บทที่ 2

เสียงของฉือเส่าอวี่กระซิบข้างหูอย่างแผ่วเบา

ทว่าเนื้อความในประโยคนั้นกลับเต็มไปด้วยแรงกดดัน การตัดพ้อ และความคับข้องใจ ราวกับกำลังใช้เหยื่อล่อ

ซ่งเหวินจิ่งทอดสายตาลงมองต่ำ และในจังหวะนั้นเอง สายตาของเขาก็เล็ดลอดเข้าไปใต้ปกเสื้อของอีกฝ่าย

เผยให้เห็นรอยฟันที่ฝังลึกบริเวณต้นคอ พลันความทรงจำก็ย้อนกลับเข้ามา เขาจำได้ดีว่า ตอนที่เขาขบเม้มลงไปฉือเส่าอวี่ถึงกับหลั่งน้ำตาแห่งความรู้สึกออกมา

ซ่งเหวินจิ่งอดคิดไม่ได้ว่า ภายใต้เสื้อผ้าตัวนี้ยังมีร่องรอยหลักฐานความผิดของตนที่ได้ฝากไว้อยู่อีกมากน้อยเพียงใด

เมื่อความคิดของเขาถูกอ่านออกอย่างทะลุปรุโปร่ง ฉือเส่าอวี่จึงใช้มือเพียงข้างเดียวในการปลดกระดุมเสื้อออกอย่างช้า ๆ

ปลายนิ้วเลื่อนไล้จากรอยจูบบนลำคอลงไปสู่รอยช้ำสีม่วงเข้มบริเวณทรวงอก

“อยากดูให้ชัด ๆ ไหม?” เขาพูดพลางแสยะยิ้ม “ตอนนี้มันยังเจ็บอยู่เลยนะ”

ทุกครั้งที่กระดุมเสื้อดีดตัวหลุดออกจากรังดุม หัวใจของซ่งเหวินจิ่งพลันเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งจนผิดจังหวะ การหายใจของเขาก็ขาดห้วงและติดขัดอย่างไม่อาจควบคุมความสงบไว้ได้

ก่อนหน้าเมื่อคืน เขาเคยเชื่อมั่นมาตลอดว่าตัวเองคือชายแท้

ทว่าความงามของชายหนุ่มตรงหน้าผู้นี้ กลับชวนให้หลงใหลเกินต้านทาน ทั้งเรือนกายที่อรชรแต่เต็มไปด้วยความแข็งแกร่ง และภาพเรียวขาคู่ยาวเมื่อคืนก็ยังคงตรึงอยู่ในความทรงจำ ไม่อาจลืมเลือน

เขายกมือขึ้นฉับพลันพร้อมกับตระครุบข้อมือของฉือเส่าอวี่ ที่กำลังไล่เรียงปลดกระดุมให้ชะงักลง “ผมจะไปเย็บเสื้อให้เดี๋ยวนี้ครับ”

เขาจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว ซ่งเหวินจิ่งสัมผัสได้ถึงไอร้อนที่กำลังพลุ่งพล่าน ปะทุขึ้นมาในกาย จนเลือดกำเดาแทบจะไหลทะลักออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

เขาได้ยินฉือเส่าอวี่หัวเราะกรุ้มกริ่มอยู่ทางด้านหลัง พลางพยายามควบคุมลมหายใจเพื่อเรียกสติ

“ดีจังเลยที่นายจะเย็บซ่อมให้ พี่จะได้ไปอาบน้ำพักผ่อนสักที” ฉือเส่าอวี่กล่าว

เมื่อได้ยินดังนั้น ซ่งเหวินจิ่งถึงกับช็อกจนทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ ราวกับสมองหยุดทำงาน

ดวงตาของเขาเบิกกว้างอดไม่ได้ที่จะหันไปมองฉือเส่าอวี่อย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

ฉือเส่าอวี่ยกคิ้วก่อนจะเอ่ยขึ้นต่อว่า “พี่เดินทางมาตั้งเหนื่อย แถมเมื่อคืนถูกนายรบกวนจนแทบไม่ได้นอนอีก ขออาบน้ำหน่อยไม่ได้เหรอ?”

ซ่งเหวินจิ่งถึงกับช็อกนิ่งเป็นรอบที่สอง เขารีบดึงสายตากลับมาแทบไม่ทัน ในวินาทีนั้นเขาอยากจะปิดหูปิดตาให้รู้แล้วรู้รอดไปสักเดี๋ยวนั้น

“พี่ไม่คิดจะระแวงผมหน่อยเหรอ?” ซ่งเหวินจิ่งทำเสียง จิ๊ อย่างไม่สบอารมณ์

ฉือเส่าอวี่ยิ้มตอบอย่างมีเลศนัย “ฉือไป๋ไม่ได้บอกว่านายเป็นชายแท้หรอกเหรอ?”

