ตอนที่ 9 เดทแรก 1/2

แสงตะวันยามเย็นเริ่มทอแสงสีส้มอมทองอาบไล้ไปทั่วบริเวณหน้าคฤหาสน์หรูสไตล์ยุโรป เงาของเสาโรมันทอดยาวพาดผ่านสนามหญ้าสีเขียวขจี บรรยากาศเงียบสงบแต่แฝงไปด้วยความตื่นเต้นระทึกใจของหญิงสาวเจ้าของบ้าน

ดาวฟ้ายืนสงบนิ่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในโถงรับแขก มือเรียวเย็นเฉียบกำกระเป๋าคลัทช์หนังจระเข้ใบหรูแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เธอกวาดสายตาสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองเป็นครั้งที่ร้อย ชุดเดรสผ้าไหมสีครีมงาช้างที่เธอเลือกมาอย่างพิถีพิถันทำหน้าที่ของมันได้ดีเยี่ยม มันดูสุภาพ เรียบหรู ขับผิวขาวผ่องให้ดูเรืองรองราวกับไข่มุก แต่ในขณะเดียวกัน รอยผ่าด้านหลังที่ลึกเกือบถึงบั้นเอวและรอยแหวกที่ชายกระโปรง ก็ทำหน้าที่ยั่วยวนได้อย่างร้ายกาจทุกครั้งที่เธอขยับตัว

บรื้น

เสียงเครื่องยนต์ทุ้มต่ำ นุ่มนวล แต่ทรงพลังดังแว่วเข้ามา หญิงสาวหัวใจกระตุกวูบ ลมหายใจสะดุดกึก เธอรู้ทันทีว่าเขามาถึงแล้ว

ไม่ใช่เสียงคำรามกึกก้องของซูเปอร์คาร์อิตาลีที่พวกหนุ่มไฮโซชอบขับมาอวดรวย แต่เป็นเสียงที่สุขุม นุ่มลึก และฟังดูมีคลาสกว่านั้นมาก

รถยนต์คลาสสิกสัญชาติเยอรมัน Mercedes-Benz W111 Coupe สีดำขลับมันปลาบ สภาพสมบูรณ์เหมือนเพิ่งถอยออกมาจากโชว์รูมเมื่อห้าสิบปีก่อน เคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบหน้าบันไดหินอ่อนอย่างนิ่มนวล ความคลาสสิกของตัวรถตัดกับความทันสมัยของคฤหาสน์ได้อย่างน่าทึ่ง สะท้อนรสนิยมของเจ้าของรถว่าไม่ใช่แค่คนมีเงิน แต่เป็นคนที่มีความหลงใหล และความละเมียดละไมในการใช้ชีวิต

ประตูรถฝั่งคนขับเปิดออก รองเท้าหนังขัดมันวับก้าวลงมาสัมผัสพื้น ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของหมอเรศน์จะปรากฏตัวขึ้น

ดาวฟ้าเผลอกลั้นหายใจ ภาพจำของพ่อหมอนุ่งโจงกระเบนสวมเสื้อราชปะแตนหายวับไปกับตา ตรงหน้าเธอคือชายวัยกลางคนที่ดูดีจนน่าใจหาย

เขาอยู่ในชุดลำลองที่ดูเรียบง่ายแต่เปี่ยมไปด้วยรสนิยม เสื้อเชิ้ตลินินสีขาวสะอาดตาปลดกระดุมเม็ดบนสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกสีขาวรำไรและสร้อยพระเลี่ยมทององค์เล็กที่ห้อยอยู่ พับแขนเสื้อขึ้นอย่างลวกๆ โชว์ท่อนแขนกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและเส้นเลือดปูดโปน กางเกงสแล็คสีเบจเข้ารูปพอดีตัวขับเน้นช่วงขาที่ยาวแข็งแรง และเข็มขัดหนังสีน้ำตาลที่รัดรอบเอว

เขาดูเหมือนท่านทูต หรือนักธุรกิจเจ้าของไร่องุ่นมากกว่าหมอผี ผมถูกเซตทรงเปิดหน้าผาก เผยให้เห็นวงหน้าคมเข้มและสายตาพญาเหยี่ยวที่ยังคงดุดันไม่เปลี่ยนแปลง

