5

“อลินเกือบไม่ได้งานก็เพราะราฟเลยค่ะ”

“อ้าว ทำไมล่ะลูก” อรพินวางชุดถักโครเชต์ลงบนโต๊ะกาแฟตรงหน้า กระเป๋าที่เธอกำลังถักอยู่นี้ตั้งใจจะเอาไปเป็นของฝากให้ณิชิดามารดาของอคิระ เห็นทีต้องขอพักไว้สักครู่เพื่อที่จะได้ตั้งใจฟังเรื่องของลูกสาวและไม่รู้ว่าหลังจากฟังจบจะเอ็นดูใครก่อนระหว่างอลินญาหรืออคิระ

“คุณแม่ก็รู้นี่คะว่าราฟไม่ชอบอลิน” อรพินพยักหน้ารับเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก

“ขนาดเราไม่ได้เจอกันมาเป็นสิบปีนะคะ เขายังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน” ทุกอย่างที่เป็นอคิระในวัยประถมปัจจุบันเขาก็ยังคงความเป็นตัวเองไว้ไม่มีส่วนไหนเปลี่ยนไปเลย ‘นิสัยร้ายยังไงก็ร้ายเหมือนเดิม’

“ราฟเห็นชื่อคนที่จะได้สัมภาษณ์ตำแหน่งดีไซเนอร์เป็นอลิน แทนที่เขาจะปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามขั้นตอนการสัมภาษณ์แต่ไม่ใช่เลยค่ะ สิ่งที่เขาทำมันแย่มากค่ะคุณแม่ ราฟให้รปภ.เชิญอลินกลับ” อลินญาพูดไปพลางคิดในใจไปด้วยว่า หากอคิระอยู่ตรงนี้และได้ยินสิ่งที่เธอเล่าให้คุณแม่ฟังเขาจะต้องว่าเธอขี้ฟ้องแน่ ๆ แล้วก็ถลึงตาใส่พร้อมคาดโทษเธอไว้

“เชิญกลับเลยเหรอ” เป็นเรื่องที่อรพินควรตกใจและอาจจะต้องรู้สึกโมโหแทนลูกสาวที่เจอเจ้าของบริษัทไล่ให้กลับตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่มสัมภาษณ์งาน

แต่ไม่เลย ไม่มีแววตาของคนที่ควรโมโหไม่มีน้ำเสียงที่บ่งบอกว่าเธอจะเป็นเดือดเป็นร้อนกับเรื่องที่ลูกสาวกำลังเล่าอยู่ ‘เรื่องปกติ’ อรพินคิดและส่ายหน้าเบา ๆ เหมือนจะเหนื่อยใจมากกว่า ไม่ว่าจะผ่านมากี่ปี ไม่ว่าตอนนี้ทั้งสองคนจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่แค่ไหน อคิระและอลินญาก็ยังตั้งใจที่จะเป็นปรปักษ์ต่อกัน

คำว่าปรองดองไม่เคยเกิดขึ้นกับสองคนนี้ ไม่เคยมีคำว่าพยายามสามัคคีกัน แม้ว่าผู้ใหญ่ทั้งสองบ้านจะอยากให้อคิระและอลินญาญาติดีกันมากขนาดไหนก็ดูเหมือนว่าทั้งสองคนจะทำให้ความต้องการนั้นไม่มีวันเป็นจริงได้ ยิ่งห้ามยิ่งยุ อะไรประมาณนั้น อ้อ จะว่าไปก็คงมีเรื่องนี้แหละที่อรพินเห็นว่าเด็กทั้งสองคนมีความคิดเห็นที่ตรงกัน

“ถ้าให้อลินญาติดีกับราฟ อลินขออยู่คนเดียวบนโลกดีกว่าค่ะ”

“ผมก็ด้วย ขอตายดีกว่าที่จะต้องเรียกยัยม้าเต่อนี่ว่าน้องอลิน อี๋ แหวะ”

เป็นเรื่องเดียวที่อรพินได้เห็นเด็กสองคนนี้มีความคิดไปในทางเดียวกัน ส่วนเรื่องอื่น ๆ นั้น แน่นอนว่าไม่เคยมีความเห็นตรงกันสักเรื่อง ได้เจอกันครั้งไหนในวันนั้นต้องเกิดปัญหา ไม่อคิระแกล้งอลินญาจนร้องไห้ก็เป็นอลินญาที่หาเรื่องทำให้อคิระโดนผู้ใหญ่ดุ

