ผมถูกพี่ชายจับขังในหอบรรพชน

ในงานคอนเสิร์ตของมู่สือ แสงไฟสาดส่องจนแสบตา เสียงกรี๊ดดังสนั่นจนแทบจะทะลุหลังคา เพื่อนสนิทวัยเด็กของผมยืนอยู่บนเวที ถือปืนฉีดน้ำ พลางหัวเราะร่าและฉีดสาดลงมายังผู้ชมด้านล่าง

ผมเกิดคึกขึ้นมาชั่วขณะ จึงแหกปากตะโกนใส่เวที “พี่ครับ ฉีดใส่ผมเลย! ฉีดใส่หน้าผมเลย!”

สิ้นเสียงตะโกน ทั่วทั้งฮอลล์ก็เงียบสงัดลงชั่วขณะอย่างน่าประหลาด แม้แต่เสียงดนตรีก็ราวกับจะสะดุดไปครึ่งจังหวะ

ผมกำลังกระหยิ่มยิ้มย่องว่าเสียงตะโกนของตัวเองมันช่างเร้าใจสุด ๆ ทว่าวินาทีต่อมากลับรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นปราดขึ้นมาตรงหลังคอ ราวกับกำลังถูกสัตว์ร้ายสุดอันตรายจ้องมองอยู่

ผมค่อย ๆ หันหน้ากลับไป ก่อนจะสบเข้ากับดวงตาที่เย็นเยียบราวกับบ่อน้ำลึก

เผยจือหลี่เหรอ

พี่ชายของผมมาได้ยังไงเนี่ย

เขานั่งอยู่แถวหลังผมถัดไปแค่หนึ่งแถว สวมชุดสูทเรียบกริบ สีหน้าเย็นชา แววตาดุดันจนน่ากลัว

หัวใจของผมกระตุกวูบ ป้ายเชียร์ในมือร่วงหล่นกระแทกพื้นเสียงดัง ‘แปะ’

เขาเหลือบตาขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงทุ้มต่ำ “ให้เวลาครึ่งชั่วโมง ไสหัวกลับไปซะ”

คอนเสิร์ตยังไม่ทันจบ ผมก็ต้องแอบหนีออกจากฮอลล์ ใจเต้นตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ สมองคิดคำนวณอย่างบ้าคลั่งว่าเดี๋ยวจะหาข้ออ้างแก้ตัวยังไงดี

ทว่ายังไม่ทันที่ผมจะคิดหาวิธีตบตาพี่ชายได้ โทรศัพท์มือถือก็สั่นเตือนอย่างบ้าคลั่ง การแจ้งเตือนฮอตเสิร์ชเด้งขึ้นมาทีละรายการอย่างต่อเนื่อง:

#คุณชายรองเผยซื่อ เผยเซียว แทะโลมไอดอลชายกลางคอนเสิร์ตอย่างเปิดเผย ร้องขอให้ฉีดใส่หน้าอย่างเร่าร้อน!#

#หุ้นเผยซื่อร่วง 2.7% ในวันเดียว คาดว่าเกี่ยวข้องกับคำพูดสุดห่ามของคุณชายรองเผยในงานคอนเสิร์ต#

นิ้วของผมสั่นเทาจนเกือบจะทำโทรศัพท์มือถือร่วงหล่นพื้น

พวกพาดหัวข่าวเรียกยอดคลิกเฮงซวยเอ๊ย เขียนบ้าอะไรเนี่ย

ผมนั่งอยู่ในรถ มองทิวทัศน์ริมถนนนอกหน้าต่างที่ถอยร่นไปอย่างรวดเร็ว ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างไม่รู้ตัว

ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับเผยจือหลี่ก็คงเป็นคุณชายเสเพลกับลูกบุญธรรมชนชั้นอีลิตละมั้ง

ผมเสเพลของจริง แต่เขาเป็นพวกแสร้งทำตัวเป็นคนดี

พ่อของผมก็ตาบอดถูกเขาหลอกเหมือนกัน ก่อนสิ้นใจถึงได้ฝากฝังธุรกิจของเผยซื่อและตัวผมที่ตอนนั้นเพิ่งจะอายุ 12 ปี ไว้กับเผยจือหลี่ทั้งหมด ทุกคนต่างก็บอกว่าพี่ชายของผมคือผู้สืบทอดที่สมบูรณ์แบบที่สุด มีเพียงผมเท่านั้นที่รู้ว่าภายใต้หน้ากากอันสุภาพเรียบร้อยนั้นซ่อนหมาป่าเดียวดายที่แสนเหี้ยมโหดเอาไว้

ผมยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานของเผยจือหลี่ นิ้วมือชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ไม่กล้าผลักประตูเข้าไปเสียที

หลังจากสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ผมก็บิดลูกบิดประตู กลิ่นหอมของอโรมากลิ่นไม้ซีดาร์ที่คุ้นเคยพุ่งเข้ามาปะทะหน้า แม้แต่อากาศก็ยังอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเขา เยียบเย็นและเก็บงำความรู้สึก

“หืม ไม่อยู่เหรอ”

อะไรเนี่ย

เรียกผมกลับมา แต่ตัวเองดันไม่อยู่ซะงั้น

ผมทิ้งตัวลงนอนแผ่หราบนโซฟาหนังแท้ของเผยจือหลี่อย่างสบายอารมณ์ ก่อนล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา บนฮอตเสิร์ชยังคงแขวนวีรกรรมอันเจิดจรัสของผมเอาไว้อยู่

ผมขยี้ผมตัวเองด้วยความหงุดหงิด จู่ ๆ ก็มีใบหน้าน่าโดนต่อยของมู่สือแวบเข้ามาในหัว

วันนี้ที่หลังเวทีคอนเสิร์ต เขายิ้มอย่างมีเลศนัย “เผยเซียว นายเคยคิดบ้างไหมว่า...อุบัติเหตุทางรถยนต์ของพ่อแม่นาย มันเป็นแค่อุบัติเหตุจริง ๆ หรือเปล่า”

“ลูกบุญธรรมอย่างเผยจือหลี่ ทำไมถึงได้รับสืบทอดทรัพย์สินของเผยซื่อได้ล่ะ...”

คำว่า ‘อุบัติเหตุ’ เป็นเหมือนหนามแหลมทิ่มแทงจนขมับของผมเต้นตุบ ๆ

หรือว่าอุบัติเหตุทางรถยนต์ของพ่อแม่ในตอนนั้นจะเป็นฝีมือใครสักคน

แต่พี่ชายของผมก็บอกชัดเจนว่ามันเป็นอุบัติเหตุ

ผมลุกพรวดขึ้นยืน เดินไปที่ตู้หนังสือของพี่ชาย ปลายนิ้วลากผ่านแฟ้มเอกสารหนาเตอะที่เรียงรายอยู่เป็นแถว ๆ และไปหยุดอยู่ตรงแฟ้มที่ติดป้ายเอาไว้ว่า ‘2016.10.21’

นั่นคือวันที่พ่อแม่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์

คำพูดของมู่สือระเบิดขึ้นข้างหูของผมอีกครั้ง “นายไม่อยากรู้ความจริงเหรอ”

วินาทีที่ดึงแฟ้มเอกสารออกมา รูปถ่ายปึกหนึ่งก็ร่วงหล่นลงมากระจัดกระจายเกลื่อนพื้น

ผมยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่