“รอนานไหมครับคุณดาวฟ้า”

เรศน์เดินอ้อมมาเปิดประตูรถให้เธอด้วยกิริยาของสุภาพบุรุษทุกกระเบียดนิ้ว เขายืนพิงกรอบประตูรถ สายตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

มันไม่ใช่สายตาชื่นชมธรรมดา แต่มันคือสายตาของนักล่าที่กำลังประเมินเหยื่ออันโอชะ

เขามองไล่ตั้งแต่เส้นผมที่เกล้าขึ้นหลวมๆ ลำคอระหงที่ขาวผ่อง เนินอกอวบอิ่มที่ดันเนื้อผ้าไหมออกมาจนตึงเปรี๊ยะ เอวคอดกิ่ว และสะโพกผายที่ซ่อนอยู่ภายใต้กระโปรง สายตาของเขาร้อนแรงราวกับเปลวไฟที่สามารถหลอมละลายเสื้อผ้าของเธอให้หายไป เหลือไว้เพียงร่างเปลือยเปล่า

ดาวฟ้ารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนแก้ผ้าอยู่ต่อหน้าเขา ความร้อนวูบวาบแล่นพล่านไปทั่วผิวหนัง ขนอ่อนลุกชันเกรียว ยอดอกสีหวานภายใต้บราลูกไม้แข็งชันขึ้นสู้สายตาเขาอย่างห้ามไม่อยู่

“มะไม่นานค่ะ เพิ่งลงมาพอดี” เธอตอบเสียงตะกุกตะกัก พยายามข่มความประหม่า

“วันนี้คุณสวยมาก สวยจนผมไม่อยากพาไปร้านอาหาร แต่อยากพาไปกินอย่างอื่นมากกว่า” เรศน์เอ่ยเสียงพร่า เขาขยับหน้าเข้ามาใกล้จนเธอได้กลิ่นน้ำหอม กลิ่นไม้กฤษณาผสมกลิ่นกายชายหนุ่ม

คำพูดสองแง่สองง่ามที่มาพร้อมรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ ทำให้ดาวฟ้าหน้าแดงก่ำจนถึงใบหู เธอรีบก้มหน้าหลบสายตาแล้วสอดตัวเข้าไปนั่งในรถอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ขาจะอ่อนแรงพับลงไปกองกับพื้นเสียก่อน

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

บรรยากาศภายในรถคลาสสิกคันหรูอบอวลไปด้วยความเงียบที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูด เสียงเพลงแจ๊สจากเครื่องเสียงโบราณช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดได้บ้าง แต่ไม่อาจลดทอนความร้อนรุ่มที่แผ่ออกมาจากร่างหนาของคนขับได้

เรศน์ขับรถด้วยความชำนาญ มือข้างหนึ่งจับพวงมาลัย อีกข้างวางพาดไว้ที่ขอบหน้าต่าง ท่วงท่าสบายๆ ของเขาดูเท่ระเบิดในสายตาของดาวฟ้า เธอแอบชำเลืองมองเสี้ยวหน้าคมเข้มนั้นเป็นระยะ รู้สึกทึ่งที่เขาสามารถปรับตัวเข้ากับโลกของเธอได้อย่างไร้รอยต่อ

ร้านอาหารที่เขาเลือกเป็นร้าน Fine Dining ริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่ขึ้นชื่อเรื่องความโรแมนติกและจองยากที่สุดแห่งหนึ่ง แต่ดูเหมือนชื่อของพ่อหมอเรศน์จะมีอิทธิพลไม่น้อย เพราะบริกรหนุ่มรีบกุลีกุจอพาพวกเขาไปที่โต๊ะมุมส่วนตัวที่สุด ซึ่งมองเห็นวิววัดอรุณยามค่ำคืนได้อย่างชัดเจน

แสงเทียนบนโต๊ะส่องสว่างวิบวับ สะท้อนกับแก้วไวน์คริสตัล เรศน์สั่งไวน์แดงปีลึกมาดื่มคู่กับเนื้อวากิวเกรดพรีเมียม เขาดูแลเธออย่างดีเยี่ยม คอยเลื่อนเก้าอี้ คลี่ผ้าเช็ดปาก และตักอาหารให้ด้วยความใส่ใจ

