Home / โรแมนติก / พ่ายรัก ทัณฑ์หัวใจ / จัดการคนดื้อต้องใช้อะไรจัด

Share

จัดการคนดื้อต้องใช้อะไรจัด

last update publish date: 2026-07-02 10:33:31

 

ปากเรียวบางอย่างผู้หญิง คลี่ยิ้มอย่างเอ็นดู กับท่าทางตื่นตาของอีกฝ่าย ก่อนจะหันกลับมา และเป็นจังหวะเดียวกันที่สายตาเขาปะทะกับร่างใครคนหนึ่ง

หล่อนมาได้อย่างไร? ก็ในเมื่อเขาให้เมลสันเฝ้าเธอไว้! และเวลานี้เขาสังเกตได้ว่า คู่กรณี กำลังถูกเชิญตัวไปที่ไหนสักแห่งโดยพนักงาน

“รอผมอยู่ตรงนี้ก่อน เดี๋ยวคุยธุระเสร็จผมจะลงมา ไม่นาน...”

เขาหันไปบอกและยืนยันกับปนัดดา หล่อนยิ้มรับ แต่ในใจห่อเหี่ยว เข้าใจว่านักธุรกิจหนุ่มอย่างเขา มีเดทร่วมกับงานได้เสมอ และคงเป็นเธอคนเดียวกระมั่ง ที่เขาทำแบบนี้อยู่ประจำ มีนัดก็ต้องมีงานร่วมด้วย!...

เฮริคจัดการให้พนักงาน รับหน้าที่ดูแลปนัดดา โดยเขา ต้องขึ้นไปพบเพื่อนหนุ่มที่ดูแลสถานที่แห่งนี้ โดยในใจนึกถึงแต่ใบหน้าสวยคมของคนที่เพิ่งเดินหายไป

‘หึ แล้วเธอจะรู้ว่าคนอย่างเฮริคกัดไม่ปล่อย เมื่อเธอพลัดหลงเข้ามาในถ้ำเสือเอง’ เขาคิดอย่างมาดหมายและเมื่อแยกตัวออกมาจากปนัดดา เฮริคก็โทรหาลูกสมุนคู่ใจและได้คำตอบ โดยที่เขาไม่ต้องซักถามอะไรมากมาย

“แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆทำไมถึงได้เก่งกล้าหลอกผู้ชายร่างยักษ์อย่างพวกนายได้วะ?” 

เสียงห้วนตะคอกถามเมื่อแน่ใจว่าเหยื่อได้หลุดออกมาจริงๆและเขาพร้อมจะตะครุบเหยื่อกลับไป

ห้องรับรองที่ว่า ทำให้รติกาลถึงกับก้าวขาไม่ถนัด ก็ในเมื่อทุกอย่างในห้องสี่เหลี่ยม กว้างกว่าห้องเช่าภายในห้องถูกตกแต่งไว้อย่างลงตัวและเป็นสัดส่วน ไม่ว่าจะเป็นเตียงนอนจัดไว้มุมสุด ตู้เสื้อผ้าลายไม้ใหม่เอี่ยม กั้นเป็นฝาห้องไปในตัว พร้อมแบ่งส่วนเป็นห้องครัวขนาดเล็ก โดยมีเครื่องอำนวยความสะดวกครบครันและที่สำคัญ สิ่งที่ประดับตามมุมต่างๆและฝาผนัง ไม่ว่าจะเป็นนาฬิกาติดฝาผนังสีทอง แจกันลายครามใบใหญ่วางอยู่มุมห้อง กระทั่งภาพวาดสีน้ำมัน ที่เธอเคยอ่านและศึกษาหาข้อมูลในเวปเพื่อเขียนนิยาย ก็มีอยู่ในห้องนี้ด้วย นั้นบ่งบอกได้ว่า คนที่กุมกรรมสิทธิ์ในที่แห่งนี้ มีระดับการเงินมั่นคงอย่างแน่นอน

            ‘พี่นัสให้พนักงานมาส่งผิดห้องหรือเปล่าเนี่ย?...’

รติกาลเกิดความลังเล ก่อนหันหลังกลับไปยังจุดที่เดินเข้ามา หากแต่ประตูที่เปิดออก มีบางสิ่งบางอย่างโผล่เข้ามา

            “หะ อุ๊ย... คุณ?”

