ตอนที่ 4 ธรณีประตูเรือนไทย 2/2

ดาวฟ้ามองภาพนั้นด้วยหัวใจที่เต้นระรัว จินตนาการเริ่มทำงานอย่างบ้าคลั่ง

เขาทำอะไรกันในนั้น? ดูดวงแบบไหนทำไมหน้าแดงขนาดนั้น? หรือว่า...

ความคิดอกุศลแล่นปราดเข้ามาในหัวสมองของสาวโสดวัย 39 ปี ภาพจินตนาการถึงพิธีกรรมลับๆ ที่มีการสัมผัสเนื้อตัว การลงนะหน้าทองที่แก้มก้น หรือการเป่ามนต์คาถาที่ต้องใช้ลมปากเป่ารดจุดอ่อนไหวความคิดเหล่านั้นทำให้ดาวฟ้าต้องกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก

ยิ่งคิดอุณหภูมิในร่างกายยิ่งพุ่งสูงขึ้น เหงื่อกาฬไหลซึมออกมามากขึ้นจนกางเกงชั้นในตัวจิ๋วเริ่มเปียกชื้น ไม่ใช่เพราะอากาศร้อนเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเพราะน้ำหล่อเลี้ยงตามธรรมชาติที่ถูกกระตุ้นจากจินตนาการอันบรรเจิด

เธอนั่งบิดขาไปมา พยายามขมิบเกร็งเพื่อระงับความปั่นป่วนในช่องท้องน้อย กลิ่นธูปหอมจางๆ ที่ลอยออกมาจากห้องนั้นผสมกับกลิ่นดอกไม้ไทย มันช่างมีอำนาจทำลายล้างสติสัมปชัญญะเหลือเกิน ราวกับยาปลุกกำหนัดขนานเอกที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ

“คิวต่อไปคุณดาวฟ้า เชิญเจ้าค่ะ” เสียงแม่บ้านเรียกปลุกเธอจากภวังค์

ดาวฟ้าสะดุ้งเฮือก รีบลุกขึ้นยืนจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ เช็ดเหงื่อที่มุมปากและไรผม สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกสติสตางค์ให้กลับคืนมา

“เอาวะเป็นไงเป็นกัน จะผีหรือคน จะพ่อหมอหรือนักต้มตุ๋น วันนี้แม่จะกระชากหน้ากากให้ดู”

เธอเชิดหน้าขึ้น ก้าวเท้าเดินขึ้นบันไดเรือนไทยไปทีละขั้น เสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดตามจังหวะการลงน้ำหนักเท้า หัวใจเต้นโครมครามราวกับกลองเพล ยิ่งเข้าใกล้ประตูบานนั้นมากเท่าไหร่ กลิ่นอายความขลังและกลิ่นบุรุษเพศที่เข้มข้นก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเท่านั้น

ดาวฟ้าหยุดยืนอยู่หน้าประตูไม้บานใหญ่ที่แกะสลักลวดลายวิจิตรบรรจงเป็นรูปพญานาคเกี้ยวพาราสี ลวดลายนั้นดูงดงามแต่ก็แฝงความดุดันน่าเกรงขาม มือเรียวสวยเอื้อมไปผลักประตู

ประตูเปิดออกกว้าง เผยให้เห็นภายในห้องโถงกว้างขวางที่ปูด้วยไม้กระดานแผ่นใหญ่ขัดมันวับ แสงสว่างภายในห้องค่อนข้างสลัว มีเพียงแสงแดดรำไรที่ลอดผ่านหน้าต่างบานเกล็ดไม้และแสงเทียนเล่มโตที่จุดบูชาอยู่หน้าโต๊ะหมู่ บูชาพระพุทธรูปองค์ใหญ่ กลิ่นกำยานและเครื่องหอมลอยอวลตลบอบอวล สร้างบรรยากาศศักดิ์สิทธิ์และลึกลับจนน่าขนลุก

แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของดาวฟ้าได้มากที่สุด ไม่ใช่พระพุทธรูปทองคำ หรือเครื่องรางของขลังที่วางเรียงราย แต่เป็นเจ้าของห้อง

ร่างสูงใหญ่ของชายคนหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่บนตั่งไม้ตัวมหึมากลางห้อง หันหลังให้แสงสว่างจากหน้าต่าง ทำให้เงาของเขาดูทาบทับลงมาจนดูตัวใหญ่กว่าความเป็นจริง

“พ่อหมอเรศน์”

วินาทีแรกที่เห็น ดาวฟ้าต้องกลั้นหายใจ ภาพในจินตนาการว่าเป็นตาแก่หนังเหี่ยวย่นถือไม้เท้าหายวับไปกับตา สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าคือบุรุษเพศวัยฉกรรจ์ที่สมบูรณ์แบบจนน่าตกใจ