“คุณดาวฟ้าทานได้นะครับ ไม่ต้องเกร็ง ผู้หญิงกินเก่งน่ะน่ารักจะตาย มีน้ำมีนวล กอดอุ่น” เรศน์ยิ้มอบอุ่น

ดาวฟ้าหัวเราะ เริ่มรู้สึกผ่อนคลายขึ้น

“ปกติดาวไม่ค่อยทานมื้อเย็นค่ะ กลัวอ้วน”

สายตาของเรศน์ลดระดับลงมาหยุดที่หน้าอกอวบอิ่ม แล้วเลื่อนลงไปที่หน้าท้องแบนราบ

“อ้วนตรงไหนครับ หุ่นแบบนี้เขาเรียกว่าแม่พันธุ์ชั้นดี เอวบางร่างน้อย แต่สะโพกผายเหมาะแก่การ...” เขาจงใจเว้นวรรค แล้วหยิบแก้วไวน์ขึ้นจิบ “เหมาะแก่การอุ้มครับ”

ดาวฟ้าแทบจะสำลักน้ำเปล่า เธอฟาดมือลงบนแขนเขาแก้เขิน

“หมอคะ พูดจาอะไรเนี่ย”

“ก็พูดเรื่องจริงนี่ครับ” เขาหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นประสาทเธอได้ดีเหลือเกิน

บทสนทนาดำเนินไปอย่างลื่นไหล เรศน์เป็นผู้ฟังที่ดีและเป็นผู้พูดที่มีเสน่ห์ เขาเล่าเรื่องราวตลกๆ ในตำหนัก เรื่องผีที่ไม่ได้น่ากลัวแต่กลับฮาแตก ทำให้ดาวฟ้าหัวเราะออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ กำแพงความถือตัวที่เธอสร้างไว้ค่อยๆ ทลายลงทีละก้อน

ทว่าภายใต้โต๊ะอาหารที่คลุมด้วยผ้าปูโต๊ะสีขาวสะอาดยาวระย้า กลับมีสงครามเงียบเกิดขึ้น จังหวะที่เรศน์ขยับขาเพื่อเปลี่ยนท่านั่ง เข่าแกร่งของเขาบังเอิญหรือตั้งใจ? เคลื่อนมาสัมผัสกับหัวเข่ามนของดาวฟ้า

เหมือนไฟช็อต ดาวฟ้าสะดุ้งเล็กน้อย แต่ไม่ได้ขยับหนี สัมผัสจากเนื้อผ้ากางเกงสแล็คที่เสียดสีกับผิวเนื้อเปลือยเปล่าบริเวณหัวเข่าของเธอ มันสร้างความรู้สึกสากระคายที่วาบหวามอย่างบอกไม่ถูก

เรศน์ไม่ถอยหนี มิหนำซ้ำยังค่อยๆ เบียดเข่าของเขาเข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้น แรงกดที่ต้นขาด้านนอกส่งผ่านมาถึงผิวเนื้อ ความร้อนจากร่างกายเขาแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าเข้ามา ราวกับจะหลอมละลายผิวเนียนละเอียดของเธอ

ดาวฟ้านั่งตัวเกร็ง มือที่ถือส้อมเริ่มสั่น เธอกัดริมฝีปากแน่น พยายามบังคับลมหายใจให้เป็นปกติ แต่ใจกลางความสาวของเธอกลับเต้นตุบๆ ตอบรับสัมผัสนั้นอย่างรุนแรง

ความใกล้ชิดใต้โต๊ะดำเนินต่อไป เขาแกล้งขยับขาไปมา ลูบไล้ผ่านผิวเนื้อของเธอช้าๆ จากหัวเข่าขึ้นมาที่ต้นขาด้านข้างเล็กน้อยแล้วถอยกลับ

มันเป็นการกระทำที่อุกอาจแต่แนบเนียน ไม่มีใครในร้านสังเกตเห็น มีเพียงเธอเท่านั้นที่รับรู้ถึงความรุกรานนี้