เสียงแหลมเปล่งออกมาพร้อมกับสีหน้าตกใจ เมื่อสายตา จับจ้องใบหน้ารูปนั้นชัดเจน

            “เป็นไง เจอกันอีกจนได้ หึ?...” สีหน้าเรียบนิ่ง แต่เต็มไปด้วยความมั่นใจ จ้องมองใบหน้าหวานอย่างรอคำตอบ

            “อะ...คือ คะ คือ...”

ทำไมโลกกลมนัก... รติกาลเริ่มรับรู้ถึงต่อมฮอร์โมนในร่างกาย ที่เริ่มหลังสารอะดรีนาลีน กลายเป็นของเหลวๆ ไหลออกมาตามใบหน้าและทุกรูขุมขน

“คือ... นี่คุณจะบอกผมว่า คุณมาหาผมโดยที่ไม่อยากให้ผมยุ่งยากตามตัวคุณใช่มั้ย?...” เขาว่า ตั้งใจกวนโมโหอีกฝ่าย เพราะอยากเห็นว่าหล่อนจะปากเก่งได้แค่ไหน

คำย้อนที่อีกฝ่ายแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ มันทำให้รติกาลเจ็บจี๊ด เพราะมันขัดกับความตั้งใจเธอโดยสิ้นเชิง

“คุณคิดว่ามันสนุกนักหรือไง กับข้อกล่าวหาที่คุณยัดเยียดให้?”  

 “คุณอย่ามากล่าวหาชุ่ยๆ นะ แหวนผมราคาเกือบ... เกือบหลักล้าน คุณหามาใช้ผมได้เหรอ ในเมื่อผมต้องการใช้มันด่วน” หลักล้านคือคำปด ส่วนต้องการใช้ด่วนตอนนี้เขาเปลี่ยนใจแล้ว แต่ที่เอ่ยออกไปนั้นเพราะต้องการให้เธอเห็นความจำเป็นของสิ่งนั้น

“... แหวนบ้าแหวนบออะไรของคุณ ทำไมมันแพงนักล่ะ”

“นิพูดให้ดี แหวนผมไม่ใช่ทองชุบหรือเม็ดก้อนกรวดที่จะได้ตีราคาต่ำ เหมือนอย่างพวกคุณใช้กันหรอกนะ”

แม้จะไม่เคยคิดดูถูกคนที่ต่ำต้อยกว่า แต่ครั้งนี้เฮริคจำใจเอ่ยออกมาเพื่อต้องการเอาชนะสาวตรงหน้าเท่านั้น

ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน จนเป็นเส้นตรง เจ็บจี๊ดกับคำเปรียบเปรยของอีกฝ่าย “หึ คุณตีค่าราคาของ คนระดับต่ำกว่าคุณว่าต่ำอย่างนั้นหรือ แล้วการกระทำของคุณที่กำหนดและยัดเยียดข้อกล่าวหาออกมา ให้คนคนหนึ่งต้องมารับผิดชอบในสิ่งที่ไม่ได้กระทำ มันไม่ต่ำกว่าหรือไง?...”

แม้จะไม่เคยก้าวร้าวต่อคนรอบข้าง แต่ครั้งนี้การกระทำของผู้ชายผู้ตรงหน้า ทำให้ความรู้สึกเกลียดขึ้นมาจนยากจะงับความรู้สึกไว้ได้

“นิ คุณว่าไงนะ!...” เขาก้าวไปหน้าหนึ่งก้าว พร้อมยื่นแขนแกร่งออกแรงกระชากคนตรงหน้า “ใครบอกว่าผมยัดเยียด คุณทำเองต่างหาก” เสียงเหี้ยมเค้นลอดไรฟัน

 “คุณปรักปรำฉัน” เธอกระชากเสียงใส่ไม่ลดละ เมื่อถูกเอาเปรียบใครจะยอมกันง่ายๆ... คิดอย่างแค้นใจ

“ผมไม่ได้ปรักปรำ แต่คุณเป็นคนปัดของในมือผมหล่น คุณก็เห็น”

 “นั้นแหละเขาเรียกปรักปรำ ของในมือคุณแต่คุณกลับปล่อยให้หล่นหาย แล้วมายกให้คนอื่นรับผิดชอบ นั่นแหละเขาเรียกยัดเยียดเข้าใจไว้ด้วยไอ้ฝรั่งขี้นก!”

