ตอนที่ 5 คำทำนายซ่อนลายเสือ 1/2

เสียงประตูไม้บานใหญ่ปิดลง ตัดขาดโลกภายนอกอันวุ่นวาย ทิ้งให้เหลือเพียงความเงียบสงัดภายในห้องทำนายดวงชะตาอันศักดิ์สิทธิ์และลึกลับ

แสงสว่างจากภายนอกที่เคยสาดส่องเข้ามาจางหายไป เหลือเพียงแสงนวลตาจากเทียนไขเล่มโตที่ถูกจุดบูชาอยู่หน้าโต๊ะหมู่พระพุทธรูป และแสงรำไรที่ลอดผ่านช่องลมไม้แกะสลักเข้ามาเป็นลำเล็กๆ ทำให้บรรยากาศภายในห้องดูขลังและวังเวงขึ้นถนัดตา กลิ่นกำยานหอมกรุ่นลอยอวลผสมกับกลิ่นดอกมะลิสดที่วางเรียงรายอยู่ในพานทองเหลือง สร้างความมึนเมาอย่างประหลาดให้กับผู้มาเยือน

ดาวฟ้านั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่บนเบาะรองนั่งสีแดงเลือดหมู ตรงหน้าของเธอมีเพียงโต๊ะไม้ตัวเตี้ยๆ คั่นกลางระหว่างเธอกับชายเจ้าของห้อง หัวใจของหญิงสาววัย 39 ปี เต้นรัวแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัวผีสางนางไม้ แต่เป็นเพราะรังสีอำมหิต ไม่สิ รังสีแห่งความเป็นชาย ที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาตรงหน้าต่างหากที่ทำให้เธอหายใจไม่ทั่วท้อง

หมอเรศน์ขยับตัวเล็กน้อย ทุกอิริยาบถของเขาดูเชื่องช้า แต่มั่นคงและทรงพลัง ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวคู่นั้นยังคงจ้องมองใบหน้าสวยหวานของดาวฟ้าไม่วางตา ราวกับกำลังพิจารณาประติมากรรมชิ้นเอก

“คุณดาวฟ้าสินะครับ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ มันเป็นเสียงที่กังวานลึกเข้าไปในโสตประสาท ชวนให้รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว

“คะค่ะ ดิฉันอยากจะมาดูดวงเรื่องเอ่อ...” ดาวฟ้าตอบรับเสียงตะกุกตะกัก พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา

“เรื่องเนื้อคู่สินะครับ”

เขาต่อประโยคให้ทันทีโดยที่เธอยังพูดไม่จบ มุมปากหยักได้รูปยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ดูรู้ทันจนน่าหมั่นไส้ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันช่างดูดีเหลือเกิน

“ส่งมือซ้ายมาให้ผมหน่อยสิครับ”

คำสั่งที่ฟังดูสุภาพแต่แฝงอำนาจเด็ดขาด ทำให้ดาวฟ้าลังเลอยู่ชั่วครู่ เธอค่อยๆ ยื่นมือซ้ายที่สั่นเทาน้อยๆ ออกไปวางบนหมอนขิดใบเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะ ผิวขาวผ่องของเธอยิ่งดูโดดเด่นเมื่อตัดกับสีแดงเข้มของหมอน

เรศน์มองมือนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ยื่นมือใหญ่หนาของตัวเองออกมาและวางทาบทับลงไป

วินาทีที่เนื้อสัมผัสเนื้อ ดาวฟ้ารู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าอย่างจังที่ปลายนิ้ว ความร้อนระอุจากฝ่ามือของเขาแล่นพล่านผ่านผิวหนังเข้าสู่เส้นเลือด วิ่งตรงดิ่งเข้าสู่ขั้วหัวใจ และลามลงไปรวมกันที่จุดกึ่งกลางกายสาวอย่างรวดเร็ว

“มือเย็นเชียวนะครับตื่นเต้นเหรอ?” เขาถามเสียงพร่า ขณะที่เริ่มกระชับสัมผัสให้แน่นขึ้น

มันช่างเป็นความแตกต่างที่ลงตัวและปลุกเร้าอารมณ์ได้อย่างน่าตกใจ มือของดาวฟ้านั้นเล็ก เรียวบาง และนุ่มนิ่มดุจสำลี ผิวพรรณเนียนละเอียดจากการทาโลชั่นราคาแพงระยับ ในขณะที่มือของหมอเรศน์นั้นใหญ่โต หนา และสากระคายเล็กน้อยตามประสาผู้ชายที่ทำงานช่างและงานหนักมาทั้งชีวิต

ความสากของฝ่ามือเขาครูดผ่านหลังมือเนียนนุ่มของเธอ มันไม่ได้ทำให้เจ็บ แต่กลับสร้างความรู้สึกจักจี้และวาบหวามอย่างประหลาด ทุกครั้งที่นิ้วโป้งหนาๆ ของเขาคลึงวนลงบนหลังมือของเธอ ดาวฟ้าต้องกัดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงครางในลำคอ

เรศน์พลิกฝ่ามือเธอหงายขึ้น นิ้วชี้ที่หยาบกร้านลากไล้ไปตามเส้นลายมืออย่างเชื่องช้า จากโคนนิ้วลากลงมาถึงกลางฝ่ามือและวนเวียนอยู่ที่เนินจันทร์

“เส้นชีวิตยาวสุขภาพแข็งแรงดี แต่เส้นวาสนาเรื่องคู่ดูเหมือนจะขาดช่วงไปนาน” เขากล่าว แต่สายตาไม่ได้มองที่มือ เขากลับช้อนตาขึ้นมองหน้าเธอ

เขาจงใจใช้นิ้วโป้งกดคลึงเน้นๆ ที่กลางฝ่ามือ จุดที่เป็นศูนย์รวมประสาทสัมผัส แรงกดที่หนักหน่วงสลับกับแผ่วเบา ทำให้ดาวฟ้ารู้สึกเหมือนถูกเขากดจุดเปิดสวิตช์บางอย่างในร่างกาย ความร้อนวูบวาบเริ่มก่อตัวขึ้นที่หน้าท้องน้อย มดลูกที่เคยหลับใหลเริ่มบีบตัวเกร็งตอบรับสัมผัสนั้น

“มือของคุณนุ่มมาก นุ่มจนผมอดคิดไม่ได้ว่าส่วนอื่นจะนุ่มขนาดไหน” เขาพูดเสียงเบาลงจนเกือบเป็นกระซิบ ลมหายใจอุ่นจัดเป่ารดข้อมือเธอ

ดาวฟ้าเบิกตากว้าง หน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู เธออยากจะชักมือกลับ แต่เรศน์กลับเกาะกุมมือเธอไว้แน่นด้วยมือเพียงข้างเดียว ราวกับคีมเหล็กที่ล็อกเหยื่อเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหนได้

บรรยากาศในห้องเริ่มร้อนอบอ้าวขึ้นมาถนัดตา แม้จะมีพัดลมเพดานหมุนเอื่อยๆ แต่ก็ไม่อาจดับความร้อนรุ่มที่กำลังปะทุขึ้นระหว่างคนสองคนได้

หมอเรศน์ยังคงจับมือเธอไว้ไม่ปล่อย เขาเริ่มขยับนิ้วไต่ขึ้นมาจากฝ่ามือ ลูบไล้ไปตามข้อมือเล็ก และสอดนิ้วเข้าไปภายใต้ชายแขนเสื้อลูกไม้ซีทรูที่ดาวฟ้าสวมใส่ ปลายนิ้วสากสัมผัสกับผิวเนื้ออ่อนบริเวณท้องแขนด้านใน ซึ่งเป็นจุดที่ไวต่อความรู้สึกที่สุดจุดหนึ่ง

ดาวฟ้าสะดุ้งเฮือก ขนลุกชันเกรียวไปทั้งตัว ลมหายใจเริ่มขาดห้วง หน้าอกอวบอิ่มภายใต้เสื้อราคาแพงกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงตามจังหวะการหายใจที่หอบถี่

“ดวงชะตาของคุณ เป็นดวงหงส์ร่อนมังกรลอดเกิดมาบนกองเงินกองทอง มีพร้อมทุกอย่าง ทรัพย์สมบัติ บริวาร หน้าตาทางสังคม” เรศน์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเปลี่ยนจากหมอดูผู้ทรงภูมิ เป็นเสียงของชายหนุ่มที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม

เขาเว้นจังหวะ สายตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับสามารถมองทะลุเสื้อผ้าเข้าไปเห็นเนื้อแท้ที่ซ่อนอยู่ภายใน

“แต่ทว่าพื้นดวงชะตาเรื่องคู่กลับว่างเปล่า ที่ดินผืนงามขนาดนี้ปล่อยให้รกร้างว่างเปล่ามานานเกือบสี่สิบปี น่าเสียดายนะครับ”

เขาขยับตัวโน้มเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น จนดาวฟ้าได้กลิ่นกายชายหนุ่มที่หอมกลิ่นแป้งร่ำผสมกลิ่นเหงื่อจางๆ ชัดเจน

ดาวฟ้ากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก คำเปรียบเปรยของเขาช่างบาดลึกและจี้ใจดำที่สุด

“ขาดการดูแลขาดน้ำหล่อเลี้ยง จนดินแห้งผากแตกระแหงลึกไปถึงแก่น ดอกไม้งามที่ควรจะเบ่งบานชูช่อ กลับต้องเฉาตายคาต้น เพราะไม่มีภมรตัวไหนกล้าเข้ามาดอมดม หรือเจ้าของสวนหวงแหนเกินไปจนปิดประตูตายกันแน่ครับ?” เรศน์เน้นเสียงคำว่าแก่นอย่างจงใจ ขณะที่นิ้วมือของเขายังคงวนเวียนลูบไล้ท้องแขนเธอไม่หยุด

“คะคุณหมอพูดเรื่องอะไรคะ” ดาวฟ้าถามเสียงสั่น พยายามทำใจดีสู้เสือ ทั้งที่ภายในใจกำลังระทดระทวย