รสชาติของความหลัง!

ท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมห้องรับแขกอันโอ่อ่า รสริน กลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกกระชากให้หลุดลอยออกไปจากปัจจุบันกาล 

แสงแดดที่ส่องผ่านบานหน้าต่างเข้ามาดูจะสลัวรางลง แทนที่ด้วยภาพจำอันฉูดฉาดเร่าร้อนที่สลักลึกอยู่ในกมลสันดาน ภาพของ 'ป๋าไกร' ในชุดลำลอสบายๆ ที่นั่งอยู่ตรงหน้านี้ ซ้อนทับกับภาพของชายหนุ่มใหญ่ผู้น่าเกรงขามในห้องสวีทสลัวรางที่อบอวลไปด้วยกลิ่นควันบุหรี่นอกและไวน์แดงราคาแพง

เธอยังจำสัมผัสแรกในวัยนักศึกษาสาวผู้อ่อนต่อโลกได้ดี วันที่ป๋าไกรก้าวเข้ามาเป็นผู้ 'จารึก' รสชาติของความเป็นชายลงบนเรือนร่างที่ยังไม่เคยต้องมือชายใด 

เขาช่างเป็นผู้ชายที่เลือดเย็นเหลือเกินในการปลุกปั่นสัญชาตญาณดิบของเธอ จากเด็กสาวใสซื่อ เขาสามารถเจียระไนให้เธอกลายเป็นนางแมวสาวผู้หิวกระหายสวาทได้อย่างแนบเนียนด้วยชั้นเชิงที่เหนือชั้น จนเธอเสพติดรสกามที่ดุดันและหนักหน่วงของเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น

"ป๋าขา... ชาตินี้รินจะไม่มีวันลืมผัวคนนี้ของรินได้เลยค่ะ"

เสียงออดอ้อนของตัวเองในวันวานแว่วเข้าหู รสรินเผลอเม้มริมฝีปากที่อวบอิ่มของเธอเบาๆ ภาพในอดีตฉายชัดถึงตอนที่เธอซบหน้าอยู่กับอกแกร่งที่มีไรขนอ่อนๆ ของเขา ออดอ้อนด้วยจริตมารยาที่ใสซื่อแต่ยั่วยวนในที ขณะที่ป๋าไกรของเธอก็ก้มลงจูบหน้าผากโหนกมนด้วยความอาลัยรัก

"ป๋าจะทำยังไงให้ลืมหนูได้... ป๋าคงต้องคิดถึงรินมากแน่ๆ เลย" เสียงทุ้มต่ำที่ข้างหูนั้นยังคงสั่นสะท้านอยู่ในใจ

รสรินนั่งนิ่ง ดวงตาเหม่อลอย แต่อารมณ์ภายในกลับพลุ่งพล่านจนยากจะระงับ เธอจำ 'คืนอำลา' นั้นได้ดีกว่าเรื่องไหนๆ คืนที่ทั้งสองต่างตระหนักว่าเส้นทางแห่งความฝันกำลังจะพรากพวกเขาจากกันเพื่ออนาคตของเธอ แต่มันกลับเป็นคืนที่ไฟสวาทโหมกระหน่ำรุนแรงที่สุด 

พวกเขาเฝ้าเสพสมกันครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ราวกับจะฝากฝังกลิ่นอายและรสสัมผัสไว้ในทุกอณูขุมขนของกันและกันเป็นการสั่งลาที่ตราตรึงใจจนวันตาย

ในภวังค์อันรัญจวนนั้น สายตาของรสรินกลับทรยศต่อความตั้งใจ เธอเผลอหลุบตามองต่ำลงไปที่เป้ากางเกงลำลองขาสั้นเนื้อดีของเกรียงไกรอย่างลืมตัว 

ความทรงจำเกี่ยวกับ 'แก่นกาย' อันน่าเกรงขามที่เธอเคยหลงใหลจนถึงขั้นหยิบสายวัดขึ้นมาวัดพิสูจน์ความยิ่งใหญ่ผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ

เธอจำได้แม่นยำ... ความยาวแปดนิ้วเต็มจากโคนจรดปลายที่เคยถาโถมเข้าใส่เธอจนแทบสำลักความเสียวซ่าน ลำตัวอวบอ้วนขนาดเกือบเจ็ดนิ้วที่คับแน่นจนเธอรู้สึกถึงความยิ่งใหญ่ในทุกจังหวะที่เขาขยับเขยื้อน โดยเฉพาะเส้นเอ็นที่ปูดโปนพาดระเกะระกะอยู่รอบลำหนานั้น มันช่างเป็นภาพที่เย้ายวนและรัญจวนใจเธอทุกครั้งที่ได้มองและสัมผัส