“หือออ ปากนะปาก” เขาสบถออกมาพร้อมกับการกระทำที่อีกฝ่ายไม่คาดคิดก็เริ่มขึ้น  เมื่อฝ่ามือที่ไม่เคยจับต้องงานหนัก จับยึดหัวไหล่มนทั้งสองข้าง

และทันที ที่เป้าหมายหยุดนิ่ง ริมฝีปากยกได้รูป ก็ก้มประกบริมฝีปากบางช่างย้อนทันที และเป็นจังหวะเหมาะเมื่อริมฝีปากบางอ้าออกเหมือนจะต่อว่า ซึ่งกลายเป็นการเบิกทาง ให้อีกฝ่ายที่ช่ำชองในเชิงปลุกเร้าได้สะดวกขึ้น ลิ้นร้อนชื้นได้ที สอดแทรกดุนดันเข้าหาโพรงปากหวาน สำรวจซอกซอนสูบความหอมรัญจวนจนฉ่ำชื่นหนำใจ

ร่างบางสะท้านไหว ในกายเหมือนโดนสูบเรี่ยวแรงออกไปจนเกือบหมด ทั้งกลัว ทั้งโกรธ ทั้งเกลียด ทั้งกระดากอาย จนแทบกรีดร้องออกมา แต่ก็ไม่อาจทำได้อย่างใจคิด

ความหอมหวานและการกระทำที่ตอบรับไม่ประสีประสา ทำให้เสือร้ายอย่างเฮริคเริ่มลำพองใจ จากที่คิดว่าแค่สั่งสอนกลายเป็นว่าตอนนี้ การกระทำของตนเองย้อนกลับมาทรมานตน เลือดในกายร้อนรุ่มอยากให้สิ่งในกายของตนเองได้ปลดปล่อย

 “นอนกับฉันสักครั้ง เรื่องทุกอย่างเป็นโมฆะ” เอ่ยน้ำเสียงแหบพร่าหากแต่สีหน้าไร้แววล้อเล่นยื่นข้อเสนอออกไป มันง่ายสำหรับคนมีเงินอย่างเขา

ความที่เป็นคนเอาแต่ใจและมั่นใจในตัวเอง เมื่ออยากได้สิ่งใดก็ต้องได้สิ่งนั้น คำพูดที่เปล่งออกมาจึงไม่ต้องใช้สมองไตร่ตรองให้เสียเวลา เอ่ยสิ่งที่ใจต้องการ โดยไม่คำนึงถึงความถูกต้องหรือยินยอมของอีกฝ่ายหรือไม่

คำพูดร้องขอของคนตัวโต ส่งผลให้ร่างบางที่กำลังหมดแรงเกิดแรงต่อต้านขึ้นมาอย่างฉับพลัน ร่างบางผละห่างเมื่อได้จังหวะที่อีกฝ่ายคลายวงแขนออกไว้แค่หลวมๆ

“ผู้ดีมีเงินเขาทำกันแบบนี้หรือ!” น้ำเสียงสั่นเครือบังคับเสียงให้สูงขึ้นตะคอกถาม แล้วมาพร้อมกับเสียงดัง เพี๊ยะ!!!

ใบหน้าคมเข้มหันไปตามแรงตบ หากแต่มันแปลบปลาบซีกหน้าไม่เท่ากับการถูกตอกกลับด้วยการกระทำและคำพูด กรามหนาบดเข้าหากันจนเกิดเสียง ตาคมเข้มวาววับจ้องหน้าหวาน ตอนนี้เขาอยากหักคอคนตรงหน้าทิ้งเสีย

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • พ่ายรัก ทัณฑ์หัวใจ   วันสำคัญของชีวิตคู่

