ตอนที่ 7 พันธสัญญาใจ 1/2

ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องโถงเรือนไทยอีกครั้ง ทว่าคราวนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่ว่างเปล่า แต่เป็นความเงียบที่อัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้าแห่งแรงปรารถนาที่พร้อมจะปะทุขึ้นทุกวินาที คำประกาศกร้าวของหมอเรศน์ ที่อาสาจะมาเป็นผู้ลงเสาเข็มให้กับที่ดินรกร้างอย่างเธอ ยังคงดังก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของดาวฟ้า ราวกับเสียงระฆังที่ตีรัวไม่หยุดหย่อน

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของสติสัมปชัญญะที่กระจัดกระจายให้กลับมาประกอบร่างกันใหม่ เธอคือนางพญาแห่งวงการอสังหาริมทรัพย์ คือทายาทหมื่นล้านผู้ไม่เคยก้มหัวให้ใคร จะมาเสียอาการให้กับหมอดูหนุ่มใหญ่ในบ้านสวนแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด

ดาวฟ้าค่อยๆ ดึงมือที่สั่นเทาน้อยๆ ของตนเองกลับมาวางบนตัก เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่งและเย่อหยิ่งตามสไตล์ลูกคุณหนู แม้ว่าภายในอกจะเต้นโครมครามราวกับกลองศึก และช่องท้องน้อยจะยังคงบิดเกร็งด้วยความวูบวาบที่เขาฝากไว้

“คุณหมอคะ ข้อเสนอของคุณมันน่าสนใจดีนะคะ แต่ดิฉันคิดว่าเราต้องพูดกันตามความเป็นจริง” ดาวฟ้าเอ่ยขึ้น น้ำเสียงพยายามบังคับให้ราบเรียบที่สุด แต่หางเสียงยังคงสั่นไหวเล็กน้อย

เธอปรายตามองไปรอบห้องที่ตกแต่งด้วยเครื่องรางของขลัง ก่อนจะมาหยุดที่ใบหน้าคมเข้มของเขา

“เราสองคนต่างกันเกินไปค่ะ คุณเป็นหมอดู อยู่เรือนไทยวิถีชาวบ้าน ส่วนดิฉันสังคมของดิฉัน การใช้ชีวิตของดิฉัน มันคนละโลกกับที่นี่ อีกอย่างเราเพิ่งเจอกันครั้งแรก คุณจะมาบอกว่าเป็นเนื้อคู่ แล้วให้ดิฉันตกลงปลงใจเลย มันไม่ดูง่ายไปหน่อยเหรอคะ”

มันเป็นคำปฏิเสธที่ฟังดูสมเหตุสมผลตามหลักการของผู้หญิงที่รักนวลสงวนตัว แต่แววตาที่สั่นไหวและแก้มที่แดงระเรื่อของเธอกลับฟ้องความรู้สึกที่ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง

หมอเรศน์นั่งฟังด้วยท่าทีสงบ มุมปากยังคงยกยิ้มจางๆ เขาไม่ได้ดูเดือดร้อนหรือเสียหน้ากับคำปฏิเสธนั้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับมองเธอด้วยสายตาเอ็นดู เหมือนผู้ใหญ่ที่กำลังมองเด็กน้อยจอมดื้อรั้นที่พยายามจะเอาชนะ

“ความต่าง? คุณดาวฟ้าครับ โลกของเรามันกลมสิ่งที่อยู่คนละขั้ว มักจะมีแรงดึงดูดเข้าหากันเสมอ เหมือนแม่เหล็ก” เรศน์ทวนคำเสียงทุ้ม เขาขยับตัวเปลี่ยนท่านั่งเล็กน้อย เอนหลังพิงหมอนสามเหลี่ยมด้วยท่วงท่าสบายๆ แต่แฝงอำนาจ

เขายกมือขึ้นกอดอก สายตาคมกริบกวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า หยุดนิ่งที่เนินอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวภายใต้เสื้อลูกไม้ ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาสบตา

“คุณบอกว่าเราต่างกันใช่ครับ ฐานะเราอาจจะต่าง สังคมอาจจะต่าง แต่มีสิ่งหนึ่งที่ผมมั่นใจว่าเราเหมือนกัน”

“อะไรคะ?” ดาวฟ้าถามสวนกลับทันควัน

“ความเหงาและความต้องการที่ซ่อนอยู่ข้างใน คุณกลัวกลัวที่จะเริ่มต้นใหม่ กลัวที่จะผิดหวัง หรือกลัวว่าถ้าลองแล้ว คุณจะติดใจจนถอนตัวไม่ขึ้นกันแน่” เรศน์ตอบเสียงเรียบ แต่กระแทกใจกลางความรู้สึก

ดาวฟ้าอ้าปากค้าง เถียงไม่ออก เพราะสิ่งที่เขาพูดมันคือความจริงทุกประการ

เรศน์ขยับตัวลุกขึ้นจากตั่งไม้ แล้วเดินย่างสามขุมเข้ามาหาเธออย่างเชื่องช้า ทุกลมหายใจของดาวฟ้าสะดุดกึกเมื่อร่างสูงใหญ่มายืนค้ำหัวเธออยู่ กลิ่นกายชายหนุ่มที่หอมกรุ่นรุนแรงขึ้นจนเธอรู้สึกมึนงง

เขาค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งชันเข่าตรงหน้าเธอในระดับสายตาเดียวกัน ลดช่องว่างระหว่างกันจนเหลือเพียงคืบ

“ผมไม่ได้ขอให้คุณแต่งงานกับผมวันนี้ ผมขอแค่โอกาสให้เราได้ลองศึกษากัน ลองเปิดใจและเปิดร่างกาย” เรศน์พูดเสียงนุ่มนวล แต่หนักแน่นดุจหินผา เขาเน้นคำหลังด้วยสายตาที่โลมเลียอย่างเปิดเผย ทำเอาดาวฟ้าหน้าร้อนผ่าว

“ลองดูก่อนไหมครับ ถ้าผมทำให้คุณรู้สึกไม่ได้ ถ้าผมทำให้หัวใจคุณเต้นแรงไม่ได้ หรือทำให้ร่างกายของคุณตอบสนองผมไม่ได้ ถึงตอนนั้น คุณค่อยเดินจากไป ผมจะไม่รั้งเลยแม้แต่นิดเดียว” เขาเอ่ยคำท้าทาย ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบชนกัน

คำว่ารู้สึกที่เขาพูดออกมา มันไม่ได้หมายความแค่ความรู้สึกทางใจ แต่มันแฝงนัยยะถึงความรู้สึกซ่านสยิว ความสุขสม และการเติมเต็มทางกายที่เธอโหยหา เขาเน้นเสียงคำนี้หนักหน่วง ลากเสียงยาวจนน่าขนลุก ราวกับจะใช้คำพูดนั้นลูบไล้ไปตามเรือนร่างของเธอ

ดาวฟ้ามองสบตาเขา นัยน์ตาพญาเหยี่ยวคู่นั้นสะกดตรึงเธอไว้อย่างสมบูรณ์ มันมีความท้าทาย มีความมั่นใจ และมีความปรารถนาที่ร้อนแรงเต้นระริกอยู่

“แค่ลองดูเหรอคะ?” เธอถามเสียงแผ่ว เหมือนคนที่กำลังจะพ่ายแพ้ต่อแรงดึงดูด

เรศน์ยิ้ม รอยยิ้มที่ทำให้โลกทั้งใบสว่างไสวและอันตรายในเวลาเดียวกัน “ครับแค่ลอง เริ่มจากเดทแรกพรุ่งนี้ ผมจะไปรับ”

มันไม่ใช่ประโยคขอร้อง แต่เป็นประโยคคำสั่งที่นุ่มนวลที่สุด

ดาวฟ้าพยักหน้าลงช้าๆ อย่างไม่อาจต้านทานมนต์สะกดนั้นได้

“ค่ะตกลง”