ภาพอดีตที่เธอเคยใช้ปลายลิ้นแตะแต้ม ดูดเล็มรอบส่วนหัวที่บานใหญ่และบวมเป่งราวกับผลไม้รสหวานฉ่ำอย่างลุ่มหลง 

กลิ่นอายความเป็นชายที่เป็นเอกลักษณ์และความอุ่นซ่านที่เอ่อล้นออกมา มันคือ "อาหารชั้นเลิศ" ที่เธอโปรดปรานเหลือเกิน... 

รสรินเผลอแลบลิ้นเล็กๆ ออกมาเลียริมฝีปากที่แห้งผากของเธออย่างเผลอใจ ความรู้สึกซ่านสยิวแล่นปลาบไปทั่วหน้าท้องน้อยจนเธอต้องเผลอขยับขาหนีบเข้าหากันเบาๆ เพื่อระงับความรุ่มร้อนที่จู่โจมขึ้นมาอย่างกะทันหัน

สีหน้าของรสรินในยามนี้ไม่ใช่ใบหน้าของว่าที่ลูกสะใภ้ที่แสนเรียบร้อยอีกต่อไป แต่มันคือใบหน้าของหญิงสาวที่กำลังติดอยู่ในห้วงกามารมณ์ที่โหยหา เธอเผลอหายใจแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว ทรวงอกอิ่มภายใต้ชุดลูกไม้สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะอารมณ์ที่พุ่งสูง แววตาที่เคยใสซื่อบัดนี้กลับฉ่ำเยิ้มและเต็มไปด้วยความกระหายหิวในรสสัมผัสที่เธอเพิ่งรู้ตัวว่า... เธอไม่เคยลืมมันเลยแม้แต่วินาทีเดียว

โลกภายนอกอาจจะเห็นเพียงหญิงสาวที่นั่งสงบเสงี่ยมข้างว่าที่สามี แต่โลกภายในของรสรินกำลังลุกเป็นไฟด้วยความลับและความต้องการที่พลุ่งพล่าน 

เธอแอบลอบมองใบหน้าที่ดูนิ่งขรึมของเกรียงไกร แล้วจินตนาการไปถึงวินาทีที่ชายคนนี้จะกระชากหน้ากากผู้ใหญ่ออก แล้วกลับไปเป็น 'ป๋าไกร' ผู้เผด็จการบนเตียงของเธออีกครั้ง ความสับสนและโหยหาตีกันนัวเนียในอกจนเธอรู้สึกเหมือนจะขาดใจเสียตรงนั้น

"ริน... รินครับ เป็นอะไรไปหรือเปล่า?"

เสียงของกวินที่เรียกเบาๆ พร้อมสัมผัสที่มือ ทำให้รสรินสะดุ้งตื่นราวกับถูกปลุกจากฝันร้ายที่แสนรัญจวน เธอรีบก้มหน้าลงต่ำ หลบสายตาคมกริบของเกรียงไกรที่เธอก็รู้ดีว่า... เขากำลังจ้องมองและรับรู้ถึงความปั่นป่วนในใจเธอไม่ต่างกัน

เสียงกระแอมเบาๆ ของเกรียงไกรดังขึ้นทำลายความเงียบที่ชวนอึดอัด มันเป็นเสียงที่ทรงอำนาจและเรียกสติของทุกคนให้กลับคืนสู่บทบาทที่ควรจะเป็นในคฤหาสน์หลังนี้

"เอ่อ... ไหนๆ วันนี้หนูรินก็มาแล้ว อยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันเลยสิ ป๊าบอกให้ป้าเล็กเตรียมของทำกับข้าวสำหรับเย็นนี้ไว้แล้ว"

น้ำเสียงของชายผู้เป็นเจ้าของบ้านทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยบารมี ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของรสรินอย่างไม่วางตา มันเป็นสายตาที่มีอานุภาพทำลายล้างกำแพงน้ำแข็งที่เธอพยายามสร้างขึ้นจนพังยับเยิน เพียงแค่สบตา... รสรินก็รู้สึกถึงมวลความร้อนที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายราวกับถูกกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ช็อตไปถึงขั้วหัวใจ

"ดีเลยริน จะได้คุ้นเคยกันเอาไว้" กวินรีบหันมาสนับสนุนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เขาไม่ได้ล่วงรู้เลยว่าภายใต้ความใจดีของบิดา มีคลื่นใต้น้ำที่กำลังซัดสาดอย่างบ้าคลั่ง

