่ะหนาที่เขาบอกว่าอย่าเอาใจลงไปเล่น

"เฮ้อ! ฉันกลับดีกว่า"

"ไม่ไปเดินตลาดนัดแล้วเหรอ"

"รู้สึกปวดหัวน่ะ เอาไว้รอบหน้านะ"

"งั้นเดี๋ยวเดินไปส่งขึ้นรถ ป่ะ.."

"ไม่ต้องๆ พวกแกไปเถอะ เดี๋ยวฉันจะออกหลังมอ จะซื้อเคบับกินสักชิ้น"

ปฏิเสธแล้วรวบของจากมือวิชชี่มาถือ โบกมือลากันที่หน้าตึกคณะแล้วเดินมาทางหลังมหาวิทยาลัย มาเจอะเจอกับแอลลี่ที่กำลังเดินขายขนมอยู่พอดี

"อาซ้อแอลลล"

เจอว่าที่พี่สะใภ้เหมยลี่ก็เข้าไปสวมกอดเธอ เหล่ตามองขนมในตะกร้า

"หิวอ่า"

"หิวก็เอาไปกินเลย"

"สองอันนะคะ"

แอบลี่หยิบขนมมินิเค้กที่เธอทำให้น้อง เคบับที่ร้องว่าจะกินก็หมดความหมาย

"ทำไมยังเดินขายอยู่ล่ะคะ กริ๊งไปบอกคุณแฟน ก็คงเหมาหมด"

"ก็เพราะเป็นแบบนั้นไงเลยไม่กริ๊ง อยากให้คนอื่นได้กินบ้าง พี่คุณกินคนเดียวเดี๋ยวอ้วน"

"อ๋อ เดี๋ยวจากคนแซ่บจะกลายเป็นพี่หมีใช่ม๊า"

"ช่าย"

"อิจฉา"

"ไม่ต้องอิจฉาหรอก เดี๋ยวก็มีมาเชื่อพี่สิ พี่ไปก่อนนะ คนจะหมดมอแล้ว"

"ค่า ขายดิบขายดีนะคะซ้อ"

โบกมือลาว่าที่พี่สะใภ้ก็หันหลังเดินต่อ

เดี๋ยวก็มีมาเหรอ.. มีคนเสนอตัวอยู่ตอนนี้ไง

และเหมือนว่ารถเก๋งสีดำคันเดียวกับเมื่อคืนจะจอดอยู่ข้างหน้าด้วย เหมยลี่เห็นแล้วแต่ทำทีไม่สนใจ คิดว่าเฉินอาจจะมาจอดรถเฉยๆ เลยทำทีเดินผ่านไป ทว่าท่อนแขนกลับถูกคว้าทันทีที่กระจกฝั่งคนขับเลื่อนลง

เฉินสวมใส่แว่นตากันแดดสีดำแบรนด์หรูบดบังดวงตา ทว่าก็มองออกว่าเขากำลังออกคำสั่ง.. มาขึ้นรถ โดยไม่เอ่ยปากพูด

"ขึ้นรถเหรอคะ" เหมยลี่เลยต้องถามย้ำกันหน้าแตก

"ครับ"

"ไปไหนคะ"

"ไปให้คำตอบเฮีย"

เกรงจะมีคนเห็นเหมยลี่เลยรีบขึ้นรถ ขึ้นรถมาปุ๊บก็มีถุงกระดาษมาวางลงบนหน้าตัก เธอไม่รีรออ้าปากถุงดู

"ไก่ป็อป! เฮียซื้อมาฝากเหมยเหรอ"

"ครับ"

"เหมือนรู้ว่าเหมยกำลังหิวเลย งั้นขอกินเลยนะคะ"

ขนมปังกับมินิเค้กถูกเมิน เหมยลี่เลือกจะกินไก่ป็อปแสนอร่อยจากแบรนด์ดัง เคี้ยวตุ้ยๆ จนสองแก้มป่องแล้วหันไปทำตาเหล่ใส่คนขับหวังให้เขาขำ

