ตอนที่ 10 เดี๋ยวกูก็ใกล้มึงอยู่ดี

ช่วงเวลาหัวค่ำ ผิงผิงเดินตรงไปหาช็อปเปอร์ที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงระเบียงห้อง

เธอพยายามกลั้นหายใจ ก่อนจะเปิดประตูบานเลื่อนออกช้าๆ แล้วเอ่ยขึ้น

“เปอร์! นิติ…”

ทว่าคนตัวเล็กยังพูดไม่ทันจบประโยคดี เขาก็หันขวับมามองเธอ พร้อมบี้ก้นบุหรี่ลงในกระถางอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรน

“มึงออกมาทำไม? มีแต่กลิ่นบุหรี่” พูดจบ เขาก็คว้าข้อมือเล็กเดินเข้ามาภายในห้อง พลางปิดประตูลงทันที

ผิงผิงกำลังจะอ้าปากตอบ แต่เขากลับเอ่ยแทรกขึ้นมาก่อน

“เหม็นไหม? เดี๋ยวกูไปบ้วนปากแป๊บ มึงนั่งรอก่อน”

“ไม่เป็นไร มึงยืนห่างกูแบบนี้ก็ไม่ได้กลิ่นแล้ว” เธอตอบกลับทันควัน เพราะเขาไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นเลย

ช็อปเปอร์ขมวดคิ้วแน่น พลางเอื้อมมือไปปิดจมูกของเธอ แล้วโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา

“เดี๋ยวกูก็ใกล้มึงอยู่ดี” พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

ตุบตับ…ตุบตับ…

หญิงสาวได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างด้วยแววตาฉายความไม่เข้าใจ พลางเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น ใบหน้าสวยแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่ออย่างควบคุมไม่อยู่

เธอยกมือขึ้นมาทาบหน้าอกตัวเอง เพื่อควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจให้สงบลง ก่อนจะพึมพำเสียงเบา

“มันมีน้องสาว ก็เลยดูแลเธอดีไงผิงผิง…มันไม่ได้ชอบเธอ มันไม่ชอบเพื่อน และมันไม่มีวันเอาเพื่อน จำไว้!!”

แม้เธอจะพยายามบอกตัวเองแบบนั้น แต่กลับทำไม่ได้เลย เพราะทุกครั้งที่ใกล้ชิดกับเขา หัวใจดวงน้อยกลับเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก

ไม่นานนัก ช็อปเปอร์ก็เดินมานั่งลงบนโซฟาข้างๆ เธอ แล้วหันไปเอ่ยถามเสียงเรียบ

“เมื่อกี้มึงจะพูดอะไรนะ?”

ผิงผิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบออกไปตามตรง

“กูจะบอกว่านิติกลับพรุ่งนี้ วันอาทิตย์อ่า”

“อืม มึงก็อยู่ห้องกูนี่แหละ” เขาพูดขึ้นอย่างไม่คิดอะไรมาก

ร่างบางเงียบไปครู่หนึ่ง พลางทำสีหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วเอ่ยเสียงเบา

“แต่กูไม่มีชุด ตอนนี้ก็โล่ง…”

“กูซื้อมาให้แล้ว วางอยู่บนโต๊ะ” เขาว่า พร้อมพยักพเยิดหน้าไปทางโต๊ะรับประทานอาหารตรงหน้า

“ซื้ออะไร?” เธอเลิกคิ้วถามกลับทันควัน

“ชุดชั้นใน ชุดนอน” เขาตอบเสียงเรียบ

ทันใดนั้น คนตัวเล็กก็เบิกตากว้างทันที ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“แล้วมึงทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้ ปล่อยให้กูอยู่แบบโล่งๆ ทั้งวัน หัวนมชี้หน้ามึงหมดแล้วเนี่ย”

สิ้นเสียงหวาน ช็อปเปอร์ก็ขมวดคิ้วแน่น พลางมองเธอด้วยแววตาดุดัน แล้วพูดเสียงเข้ม

“มึงเป็นผู้หญิงนะ พูดให้มันดีๆ หน่อย”

“กูพูดไม่ได้ ทีผู้หญิงของมึงพูดได้ว่างั้น” เธอเอ่ยอย่างเง้างอน

เพื่อนอย่างกูคงพูดเรื่องแบบนี้ไม่ได้สินะ

คำพูดนั้นทำให้เขาชะงัก ก่อนจะย้อนถามกลับทันที

“ใครคือผู้หญิงของกู มึงเอามาจากไหน?”