ชายวัย 44 ปี ผู้ดูแลตัวเองดีเยี่ยมจนหนุ่มรุ่นลูกยังต้องอาย เขาอยู่ในชุดเสื้อราชปะแตนประยุกต์สีครีมเนื้อดีที่ตัดเย็บเข้ารูปพอดีตัว เผยให้เห็นช่วงไหล่ที่กว้างขวางและแผ่นหลังที่ตั้งตรงสง่าผ่าเผย แขนเสื้อยาวถูกพับขึ้นมาถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนกำยำที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนพาดผ่านผิวสีขาวแบบชายไทยแท้ ผิวพรรณที่กร้านแดดกร้านลมเล็กน้อยบ่งบอกถึงการใช้ชีวิตกลางแจ้ง ยิ่งขับเน้นความเป็นผู้ใหญ่และแข็งแกร่ง

เขานุ่งกางเกงแพรสีน้ำเงินเข้มมันวับ เนื้อผ้าพลิ้วไหวทิ้งตัวลงตามสรีระช่วงล่างท่านั่งขัดสมาธิที่ผ่อนคลายแต่ทรงพลัง ทำให้เห็นมัดกล้ามเนื้อต้นขาที่แน่นเปรี๊ยะดันเนื้อผ้าออกมาจางๆ

“เชิญนั่งสิครับคุณผู้หญิง”

เสียงทุ้มต่ำกังวานดังขึ้น เป็นเสียงที่ฟังดูนุ่มนวลสุภาพ แต่กลับมีอำนาจสะกดให้คนฟังต้องทำตาม ดาวฟ้ารู้สึกเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นฉุดดึงให้ก้าวเท้าเข้าไป

เมื่อเธอก้าวข้ามธรณีประตูและเดินเข้าไปใกล้ เรศน์เงยหน้าขึ้นจากกระดานชนวนที่เขากำลังเขียนอักขระ

วินาทีที่สายตาสบกัน โลกทั้งใบของดาวฟ้าเหมือนหยุดหมุน

ดวงตาคู่นั้นมันไม่ใช่ดวงตาของคนธรรมดา มันคือดวงตาของพญาเหยี่ยวที่คมกริบ ดุดัน และลุ่มลึกราวกับบ่อน้ำไร้ก้น แววตาที่มองผ่านมานั้นเหมือนจะทะลุผ่านเสื้อผ้าแบรนด์เนม ทะลุผ่านเปลือกนอกที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเอง และมองเห็นลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณที่เปลือยเปล่าและหิวกระหาย

กระแสไฟฟ้าแรงสูงแล่นพล่านจากปลายเท้าขึ้นสู่สมอง ดาวฟ้ารู้สึกเข่าอ่อนยวบยาบจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ขาที่เคยมั่นคงบนส้นสูงกลับสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ เธอต้องรีบทิ้งตัวลงนั่งพับเพียบกับพื้นไม้กระดานอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้ล้มพับลงไปกองแทบเท้าเขา

กลิ่นกลิ่นนั้นอีกแล้ว

เมื่อเข้ามาในระยะประชิด กลิ่นหอมประหลาดที่ลอยออกมาจากตัวเขาชัดเจนขึ้น มันไม่ใช่แค่กลิ่นดอกไม้หรือกำยาน แต่มันคือกลิ่นกายชายหนุ่ม กลิ่นเหงื่อจางๆ ที่สะอาดสะอ้าน ผสมกับกลิ่นสบู่สมุนไพรและกลิ่นยาสูบอ่อนๆ มันเป็นกลิ่นฟีโรโมนดิบๆ ที่รุนแรงจนทำให้ดาวฟ้ารู้สึกมึนเมา วูบวาบในช่องท้องน้อยอย่างรุนแรงยิ่งกว่าตอนนั่งรอข้างนอกหลายเท่าตัว

หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก เลือดสูบฉีดขึ้นใบหน้าจนร้อนผ่าว ลมหายใจเริ่มติดขัด

“ดวงตาโศกผิวพรรณผ่องใสแต่ไร้ราศีเพราะขาดคู่” เรศน์เอ่ยขึ้นลอยๆ พลางวางแท่งดินสอพองลง เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาที่อ่านยาก ริมฝีปากหยักได้รูปยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์แต่ก็ชวนหลงใหล

“เดินทางมาไกลเหนื่อยไหมครับ หรือว่าเหงาจนเหนื่อย?”

คำถามนั้นกระแทกใจกลางความรู้สึก ดาวฟ้าเงยหน้ามองเขา ตาเบิกกว้าง ริมฝีปากสั่นระริก เธอพูดไม่ออก ได้แต่จ้องมองผู้ชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความกลัว ความทึ่ง และความปรารถนาอันรุนแรงที่ปะทุขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

ผู้ชายคนนี้อันตราย!

สัญชาตญาณเตือนเธอให้หนี แต่ร่างกายกลับทรยศ มันเรียกร้องอยากจะเข้าใกล้ อยากจะสัมผัส และอยากจะถูกครอบครองโดยผู้ชายเจ้าของเรือนไทยคนนี้จนตัวสั่น

“สวยแต่แห้งแล้งเหลือเกินนะครับแม่กุหลาบงาม มาใกล้ๆ สิครับให้ผมดูหน่อยว่าจะช่วยรดน้ำพรวนดิน ให้คุณยังไงได้บ้าง” เขาขยับตัวเล็กน้อย