    วันสำคัญของชีวิตคู่งานแต่งผ่านไปด้วยความเรียบร้อย บ่าวสาวถูกส่งตัวขึ้นห้อง ซึ่งห้องนอนปนัดดาถูกจัดแต่งเป็นห้องหอ โดยมีเสี่ยเกรียงที่หันไปเข้าวัดเข้าวา จนกลายเป็นที่ไว้วางใจของปนัดดา ทำตัวเป็นพ่องาน ซึ่งช่วยให้แม่ของเธอหายเหนื่อยไปได้เยอะเมื่อทุกคนเข้ามาอยู่กันในห้องบ่าวสาวพร้อมหน้า ปริ่มกล่าวคำอวยพรโดยเสี่ยเกรียงได้รับเกียรติให้เป็นผู้ใหญ่ อวยพรให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวด้วยเช่นกัน ก่อนจะพากันออกจากห้องไป เพื่อให้บ่าวสาวได้พักผ่อนเมื่อไม่มีคนนอก บรรยากาศในห้อง ก็เต็มไปด้วยเสียงเต้นของหัวใจ ความรู้สึกแปลกใหม่ในวันสำคัญของชีวิตคู่ อย่างแท้จริง... แม้จะอยู่ด้วยกันเกือบทุกวัน แต่เมื่อถึงวันสำคัญ เมื่อถึงวันนี้ ทั้งคู่ก็ยังเกิดความเกร็ง“ลุกขึ้นเถอะ” มนัสบอก พร้อมประคองเจ้าสาวลุกขึ้นจากที่นั่งอยู่ แล้วพากันนั่งลงบนขอบเตียง “เราจะไปเที่ยวฮันนีมูนที่ไหนดี” มนัสเอ่ยขึ้นหลังจากที่เริ่มปรับความรู้สึกตื่นเต้นลง ใบหน้างามหันมามอง“แล้วแต่พี่ หากปลีกตัวออกจากงานได้” เธอรู้ว่างานรัดตัวเขามากแค่ไหน เรื่องฮันนีมูนจึงไม่จำเป็นสำหรับเธอนัก “พี่ต้องจัดการได้อยู่แล้ว ดาเถอะเตรียมตัวให้ ‘ว่าง’ ไว

  • พ่ายรัก ทัณฑ์หัวใจ   ขวัญเอ๊ยขวัญมา

    ขวัญเอ๊ยขวัญมาเธอหวนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวาน สภาพของหญิงสาวผมทอง... คลุ้มคลั่ง เพราะหลังจากที่ทุกอย่างคลี่คลาย หล่อนก็ฟื้นขึ้นมา พร้อมกับอาละวาดดึงทึ้งผมของตัวเอง พูดจาวกวน ตาสีน้ำตาลอ่อนเบิกขยายกว้าง ไล่ตีทุกคนที่เข้าใกล้ แม้แต่เธอก็ถูกผลักกระเด็นเมื่อพยายามเข้าไปปลอบขวัญ หล่อนไม่รู้จักใคร! จนต้องช่วยกันจับแล้วมัดมือมัดเท้าส่งโรงพยาบาลเป็นการด่วน และผลตรวจข้างต้น หล่อนไม่ได้ถูกข่มขืนแต่อย่างใด นั่นทำให้เสี่ยเกรียงและเธอเบาใจลง ส่วนอาการคลุ้มคลั่งที่เกิดขึ้นต้องดูอาการไปอีกสักระยะ“ขวัญเอ๊ยขวัญมา” เขาเรียกขวัญ อย่างกับเธอเป็นเด็กตัวเล็กๆ“พี่อย่าไปมีผู้หญิงที่ไหนอีกนะ ดากลัว”“ไม่มีครับ จะมีแค่ดาคนเดียว คนที่ผมรักหมดใจ และจะจูงมือเดินเคียงคู่ไปด้วยกัน” เธอรู้สึกปลื้มในอก เอนตัวก้มลงซบไหล่หนา“ดาคงทนไม่ได้ หากวันนี้ไม่ได้นั่งอยู่ในอ้อมกอดพี่”“เหมือนกัน” เขาตอบด้วยความรู้สึกไม่ต่างจากคนบนตัก ก่อนจะประคองดวงหน้าแล้วประกบจูบเรียกขวัญซึ่งกันและกันอย่างดูดดื่ม...ปนัชดากลับมาทำงานอีกครั้ง ด้วยความใจอ่อนของมนัส แต่หลังจากแต่งงานกันแล้ว มนัสยื่นคำขาดขอให้เธออยู่บ้าน เพื่อเป็นแม่บ้านอย่างเต็ม