วินาทีนั้น พันธสัญญาใจได้ถูกประทับตราลงแล้ว ไม่ใช่ด้วยหมึกปากกา แต่ด้วยแรงปรารถนาที่มองไม่เห็น ระหว่างกุหลาบงามบนคานทอง กับพ่อหมอจอมขมังเวทย์ที่พร้อมจะเด็ดดมเธอให้ช้ำคาอก

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

รถสปอร์ตสีดำคันหรูแล่นกลับเข้ามาจอดภายในโรงจอดรถของคฤหาสน์ตระกูลดัง ดาวฟ้าดับเครื่องยนต์แต่มือยังกำพวงมาลัยแน่น เธอนั่งนิ่งอยู่ในรถอยู่นาน ปล่อยให้แอร์เย็นเฉียบปะทะผิวหน้า หวังจะช่วยลดอุณหภูมิความร้อนรุ่มที่ติดตัวมาจากเรือนไทยริมน้ำ

ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงฉายชัดอยู่ในหัวราวกับหนังม้วนเดิมที่ฉายซ้ำไปมา สัมผัสหยาบกร้านแต่เร้าใจของหมอเรศน์ที่ลูบไล้ฝ่ามือเธอ สายตาคมกริบที่เหมือนจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว และคำพูดที่แสนจะท้าทาย

“ถ้าผมทำให้คุณรู้สึกไม่ได้”

เธอยกมือขึ้นทาบอก สัมผัสได้ถึงหัวใจที่ยังเต้นรัวแรงไม่หยุด แค่คิดถึงหน้าเขา ร่างกายของเธอก็เริ่มตอบสนองอีกแล้ว ความเปียกชื้นที่จุดซ่อนเร้นยังคงเฉอะแฉะคาอยู่ในกางเกงชั้นใน สร้างความรู้สึกอึดอัดขัดเขินแต่ก็วูบวาบอย่างประหลาด

“บ้าจริงยัยดาว นี่แกเป็นสาววัยทองใจแตกหรือไงเนี่ย” เธอด่าตัวเอง ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถแล้วเดินเข้าบ้าน

ภายในคฤหาสน์หรูหราโอ่โถง แต่เงียบเชียบ พ่อกับแม่ของเธอเดินทางไปตากอากาศที่สวิสเซอร์แลนด์ ทิ้งให้เธออยู่กับบรรดาแม่บ้านและคนรับใช้ ความเหงาที่เคยเป็นเพื่อนสนิท วันนี้กลับดูน่ารังเกียจกว่าทุกวัน เพราะเธอเพิ่งได้สัมผัสเศษเสี้ยวของความอบอุ่นมาหมาดๆ

ดาวฟ้าทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาหลุยส์ตัวยาวในห้องนั่งเล่น ยกมือถือขึ้นมามองหน้าจอที่ว่างเปล่า

จะทักมาไหมนะหรือแค่พูดเล่น?

ความคิดฟุ้งซ่านเริ่มทำงาน ผ่านไปเกือบชั่วโมงที่เธอกลับมาถึง แต่ไร้วี่แววการติดต่อจากพ่อหมอ เธอเริ่มใจแป้ว หรือว่าเขาจะแค่หว่านเสน่ห์ไปทั่ว หรือว่าเธอจะแก่เกินไปจริงๆ

ติ๊ง

เสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชัน Line ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ดาวฟ้าสะดุ้งสุดตัว รีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความรวดเร็วที่แม้แต่ตลาดหุ้นยังต้องอาย

หน้าจอโชว์ชื่อผู้ส่ง “หมอเรศน์ เรือนราชพฤกษ์” พร้อมรูปโปรไฟล์เป็นรูปดอกบัวหลวงที่ดูธรรมะธัมโมขัดกับนิสัยจริง

ดาวฟ้ากลั้นหายใจ กดเปิดอ่านข้อความ

หมอเรศน์: ถึงที่พำนักโดยสวัสดิภาพหรือยังครับคุณผู้หญิง ทางเรือนไทยเงียบเหงาไปถนัดตา เมื่อขาดแสงสว่างจากดาวบนฟ้า