แต่คนอะไรขี้เก็กที่หนึ่ง ไม่ขำไม่ว่ายังมาขมวดคิ้วใส่หรือเขาจะเคืองที่ไม่แบ่งให้กิน

"แบ่งให้ก็ได้ค่ะ"

ช้อนส้อมพลาสติกจิ้มไก่ป็อปหนึ่งชิ้นแล้วยกขึ้นมาจ่อตรงหน้าเฉิน พอเขาจะอ้าปากรับ ไก่นั้นก็ลอยกลับไปคาอยู่ในปากคนป้อน

เหมยลี่ยักคิ้วกวน ได้แกล้งเขาสนุกจริงๆ เลย

แต่เธอคงไม่รู้ว่ากระดูกคนละเบอร์กับเขา รถจอดติดไฟแดงเฉินก็พุ่งเข้าหาแล้วแย่งไก่ป็อปนั้นมากิน ได้ไก่ไปแล้วก็ยังไม่ผละห่าง ดูดดึงริมฝีปากรุนแรงราวกับจะฟื้นความทรงจำเมื่อคืนนี้

"อื้อ!"

จูบจนคนถูกจูบร้องท้วง เฉินถึงได้หยุดผละห่างแล้วยกยิ้มอย่างผู้ชนะ

"ห้องเราหรือห้องเฮีย"

"ปะ ไปทำไมคะ"

"ไปคุยกันไง"

"คุยที่ไหนก็ได้ไหม จำเป็นต้องไปห้องด้วยหรือไง"

พลั๊ก! สัญญาณเปลี่ยนเป็นไฟเขียวเธอก็ผลักเขาออกห่างแล้วเบือนหน้าหันหนีมาอีกทาง

เป่าลมออกจากปากเบาๆ ไล่ความรู้สึกปั่นป่วนในอกและช่องท้อง

ไอ้เฮียเฉินบ้า! มีใครเห็นไหมก็ไม่รู้

"ห้องเฮียแล้วกัน"

เฉินเลือกให้แล้วหักพวงมาลัยเลี้ยวซ้ายเปลี่ยนเส้นทาง ดวงตาเหล่มองคนข้างๆ

ก็ไม่ได้แน่ไปทุกเรื่องนี่หว่า

รถหรูตรงดิ่งมายังคอนโดมิเนียมของเฉิน เขาจับจูงมือคนตัวเล็กที่ทำตัวเป็นเด็กน้อยห้าขวบสนอกสนใจมองนั่นมองนี่ เหมยลี่หยุดดูแม้กระทั่งต้นไม้หน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ เอานิ้วไปเขี่ยๆ ดูว่าของจริงของปลอม

"ไป" เฉินสอดมือเข้าใต้รักแร้ยกคนตัวเล็กลอยหวือเข้ามาในลิฟต์ พอเข้ามาในนี้ก็ยืนอ่านป้ายประชาสัมพันธ์ต่างๆ

"อุ๊ยเฮีย มีคนทำแบบนี้ด้วยเหรอ"

นิ้วชี้เล็กจิ้มลงไปในข้อคำเตือนการอยู่อาศัย

"ห้ามทิ้งถุงยางอนามัยใช้แล้วลงมาทางระเบียง เฮียหรือเปล่าเนี่ย"

"ก็รอดูว่าใช่ไม่ใช่"

"จะรอดูยังไงอ่ะคะ"

เหมยลี่เอียงคอทำตาแป๋วสงสัย

คิดจะนัดกับผู้ชาย ทันเล่ห์เหลี่ยมผู้ชายไม่ได้สักข้อ ไอ้คุณมันสอนน้องยังไง

ลืมไป.. มันเอาเวลาไปขลุกอยู่แต่กับเมียมาเกือบปี ตอนนี้ก็ยิ่งห่างไม่ได้เพราะกลัวเขาจะทิ้ง

งั้นเดี๋ยวจะเสียสละดูแลอบรมสั่งสอนคนนี้ให้แล้วกัน