มันเผาหัวไชเท้า

07:40:00 น

แกร่ก แกร่ก แกร๊งงง

ร่างเล็กๆ ในชุดโรงเรียนประถมหนึ่งประถมสองและพี่ชายคนโตชั้นประถมหก (ขึ้นก่อนเกณฑ์) สวมชุดนักเรียนโรงเรียนอินเตอร์กางเกงลายสก๊อตสีแดงเดินออกมาจากห้องนอนอย่างเป็นระเบียบ พี่คนโตอุ้มน้องตัวเล็กๆ นั่งเก้าอี้สวมผ้ากันเปื้อนให้อย่างดี

วันพี่คนโตเหลือบมองคุณแม่ตัวขาวนอนเหยียดยาวหลับปุ๋ยหน้าทีวีห้องรับแขก

ปกติดี..

หนุ่มน้อยหน้านิ่งเดินเข้าครัวหาอาหารเช้าให้น้องๆ กินก็แม่ไม่เคยทำอาหารอยู่แล้ว แต่บางครั้งก็อยากเห็นคนคนนั้นลุกขึ้นมาส่งตอนขึ้นรถโรงเรียนเหมือนแม่คนอื่นเหมือนกัน

ร่างเล็กเดินผ่านประตูครัวเข้ามาถึงกับผงะห้องที่เคยว่างเปล่ามีไหล่กว้างๆ กับผมซอยไสลด์ยาวยุ่งเซอร์ที่คุ้นเคยของ

"คุณดี.."

"ว่าไงครับลูกชายคนโตตื่นเช้าจังน้า"

พ่อ..พ่อจริงๆ ไม่ได้ตาฝาด ไม่เห็นมานานมากแล้วตั้งแต่แม่คลอดน้องทรี

"ผมตื่นสายต่างหากเมื่อคืนนอนดึกเพราะคุณทะเลาะกับภรรยาจนผมต้องตื่นขึ้นมาห้ามไง..ว่าแต่ คุณไม่สบายเหรอ" ร่างเล็กเดินมาหยุดเขย่งมองคุณพ่อที่หน้าอ่างล้างจาน ไม่ใช่แค่จานที่ล้างแต่ได้กลิ่นอาหารด้วย

"อ้าว ทำไมเป็นพ่อล่ะ แม่นอนตายอยู่หน้าทีวีไม่ทักมาทักพ่อล่ะไหวไหมเนี่ยเบลอเหรอหยุดเรียนดีมั้ย"

คนหน้าดุเลิกคิ้วมองลูกชายคนโตตื่นตาตื่นใจที่ได้เห็นภาพประวัติศาสตร์ที่ครอบครัวต้องจารึก ลูกชายทำตัวไม่ถูกไม่รู้ว่าต้องแสดงออกอย่างไร วันเดินวนรอบตัวโตๆ ของพ่อบังเกิดเกล้าราวกับฝันอยู่

ไปโดนตัวไหนมา

"ถ้าไม่ป่วยแล้วคุณดีล้างจานทำไม ล้างตอนเช้าด้วย" คนพ่อหัวเราะในลำคอมุมปากข้างหนึ่งยิ้มน้อยๆ ได้ทีอวดสรรพคุณ

"ก็..พ่อของลูกเป็นคนดีไง"

เสียงของพ่อดีทั้งทุ้มห้าวใหญ่ ใบหน้าหล่อร้ายคิ้วหนาขมวดแน่นหน้าเชิดกดสายตามองคนอื่นแล้วยิ้มให้นี่มัน..

ตัวร้ายชัดๆ

พ่อกับแม่ชอบคิดว่าตัวเองเท่ที่ทำท่าเหมือนมาเฟียพร้อมจะมีเรื่องตลอดเวลา แต่ในสายตาลูกสมัยใหม่ไม่มีใครชื่นชมอะไรแบบนี้กันแล้ว

แม้แต่คำหวานที่พูดก็ดูไม่ละมุนขึ้นสักนิด ในสายตาเด็กเล็กคนแบบพ่อเป็นคนที่ไม่อยากได้เป็นพ่อมากที่สุดแล้ว

"ป่วยแน่ๆ ..แล้วกับข้าวก็ทำเองเหรอหรือสั่งมาเทใส่ถ้วย"

"พ่อทำเองลองชิมดู โจ๊กของน้องๆ นะ ของลูกเป็นไข่ดาวไส้กรอก"

งั่ม..

"อืม..ไม่มีกลิ่นเครื่องปรุงเหมือนที่ร้านอาหารทำเลยแฮะ ของคุณแมนล่ะ?"

"กิน...ไม่มี" ดีทำทำท่าครุ่นคิดคิดเพราะไม่ได้ทำ

แม่ของลูกไม่ใช่คนกินง่ายอยู่ง่ายขนาดนั้น แมนใช้เงินซื้อทุกอย่างที่ชอบจนไม่มีเงินเหลือ เพราะแบบนี้ตายายจึงไม่ให้เก็บเงิน ถ้าไม่มีหลานสมบัติตระกูลต้องล่มสลายเจ๊งไม่เป็นท่าแน่ๆ

"เดี๋ยวก็โดนบ่นอีก" วันยกอาหารไปนั่งกินกับน้องๆ พลางเหลือบมองพ่อกับแม่สลับกัน

หรือแม่จะเป็นโรคร้าย? พ่อก็เลย..อารมณ์ดี

...