ไม่ปฏิเสธ แต่ก็ไม่ยอมรับ ใช่ มันเคยเป็นความจริง

ซ่งเหวินจิ่งเลือกที่จะเงียบ ในขณะที่เสียงน้ำจากฝักบัวดัง ซู่ซ่า อยู่ข้าง ๆ ไม่ไกลนัก

เขาไม่อาจควบคุมความว้าวุ่นในใจได้เลย ภาพเรือนร่างที่เคยเห็นยังคงวนเวียนในห้วงความคิดไม่ยอมจางหายไป

เขาต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเฝื่อน พลางย้ำเตือนกับตัวเองซ้ำ ๆ ว่า “เราเป็นชายแท้”

ในจังหวะที่ฉือเส่าอวี่ก้าวเดินออกมาจากห้องน้ำ ซ่งเหวินจิ่งก็จัดการเย็บกระดุมเสร็จอย่างเหมาะเจาะ พร้อมทั้งบรรจงพับเสื้อวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

เขารีบหมุนตัวหันไปยังฉือเส่าอวี่ พลางเอ่ยขึ้นว่า “ผมเย็บเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ นี่เป็นครั้งแรกของผม...”

นี่เป็นครั้งแรกของผมที่เย็บกระดุม อาจจะทำได้ไม่ดีเท่าที่ควร

คำพูดของเขาชะงักกลางอากาศ ติดอยู่ในลำคอ

ฉือเส่าอวี่ที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จก้าวออกมาจากห้องน้ำยืนอยู่ตรงหน้า โดยมีเพียงผ้าขนหนูผืนเล็กที่ปกปิดส่วนสำคัญไว้เท่านั้น ร่างกายนั้นเต็มไปด้วยร่องรอยรัก จนทำให้ซ่งเหวินจิ่งไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะวางสายตาไว้ตรงไหน

ทันทีที่สายตาเขาตกกระทบรอยช้ำบริเวณต้นขาของเขา ซ่งเหวินจิ่งก็สบถด่าตัวเองขึ้นมาอย่างรุนแรง

ไอ้คนสารเลว

ฉือเส่าอวี่หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ และเอ่ยขึ้นว่า “ก็ดูออกอยู่หรอกว่าเป็นครั้งแรกของนาย ไม่มีเทคนิค ไม่มีชั้นเชิงแต่หนักหน่วงถึงใจมากนะ”

ซ่งเหวินจิ่งกัดฟันกรอด

เขารับรู้ว่าอีกฝ่ายจงใจกำลังเล่นลิ้นและยั่วโมโห ทว่าในใจกลับรู้สึกร้อนรุ่ม ความหึงหวงแล่นขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

“พี่ฉือเคยผ่านศึกมาเยอะแล้วเหรอครับ?” ซ่งเหวินจิ่งเหยียดตัวขึ้น

เขาไม่ยอมถูกฉือเส่าอวี่จูงจมูกไปตลอดทางแน่

ฉือเส่าอวี่ถูกเขาต้อนจนชิดติดกับตู้เสื้อผ้า ตอบด้วยเสียงเรียบนิ่งว่า “เคยเห็นมาเยอะน่ะ”

“ถ้าพี่รู้สึกว่าผมยังมีข้อบกพร่องอยู่ งั้นรบกวนช่วยสอนผมหน่อยสิครับ” ซ่งเหวินจิ่งพึมพำด้วยเสียงกระเส่า

ฉือเส่าอวี่ยังคงสงบเยือกเย็น เขาใช้มือต้านแผ่นอกของซ่งเหวินจิ่งไว้ “สอนไม่ได้หรอก ไม่มีถุงยางอนามัย”

เขามั่นใจว่า เขามีอำนาจต่อรองที่เหนือกว่าด้วยข้ออ้างนี้ และ พยายามบงการซ่งเหวินจิ่ง

ซ่งเหวินจิ่งลดใบหน้าลงต่ำ ขณะที่นัยตากลับเลื่อนขึ้นสบประสานเข้ากับสายตาของอีกฝ่ายอย่างจงใจ “พี่จำได้ไหมว่าเมื่อคืนเราใช้ไปทั้งหมดกี่ชิ้น?”

เมื่อคืนฉือเส่าอวี่กึ่งหลับกึ่งตื่น มึนเมาตลอดทั้งคืน จะมีเวลาไหนไปใส่ใจเรื่องแบบนี้กัน

“เก้าชิ้น” ซ่งเหวินจิ่งกระซิบข้างหู “เปิดไปสองกล่อง พี่ลองเดาดูสิ อีกอันหายไปไหน?”

บรรจุภัณฑ์พลาสติกที่เย็นเฉียบแตะลงบนหน้าท้องของฉือเส่าอวี่ ซ่งเหวินจิ่งออกแรงกดเน้นมันลงไป พลางเลื่อนมันขึ้นทีละน้อย ทีละน้อยอย่างเชื่องช้าด้วยความตั้งใจ