  • พ่ายรัก ทัณฑ์หัวใจ   รวบรัดไปไว้ในอ้อมกอด

    รวบรัดไปไว้ในอ้อมกอดแรงดึง ทำให้ปนัดดาหันมามอง “อึ๋ย ปล่อยดิ มาจับไว้ทำไม” เธอร้องถามพร้อมทำหน้าบูดเบี้ยว แต่คนโดนถามกลับไหวไหล่ พร้อมกันนั้น ก็ดึงร่างบางให้นั่งลงบนตักอุ่นของเขาหน้าตาเฉย!ปนัดดาหน้าชา เมื่ออีกคนเล่นบทหวามแต่เช้า “บ้า ทำแบบนี้ เดี๋ยวใครก็มาเห็นหรอก”“เอ้า ผัวเมียจะหวานกัน ลองใครมายุ่งสิ จะจูบโชว์ให้ดู”คนพูดพร้อมทำหน้าทะเล้นก้มมาหา ปนัดดาย่นคอหนี ค้อนให้ จะงอนต่อก็ทำไม่ลง“คิดถึงคุณจัง” เขาบอกพร้อมกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น เหมือนต้องการย้ำให้รู้ว่านี่คือความจริงที่กำลังเกิดขึ้นจริงแล้วปนัดดาน้ำตารื้นคั่งหน่วยตา เธอไม่ได้กอดตอบ เพราะเขารวบไปไว้ในอ้อมกอดหมดแล้วตั้งแต่แรก เธอจึงเอียงหน้าซบลงบนศีรษะทุยหอมกรุ่นแทน“เรามาคืนดีกันนะ”“ทำไมต้องคืนดีกันล่ะ ไม่ได้โกรธกันสักหน่อย” เธอว่า อีกฝ่ายดันร่างบางบนตักออกห่างเพียงนิด เพื่อสบตาคนพูด“แน่ใจ?” น้ำเสียงจริงจัง หากแต่ใบหน้าที่เคยมีแววกังวลอยู่เต็มเปี่ยม บัดนี้ฉายชัดถึงความสุขในแววตาอย่างเปี่ยมล้นปนัดดาหน้าเจื่อน รู้สึกผิดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ ...นี่เธอ ทำลายความรู้สึกเขามากมาย ถึงเพียงนี้เลยหรอ“พี่มนัส...” คนสำนึกผิดเอ่ยเรีย

  • พ่ายรัก ทัณฑ์หัวใจ   การคิดเองเออเอง

    การคิดเองเออเองใบหน้าคมเข้มแฝงไปด้วยความน้อยใจ ก้มหน้ามองพื้น รู้สึกความร้อนแล่นไปจุกอยู่ที่หน่วยตา ก่อนจะรีบขยับเปลือกตาเพื่อผ่อนคลายจุดนั้น“ฉันเชื่อว่าลูกสาวฉันมองคนไม่ผิด...แล้วนี่กินอะไรมาหรือยัง” นางถามไปเรื่องอื่นเฉย มนัสจึงปรับเปลี่ยนอารมณ์ตามเกือบไม่ทัน“ยังครับ”“อย่าบอกนะว่าเครียดลงกระเพราะ” คนสูงวัยร้องถามพร้อมกับยิ้มกริ่ม มนัสยิ้มอายๆ แต่ไม่ตอบ นางจึงสรุปว่าที่นางเดาเป็นเรื่องจริง“จะเป็นเจ้าบ่าวอยู่ไม่กี่วันข้างหน้า ต้องดูแลตัวเองบ้าง ใครไม่รักตัวก็ช่าง ขอให้เรา รักตัวเราเองก็พอ” นางให้ข้อคิด“ผมรับฟัง แต่ให้ทำ คงทำไม่ได้... เพราะผมรักปนัดดา เกินกว่าจะปล่อยให้เธอเจ็บปวด ด้วยการคิดเองเออเองอยู่เพียงลำพัง”คำพูดนั้น เขาไม่รู้หรอกว่ามีใครบางคน ซึ่งนอนจมน้ำตา อยู่เพียงลำพังบนเตียงนอน ยิ้มกว้าง ชื่นชมชายหนุ่มอยู่ในใจ...“ไม่เอาน่า อย่าคิดมาก ไปกินข้าวกันก่อนเถอะ ประเดี๋ยวเรื่องดีๆก็ผ่านเข้ามา” นางเอ่ยเป็นนัย วกกลับมาเรื่องอาหารการกินอีกครั้ง ครั้งนี้นางหว่านล้อม จนว่าที่ลูกเขยเดินตามหลังเข้าห้องครัวไปจนได้“จะนอนที่นี่ หรือจะกลับไปทำงานต่อล่ะ” เมื่อเห็นว่ามนัสรวบช้อนและดื่มน

