ผมถูกพี่ชายจับขังในหอบรรพชน

รูปพวกนี้ทั้งหมด...เป็นรูปของผมเด็กหนุ่มในรูปถ่ายสวมชุดนักเรียนสีฟ้าขาว ยืนยิ้มแฉ่งอย่างภาคภูมิใจอยู่บนแท่นรับรางวัล นั่นเป็นรูปที่ถ่ายตอนที่ผมได้รางวัลจากการแข่งขันคณิตศาสตร์ตอนอายุ 15 ปี ต่อมารูปใบนั้นก็หายไป ที่แท้ก็ถูกเผยจือหลี่เก็บเอาไว้ที่นี่ ตอนอายุ 7 ขวบ ผมขี่คอเผยจือหลี่เด็ดลูกพลับ ตอนอายุ 12 ปี เขาแบกผมกลับมาจากโรงพยาบาลหลังจากให้น้ำเกลือ รูปสุดน่าเกลียดตอนผมเมาแอ๋ในวันเกิดอายุ 18 ปี...ผมนั่งยอง ๆ หยิบรูปถ่ายตอนเผยจือหลี่ยังเป็นเด็กกำพร้าขึ้นมาจากกองระเกะระกะบนพื้นผมราวกับได้เห็นเผยจือหลี่ในวัย 13 ปีอีกครั้ง เด็กหนุ่มที่ดูสะอาดสะอ้านราวกับเครื่องกระเบื้องเคลือบสีขาวนั่งอยู่ใต้ต้นอู๋ถงในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ขนตาหลุบต่ำ เงียบสงบราวกับภาพวาดสีน้ำมันเขาสวมเพียงเสื้อยืดที่ซักจนสีซีดจาง แต่กลับเหมือนเจ้าชายน้อยที่เดินออกมาจากหนังสือนิทาน ยิ่งกว่าพวกลูกเศรษฐีรุ่นสองที่แต่งตัวหรูหราในโรงเรียนเราเสียอีกวันนั้นแม่ลูบผมของผมพลางเอ่ยถาม “เซียวเซียวอยากเลือกคนไหนมาเป็นพี่ชายลูกจ๊ะ”ใช่แล้ว วันก่อนหน้าที่จะไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ผมเป็นคนรบเร้าแม่ บังคับให้แม่คลอดพี่ชายออกมาให้ผม

ไม้เรียวหล่นกระแทกพื้นเสียงดัง ‘แปะ’ เผยจือหลี่หันหลังกลับ ผมได้ยินเสียงเขาสูดลมหายใจลึก ราวกับกำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่พลุ่งพล่านให้กลับคืนไป“หน้าไม่อาย” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าจนน่ากลัว แต่เขากลับเดินออกไปข้างนอกโดยไม่แม้แต่จะหันหน้ากลับมามอง“หน้าไม่อาย!”ผมยืนนิ่งอยู่กับที่ หลุบตาลงต่ำ ปล่อยให้แพขนตาบดบังความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ ในดวงตาเผยจือหลี่คอยดูเถอะ!เมื่อแสงแดดยามเช้าของวันรุ่งขึ้นสาดส่องลอดผ้าม่านเข้ามา เสียงกริ่งประตูก็ดังระงมราวกับจะมาทวงวิญญาณ“เวรเอ๊ย!” ผมซุกหน้าลงกับหมอนให้ลึกกว่าเดิม กำหมัดแน่นจนกระดูกข้อนิ้วลั่นดังกรอบแกรบนี่มันเพิ่งกี่โมงเองผมคว้าหมอนปาอัดกำแพง เดินเท้าเปล่าเหยียบขวดเหล้าที่เกลื่อนเต็มพื้น ภาพของมู่สือที่เอียงคอกดกริ่งประตูอยู่บนหน้าจออิเล็กทรอนิกส์ทำเอาผมคันเขี้ยวจนต้องกัดฟันกรอด ไอ้หมานี่ชอบโผล่มาซ้ำเติมเวลาที่ผมอารมณ์ไม่ดีอยู่เรื่อย“เผยเซียว ได้ข่าวว่าโดนพี่ชายตีมาอีกแล้วเหรอ” เขาแกว่งแก้วน้ำเต้าหู้ไปมาพลางยืนพิงกรอบประตู สายตากวาดมองชายกางเกงวอร์มของผม “วิธีการสั่งสอนน้องชายของประธานเผยยังโบราณเหมือนเดิมเลย”ผมปัดมือคว้าแก้ว