"เอ่อ... ก็... ก็ได้ค่ะ" รสรินตอบรับด้วยเสียงที่สั่นพร่าสั้นๆ เพียงแค่นั้นก็นพองโตจนหน้าบาน กวินมองว่าที่ภรรยาด้วยความรักสุดหัวใจ โดยไม่ทันสังเกตเห็นแววตาที่สั่นระริกและอาการชำเลืองมองบิดาของเขาด้วยความหวาดหวั่นปนพรั่นพรึงลึกๆ

"รินขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะคะ" รสรินรีบเอ่ยขอก่อนที่ลมหายใจจะขาดช่วง เธอต้องการพื้นที่ส่วนตัวเพื่อจัดระเบียบหัวใจที่กำลังเต้นผิดจังหวะ

"เดี๋ยวพี่พาไป" กวินลุกขึ้นดึงมือน้อยๆ ของเธอให้ลุกตาม กวินเดินนำเธอผ่านโถงทางเดินที่ตกแต่งอย่างประณีต แนะนำซอกมุมต่างๆ ของบ้านด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนจะส่งเธอที่หน้าประตูห้องน้ำ กวินเดินย้อนกลับมาหาบิดาที่โซฟาตัวเดิมพร้อมรอยยิ้มแป้น "เป็นไงป๊า... ว่าที่ลูกสะใภ้ของป๊า น่ารักถูกใจป๊ามั้ย?"

"ตาถึงนี่เรา..." เกรียงไกรตอบสั้นๆ ทว่าในใจกลับมีภาพความหลังพุ่งพล่าน

"ว่าแล้วว่าป๊าต้องชอบ ยิ่งถ้าอยู่ด้วยนะ ป๊ายิ่งจะรู้สึกว่ารินเขาน่ารักมากเลยแหละ" กวินยังคงเชียร์แฟนสาวอย่างออกนอกหน้า

"เอ้อ... ป๊ามีอะไรเตรียมไว้ให้ว่าที่ลูกสะใภ้ด้วย" เกรียงไกรผุดลุกขึ้น แววตาเด็ดขาดเยือกเย็นเขาก้าวเดินมุ่งหน้าไปทางห้องทำงาน ซึ่งทางเดินนั้นต้องผ่านหน้าห้องน้ำที่รสรินเพิ่งเข้าไป

แกร๊ก!

เสียงลูกบิดประตูห้องน้ำเปิดออกในจังหวะที่ร่างสูงใหญ่ของเกรียงไกรก้าวมาถึงพอดี รสรินเดินก้มหน้าออกมาด้วยใจที่ยังไม่สงบนิ่ง แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นหวังจะเดินกลับไปหาคนรัก เธอก็ต้องชะงักงันจนเท้าแทบตายสนิท เพราะร่างกำยำของ 'ป๋าไกร' ยืนขวางทางอยู่เบื้องหน้าในระยะที่สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากกายเขา

"ป๋า!" เธออุทานแผ่วเบาอย่างลืมตัว

ทว่าวินัยข้าราชการและความฉลาดหลักแหลมทำให้เกรียงไกรขยับตัวไวกว่าที่เธอจะตั้งตัวติด เขาเอื้อมมือแกร่งคว้าข้อมือเล็กของเธอแล้วกระชากเบาๆ ให้หลบเข้าไปในมุมเหลี่ยมของผนังที่ลับตาคน มือทั้งสองข้างรวบตัวเธอไว้กับผนังเย็นเหยียบ ร่างกายที่โหยหาในอดีตเบียดเสียดกันจนแทบไม่มีอากาศคั่นกลาง

"เธอกำลังทำอะไร?" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนจากชายใจดีเมื่อครู่ กลายเป็นชายที่ขึงขัง จริงจัง และดูน่าเกรงขามจนน่ากลัว ดวงตาของเขาหรี่ลงจ้องเขม็งราวกับจะคาดคั้นความตาย

"ปล่อยก่อนค่ะ... หนูเปล่านะ หนูไม่ได้ทำอะไร!" รสรินพยายามดิ้นรน แต่แรงมหาศาลจากวงแขนที่เธอเคยซบอิงกลับพันธนาการเธอไว้แน่น ใบหน้าสวยหวานอาบไปด้วยความตื่นตระหนก