  • พ่ายรัก ทัณฑ์หัวใจ   ไม่ถือโทษ

    ไม่ถือโทษไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เมลสันก็มายืนอยู่หน้าห้องพักผู้ป่วยพิเศษ มนัสที่เดินอยู่ด้านนอก เมื่อผันมาเห็น ก็เดินปรี่เข้ามา “ฉันเสียใจ...” มนัสเอ่ยขึ้น แต่เมลสันได้ยกมือห้ามไว้และเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“ฉันคิดไว้แล้วว่าจะต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น แต่ไม่คิดว่า เบลล่าจะดึงคนรักนายมาเอี่ยวด้วย น้องฉันร้ายนัก”มนัสหน้าเจื่อน เมื่อรู้แล้วว่าเมลสันทำใจกับเรื่องนี้มาแล้ว และรู้เรื่องเบลล่ามาเมืองไทยด้วยสีหน้าไม่สู้ดีของมนัส เมลสันอดยิ้มเยือนไม่ได้ เพราะเขาไม่มีอะไรติดใจกับเรื่องที่ขึ้น ตนเองเสียอีกที่รู้สึกเสียใจกับการกระทำที่ขาดความยั้งคิดของเบลล่า หากปนัดดาถูกปล่อยออกนอกชายแดน คงยากจะได้ตัวคืน!“ฉันรู้ว่าเบลล่ามาเมืองไทย เพื่อมาง้อคืนดีนาย”“...ฉันคิดว่า เบลล่าจะปิดนาย เรื่องการมาเมืองไทยซะอีก”“จะปิดได้ยังไง ก็โทร.หาฉันเกือบทุกวัน แล้วฉันนี่แหละที่โอนเงินให้ใช้อยู่ทุกอาทิตย์ แล้วก็ทนฟังเรื่องนายจากปากของเธอ แต่ฉันไม่สนใจ ทำเป็นหูทวนลม แค่โอนเงินให้ หล่อนก็เลิกพร่ำไปเอง แต่เหมือนเดิม เบลล่าไม่เคยรู้คุณค่าของเงิน จ่ายเงินเป็นเบี้ยและไม่คิดหางานทำเพื่อสร้างคุณค่าให้กับตัวเอง แต่ทุกบา

  • พ่ายรัก ทัณฑ์หัวใจ   ปลอบขวัญกันและกัน

    ปลอบขวัญกันและกันเมื่อถึงโรงพยาบาลกลายเป็นเขาที่มาช้าที่สุด เพราะทันที่ ที่เขาเดินเข้าไปถึง ซึ่งจุดอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน เขาเห็นแม่ปริ่มยืนกอดปนัดดาอยู่และมีเสี่ยเกรียงยืนอยู่ข้างๆมนัสใจชื่นขึ้น หล่อนอยู่โรงพยาบาลไม่ได้เป็นผู้ป่วยอย่างที่เข้าใจแต่แรก...“ปนัดดา...” เขาเรียกชื่อหล่อนออกไป เจ้าของชื่อที่ซบอกอุ่นมารดา เงยหน้าขึ้น สายตานั้นว่างเปล่าจนเขารู้สึกใจหาย“ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ”นั่น! มนัสหน้าเสีย ทำอะไรไม่ถูก เหมือนหมัดน็อกดีๆนี่เอง“ไม่ลูก ใจเย็นๆ ลูก” ปริ่มปรามลูกสาวในอ้อมกอดเบาๆ“ไม่ ผู้ชายหลอกลวง ดาไม่อยากเห็นหน้าเขา”น้ำเสียงชิงชังบวกกับสายตาตัดพ้อของคนรัก มนัสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น เขาผิดหรือ? มนัสได้แต่ถามตัวเอง โดยเท้าหนายังคงถูกตรึงอยู่กับที่ รู้สึกปวดแปลบในอก แทนที่จะได้กอดปลอบขวัญกันและกัน กลายเป็นว่าเขามาที่นี่ เพื่อให้หล่อนผลักลงเหว “ใจเย็นๆ นะหนูดา เดี๋ยวฉันจะไปถามรายละเอียดให้แน่ชัดก่อน” เสี่ยเกรียงเอ่ยขึ้น แล้วผละจากสองแม่ลูก แล้วมาโอบไหล่ชายหนุ่มที่ตอนนี้ มีสีหน้าหม่นเศร้าอย่างเห็นได้ชัด“ไปไหนครับ?” มนัสถามอย่างแปลกใจ เมื่อชายสูงวัยรั้งไหล่เขาให้เดินออกมา

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status