“คลิปเซ็กซ์โฟนแฟนเก่ามึงไง ที่มึงให้ไอ้เพลิงลบให้ตอนปีหนึ่ง” เธอพูด พลางนึกถึงช่วงเวลานั้นอย่างห้ามไม่ได้

หญิงสาวจดจำได้ดีว่าตอนนั้นอีกฝ่ายใช้คำพูดหยาบโลนยิ่งกว่าเธอเสียอีก

“….” ช็อปเปอร์จ้องมองคนข้างกายด้วยสายตานิ่งเรียบ โดยไม่พูดอะไร

บรรยากาศเงียบงันไปครู่หนึ่ง ผิงผิงจึงฝืนยิ้มบางๆ ให้กับเขา ก่อนจะยื่นมือขึ้นไปจับใบหน้าหล่อเหลาอย่างแผ่วเบา แล้วเอ่ยขึ้น

“มึงอย่าทำหน้าเครียดดิ กูพูดเล่นไปงั้นแหละ กูรู้ขอบเขตของเพื่อนน่าา”

“ผิง…” เขาเรียกชื่อเธอเสียงเบา ราวกับมีอะไรค้างอยู่ในอกแต่ยังพูดไม่ออก

ทันใดนั้น เธอก็เอ่ยถามต่ออย่างรวดเร็ว

“ค่าชุดเท่าไหร่อะ เดี๋ยวกูโอนให้” พูดพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมกดเข้าแอปธนาคาร

“ไม่เป็นไร กูซื้อให้” เขาตอบเสียงเรียบ

เธอหันไปมองหน้าอีกฝ่ายช้าๆ ก่อนจะยิ้มกว้างแล้วเอื้อมมือไปบีบแก้มสากแผ่วเบา

“เพื่อนกูนี่น่ารักจัง สายเปย์ที่สุดเลย”

“….” คนตัวสูงนั่งมองเธอนิ่งๆ หัวคิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกบางอย่างไหววูบขึ้นมาเงียบๆ

“งั้นกูไปอาบน้ำก่อนนะ” ผิงผิงพูดขึ้น

“อืม” เขาพยักหน้าเบาๆ

จากนั้น คนตัวเล็กจึงเดินไปคว้าถุงช็อปปิ้ง ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำทันที

ผ่านไปสักพักหนึ่ง เธอก็เดินออกมาด้วยชุดนอนสายเดี่ยวบางเบาสีดำ หัวคิ้วเรียวขมวดมุ่น พลางเอ่ยถามอย่างงุนงง

“มึงรู้ไซซ์กูได้ไงอะ” เพราะขนาดชุดชั้นในที่เขาซื้อมาให้ เธอสวมใส่ได้พอดีเป๊ะ

ช็อปเปอร์ชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่าย ดวงตาคมเป็นประกายอย่างปิดไม่มิด จนเผลอจ้องมองเธอนิ่งอยู่นาน โดยไม่พูดอะไร

ทันใดนั้น ผิงผิงจึงก้าวเข้ามาใกล้ แล้วเอ่ยถามย้ำอีกครั้งอย่างหยอกเย้า

“มึงแอบจับนมกูเหรอ ถึงได้รู้ไซซ์กูอ่า”

สิ้นเสียงหวาน เขาก็หลุดออกจากภวังค์ทันที ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนีไปอีกทาง พลางตอบกลับสั้นๆ

“กูเดา”

“เดาเก่ง” เธอว่า พร้อมยกยิ้มบางๆ

จากนั้นช็อปเปอร์ก็ยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินมุ่งหน้าตรงไปยังห้องน้ำอย่างไม่รีรอ

ไม่นานนัก ชายหนุ่มก็ก้าวออกมาพร้อมกลิ่นสบู่อ่อนๆ แล้วขึ้นไปทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงข้างเธอ

หัวคิ้วเข้มขมวดแน่น เมื่อเห็นว่าร่างบางยังคงจดจ่ออยู่กับหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ไม่แม้แต่จะเหลือบสายตามามองกันสักนิด

เขาค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้เธอ พลางชะโงกหน้าไปมองหน้าจอเล็กๆ นั่น

ในจังหวะนั้นเอง ผิงผิงก็ร้องกรี๊ดออกมาเสียงดังลั่นด้วยความตกใจ

“อร้ายยย!!”

“กลัวผี แล้วยังจะดูอีก” เขาเอ่ยเสียงเรียบ พลางส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอา

“ก็กูอยากดูอ่าา เรื่องนี้ดังมาก มึงไม่รู้จักเหรอ?” เธอตอบ มือข้างหนึ่งกำโทรศัพท์ไว้แน่น ส่วนอีกข้างยกขึ้นปิดตา เพื่อหรี่มองจอเป็นระยะอย่างลังเล

“รู้จัก” พูดจบ ช็อปเปอร์ก็คว้าโทรศัพท์จากมือเธอไปถือไว้ ก่อนจะรั้งคนตัวเล็กเข้ามาใกล้ให้ศีรษะของเธอหนุนลงบนแขนแกร่งของเขา

ผิงผิงขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างงุนงง ทว่ายังไม่ทันได้เอ่ยถามอะไร เขาก็เอ่ยแทรกขึ้นก่อน

“กูดูด้วย”

“อือ” เธอยิ้มบางๆ พลางขยับตัวเข้าหาอีกฝ่ายมากขึ้น

แค่เพื่อนได้ใกล้ชิดแบบนี้ก็ดีมากแล้ว อบอุ่นจัง…

หลังจากนั้น ทั้งคู่ก็นอนดูหนังไปด้วยกันจนจบเรื่อง โดยที่ร่างบางเผลอหลับคาอกของเขาตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ เหลือเพียงลมหายใจสม่ำเสมอและอ้อมแขนแกร่งที่โอบกอดเธอไว้ไม่ห่าง