“ใช่ค่ะคุณแม่ ไล่กลับทั้งที่ราฟก็ไม่ได้เจออลิน” คิดแล้วก็ยังโมโหไม่หายเลย ในวินาทีนั้นที่รปภ.พยายามเชิญเธอออกจากบริษัท ตอนนั้นเธอเหวอมาก ทั้งงงและโมโหคนไม่มีเหตุผล

“แล้วอลินทำยังไงต่อ” อรพินชักอย่างจะรู้เรื่องราวหลังจากนั้นแล้วสิ อยากรู้ว่าลูกสาวของเธอจะใช้วิธีไหนทำให้อคิระยอมรับเข้าทำงาน

“อลินก็บุกขึ้นไปหาราฟที่ห้องทำงานเลยค่ะ” ตอนนั้นก็แอบอายอยู่เหมือนกันเพราะเธอต้องเจอกับสายตาของพนักงานคนอื่น ๆ ที่ต่างพากันจับจ้องมาที่เธอเป็นทางเดียว แล้วทุกสายตามองเธอเหมือนเป็นผู้ก่อการร้ายอย่างนั้นแหละ ตอนบุกขึ้นไปก็ไม่ทันได้อายหรอกเพราะจิตใจจดจ่ออยู่ที่ประตูห้องทำงานของประธานบริษัทแต่หลังจากนั้น...อลินญาไม่กล้ามองสบตากับใครเลยเพราะ อายค่ะ

“คุณแม่รู้ไหมคะว่าคำแรกที่ราฟพูดคืออะไร”

“...” อรพินส่ายหน้าปนรอยยิ้มขบขัน แน่นอนว่าเธอไม่รู้ก็เธอไม่ได้เป็นคนที่อยู่ในเหตุการณ์นี่นา และดูจากสีหน้าเป็นโกรธเป็นแค้นของอลินญาก็เดาได้ไม่ยากว่าคำแรกที่อีกฝ่ายใช้ทักลูกสาวของเธอคงไม่ใช่ ‘สบายดีไหม’

“ฉันไม่รับเธอเข้าทำงาน เนี่ย! คุณแม่ดูสิคะ ราฟนิสัยแย่ยังไงก็ยังแย่เหมือนเดิมเลยค่ะ เป็นคนเสมอต้นเสมอปลายสุด ๆ” อันหลังคือคำประชด อลินญามองเรื่องนี้เป็นข้อดีของอคิระไม่ได้จริง ๆ

“ที่ทำหน้าบูดอยู่นี้เพราะหงุดหงิดที่ราฟไม่รับเข้าทำงาน หรือน้อยใจที่เขาไม่ทำหน้าดีใจเมื่อเห็นลูกกันแน่”

“คุณแม่คะ” ทำเสียงงอแงก่อนจะรีบหยิบส้อมจิ้มแอปเปิลเข้าปาก ‘ใครจะไปน้อยใจคนอย่างราฟ ชิ๊’

“แล้วสรุปราฟยอมรับอลินเข้าทำงานได้ยังไงจ๊ะ” อรพินพากลับเข้าเรื่องต่อ ในใจก็แอบยิ้มให้กับคนเสียอาการที่ทำเป็นกินแอปเปิลแก้เขิน

“ทำตัวอวดเก่งใส่ค่ะ ราฟไม่ชอบคนที่กล้าท้าทายเขา อลินรู้เรื่องนี้ดีและราฟชอบเอาชนะ อลินก็เลยใช้จุดอ่อนนี้ของราฟเพื่อทำให้เขาอยากเห็นอลินพลาดเพราะความอวดเก่งของตัวเอง” อลินญาอดทำสีหน้าภาคภูมิใจในตัวเองไม่ได้ที่ดักทางคนอย่างอคิระถูก

“อลินได้งานที่อยากทำแม่ดีใจด้วยนะลูก แต่หนูต้องไม่ลืมว่าเมื่อไปทำงานแล้ว อลินคือพนักงานคนหนึ่งของAKRและราฟคือเจ้านายของลูก” อรพินเป็นคนหนึ่งที่เห็นความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยจะลงรอยของทั้งสองคนมาตั้งแต่เด็ก ๆ อคิระเป็นคนเอาใจยากและหัวรั้นส่วนลูกสาวของเธอก็ไม่แพ้กัน อลินญาเห็นเรียบร้อย ๆ ต่อหน้าผู้ใหญ่แต่เธอรู้จักลูกสาวของตัวเองดีว่าอลินญาดื้อเงียบ