เผยจือหลี่จัดการวิกฤตห่วงโซ่อุปทานเสร็จก็รีบเดินทางกลับประเทศทันทีแสงไฟเย็นเยียบในสนามบินสาดส่องลงบนร่างของเขา ขับเน้นโครงร่างสูงโปร่งและตั้งตรงให้เห็นเด่นชัด เขาสวมชุดสูทสีดำที่เนี้ยบทุกกระเบียดนิ้ว ยิ่งขับให้ใบหน้าเย็นชานั้นดูห่างเหินมากยิ่งขึ้น คิ้วและดวงตาของเขาราวกับถูกสลักด้วยคมมีด สันจมูกโด่ง ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงเฉียบคม ราวกับแม้แต่ลมหายใจก็ยังแฝงไปด้วยความอดกลั้นทันทีที่เขาลงจากเครื่องบินก็ถูกตำรวจที่มารอรับอยู่นานแล้วขวางเอาไว้“คุณเผยจือหลี่ครับ ทางเผยซื่อได้แจ้งความว่าคุณมีส่วนเกี่ยวข้องกับอาชญากรรมทางเศรษฐกิจ และได้ยื่นคำฟ้องต่อศาลแล้ว รบกวนให้ความร่วมมือในการสืบสวนกับพวกเราด้วยครับ”เผยจือหลี่ยืนนิ่งอยู่กับที่ สายตาเย็นเยียบกวาดมองตำรวจ ก่อนจะหันมามองผมที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักผมยืนพิงราวกั้นอย่างเกียจคร้าน เสื้อสูทตัวนอกพาดไว้บนบ่าแบบลวก ๆ กระดุมคอเสื้อเชิ้ตถูกปลดออกสองเม็ด เผยให้เห็นช่วงไหปลาร้า ในมือควงแฟลชไดรฟ์เล่นไปมา และสิ่งที่ถูกบันทึกไว้ในแฟลชไดรฟ์อันนั้น ก็คือหลักฐานที่มู่เซินใช้มัดตัวเผยจือหลี่นั่นเองเขายังคงมองมาที่ผมผมขยิบตาให้เผยจือหลี่ ขยับป

แสงไฟในห้องใต้ดินสลัวและคลุมเครือ ทอดเงาของเผยจือหลี่ที่ถูกพันธนาการให้ยืดยาวออกไปบนกำแพงปูนผมถอยหลังไปสองก้าว เอียงคอชื่นชมผลงานชิ้นเอกของตัวเองผู้ชายที่มักจะสวมชุดสูทเรียบกริบและเจ้าระเบียบอยู่เสมอคนนี้ ในเวลานี้เสื้อผ้ากลับหลุดลุ่ย เสื้อเชิ้ตถูกผมกระชากจนขาดวิ่น เผยให้เห็นไหปลาร้าขาวผ่องและกล้ามเนื้อที่ตึงแน่น“เผยเซียว แก้มัดให้ฉันเดี๋ยวนี้!” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ดวงตาที่ถูกปิดบังด้วยผ้าปิดตาสีดำไม่อาจมองเห็นอารมณ์ใด ๆ แต่สันกรามที่ขบแน่นกลับเผยให้เห็นถึงความตึงเครียดของเขายิ่งเขาตึงเครียด ผมก็ยิ่งตื่นเต้นจนหยุดไม่อยู่เมื่อปลายนิ้วลากผ่านลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลงของเขา สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่หดเกร็งขึ้นมาทันที “จะรีบไปไหน เกมเพิ่งจะเริ่มเองนะ” ผมจงใจพูดให้ช้าลง ปลายนิ้วลากต่ำลงมาตามลูกกระเดือกของเขาจังหวะหายใจของเขาปั่นป่วนอย่างเห็นได้ชัด“หึ ไอ้คนไม่เอาไหน ตอนนี้เก่งขึ้นมาแล้วสินะ” น้ำเสียงของเผยจือหลี่แหบพร่า ข้อมือที่ถูกมัดไพล่หลังไว้กับบาร์โหนขยับเล็กน้อย โซ่โลหะส่งเสียงกระทบกันดังแกรกแกรกผมเดินอ้อมไปด้านหลังเขา ปลายจมูกแทบจะแนบชิดกับหลังคอ