"เธอกำลังจะแบล็กเมล์ฉันใช่ไหม?" เขาแค่นเสียงลอดไรฟันอย่างแผ่วเบาแต่ดุดัน

"เปล่านะคะป๋า! หนูไม่เคยรู้ว่าพี่กวินเป็นลูกชายป๋า หนูไม่รู้จริงๆ... หนูสาบานได้!" รสรินอธิบายพัลวัน น้ำตาคลอเบ้าด้วยความอัดอั้น

เกรียงไกรนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง เขาหยุดนิ่งมองลึกลงไปในดวงตากลมโตที่ฉายแววใสซื่อและว่างเปล่าจากเล่ห์เหลี่ยม แววตาคู่นั้นที่เขาเคยหลงหัวปักหัวปำในห้องสวีทลับ... 

มันยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน และอนิจจา... เพียงแค่เขาจ้องมองเธอนานๆ รสรินกลับรู้สึกว่าเรี่ยวแรงที่มีมันหดหายไปเสียดื้อๆ ร่างกายของเธอเริ่มอ่อนระทวยด้วยแรงดึงดูดกามารมณ์ที่รุนแรงกว่าสิ่งอื่นใด

ยิ่งลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดหน้าผาก ยิ่งดวงตาคมปลาบนั้นตรึงเธอไว้ รสรินก็เผลอเผยอปากอวบอิ่มขึ้นอย่างลืมตัว ดวงตาที่เคยตื่นกลัวเริ่มพร่าเลือนและเคลิบเคลิ้มไปกับกลิ่นน้ำหอมบุรุษที่เธอถวิลหา สัญชาตญาณความ 'ร่านสวาท' ที่เขาเคยปลุกปั่นในอดีตกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหล

รสรินรู้ตัวอีกที... เมื่อริมฝีปากที่โหยหาถูกประกบด้วยริมฝีปากหนาอันทรงพลังของเขา!

สัมผัสนั้นรุนแรงและคุ้นเคยจนใจสั่น ลิ้นร้อนที่ซุกซนของเกรียงไกรแทรกซอนเข้าไปในโพรงปากของเธออย่างช่ำชอง มอบรสชาติที่ตราตรึงใจจนรสรินเผลอดูดดื่มตอบรับอย่างลืมสิ้นทุกความผิดชอบชั่วดี เธอตอบโต้อย่างดูดดื่มราวกับนางแมวสาวที่โหยหาเจ้าของ 

ร่างกายของเธอเบียดเข้าหาเขาอย่างโหยหา รสจูบที่ร้อนแรงราวกับจะแผดเผาทุกอย่างรอบข้างให้มอดไหม้

"ไม่ได้ค่ะ..." เสียงร้องห้ามดังก้องอยู่ในใจแต่มันกลับส่งไปไม่ถึงมือน้อยๆ ที่ยันอกเขาไว้ มือคู่นั้นไร้แรงโดยสิ้นเชิง มันกลับเปลี่ยนเป็นการขยำเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นแทน

ตึก... ตึก... เสียงฝีเท้าเดินใกล้เข้ามา!

ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับนัดหมาย เกรียงไกรปรับท่าทางให้นิ่งขรึมเหมือนเดิมภายในเสี้ยววินาที ขณะที่รสรินยืนหน้าแดงระเรื่อพยายามจัดระเบียบลมหายใจที่กระหืดกระหอบ

"ริน... ทำไมไปนานจัง?" เสียงของกวินดังขึ้นก่อนที่เจ้าตัวจะเดินเลี้ยวโค้งมาถึงมุมที่ทั้งสองยืนอยู่

กวินหยุดกะทันหัน แววตาฉายความประหลาดใจที่เห็นบิดายืนอยู่ตรงนั้นกับแฟนสาวของเขา 

"อ้าวป๊า... ไหนว่าจะไปเอาของ?"

"อ้อ... เดินมาเจอหนูรินพอดี เลยหยุดถามอะไรนิดหน่อย เดี๋ยวป๊าไปแล้ว" เกรียงไกรเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด ก่อนจะผละตัวเดินตรงไปยังห้องทำงาน ทิ้งให้รสรินยืนอยู่กับความรุ่มร้อนในช่องปากและหัวใจที่แทบจะระเบิดออกมา

ความอึมครึมที่แฝงไปด้วยความรัญจวนยังคงอบอวลอยู่ในบรรยากาศ รสรินมองตามแผ่นหลังของเกรียงไกรไปพร้อมกับคำถามในใจที่ไร้คำตอบ... นี่มันแค่เริ่มต้นเท่านั้นใช่ไหม?