14

จากนั้นอีกราวสัปดาห์เห็นจะได้ก็ถึงวันงานแจกข้าวหาตายายที่นายแม่บอกไว้ ท่านรออยู่เตรียมงานที่นี่ต่อไม่ได้กลับไปที่บ้านของท่านในเมือง แขกเหรื่อมาไม่มากอย่างที่คุณศุภลักษณ์บอกไว้ มีเพียงญาติสนิทกันเท่านั้นที่แวะเวียนมาร่วมตักบาตรทำบุญ

เด็กหญิงพราวนภาดูจะสนุกสนานดีกับญาติลูกพี่ลูกน้องวัยไล่เลี่ยกัน แว่วเสียงหัวเราะกรีดกราดดังอยู่ที่สนามหญ้าเป็นระยะๆ พลินแอบไปชำเลืองมองอยู่เกือบๆสามนาทีห้านาที เห็นว่านายแม่เองก็นั่งอยู่ใกล้ๆ เด็กหญิงประเดี๋ยววิ่งไปเล่นกับเพื่อนอีกประเดี๋ยวก็ปีนขึ้นตักย่า เธอห่วงลูกแม้จะเห็นว่าอยู่กับนายแม่ อีกทั้งมีพี่เลี้ยงมีคนเฝ้าอยู่ก็ตามแต่ก็ไม่ได้ปล่อยวางใจ จะให้ออกไปเฝ้าที่บริเวณหน้าบ้านก็ไม่สะดวกนัก เพราะไม่ได้อยากให้ใครมาว่าว่าเสนอหน้าออกไปให้คนอื่นเห็น

ญาติพี่น้องคนอื่นพอรู้เรื่องของบารมีกับพลินมาบ้างแต่ไม่มีใครกล้าถามให้ลึกซึ้งลงไปมากกว่านั้น เพราะบารมีเองไม่ใช่คนที่จะพูด คุยหรือทำตัวไปซักไซ้ถามอะไรแบบนั้นด้วยได้

ศยามลแวะเวียนมาบอกว่ามีคนช่วยดูอยู่สามคน ไม่นับรวมเพื่อนวัยใกล้ๆกันอีกห้าถึงหกคน ค่อยวางใจไปเปลาะหนึ่ง แล้วช่วยงานในครัวที่ด้านหลังบ้านต่อ

            “แจ๊ว มารับน้องพราวด์ไปเล่นทางนู้นที ฉันมีธุระจะคุยกับพี่ผ่อง” คุณศุภลักษณ์เรียกหาคนสนิท ทางนั้นยืนคอยอยู่แล้วก็ปรี่ไปหา

“ค่ะนายแม่”

            รับเด็กหญิงออกมาจากคุณศุภลักษณ์แล้ว หญิงรับใช้ก้มลงถาม “ไปเล่นกับพี่ๆตรงนู้นกันไหมคะน้องพราวด์”

            “ไปค่ะพี่แจ๊ว” เด็กหญิงตอบรับเสร็จสรรพ มองไปรอบๆงาน พอไม่พบว่ามารดาอยู่บริเวณนี้ด้วย เลยเอ่ยถามขึ้น “แล้วคุณแม่ไปไหนคะ”

            “คุณแม่ทำอาหารอร่อยๆให้น้องพราวด์อยู่ที่ในครัวไงคะ”

            “ทำไมนานจัง น้องพราวด์อยากให้คุณแม่ออกมาเล่นด้วยจังเลยค่ะ”

            ยัยแจ๊วได้ยินก็หน้าถอดสี คุณพลินหรือจะกล้าออกมา ในเมื่อนายแม่วานให้ช่วยงานที่ในครัวแบบนั้นน่ะ แล้วบอกกับเด็กหญิง

            “มาค่ะ เดี๋ยวน้องพราวด์มาเล่นกับพวกพี่ๆตรงนี้ดีกว่านะคะ”

            ยัยแจ๊วพามาหาเด็กๆในงานที่คาดว่าจะเป็นญาติกัน แต่ดูโตกว่าสามสี่คนกำลังเล่นวิ่งไล่จับ ฝากให้เล่นด้วย พร้อมยืนคุม ครู่ใหญ่ก็บอกเด็กที่โตที่สุดคนหนึ่งว่าฝากน้องพราวด์ครู่เดียว เพราะจะขอเข้าไปดูที่ในครัวว่าเรียบร้อยดีหรือไม่ คล้อยหลังแจ๊วเดี๋ยวเดียว

เด็กหญิงพราวนภาที่ถูกพี่วิ่งไล่จับก็ร้องกรี้ดๆสนุกสนานเพราะถูกไล่งับ ด้วยบทสมมติว่าเป็นปลาเป็นจระเข้ แล้วเลยวิ่งหนีไปหลบตรงพุ่มไม้ ก่อนเตลิดไปอีกทางเมื่อถูกพวกพี่ๆตามหาจนเจอ แล้วก็ชนเข้ากับชายร่างสูงใหญ่พอกันกับบิดาของเจ้าตัว

            “ลูกสาวใครครับเนี่ย”                        

            ชายคนนั้นทักยิ้มๆ สาวน้อยเอียงมองชายร่างสูงใหญ่ที่ย่อตัวลงมาคุยด้วย จนสายตาแทบอยู่ในระดับเดียวกันแล้วก็มองจ้องอีกฝ่าย ท่าทางแม่หนูคล้ายอยากคุยแต่เพราะถูกพร่ำสอนมาเสมอว่าไม่ให้คุยกับคนไม่รู้จัก หรือคนแปลกหน้า แม่หนูน้อยเลยเปลี่ยนจากทีท่าเป็นมิตรเป็นมองด้วยสายตาไม่ไว้ใจในทันที

            “ว๊ายตายแล้ว คุณหนูพราวด์คะ มาซนอยู่นี่เอง พี่แจ๊วใจหายหมด แหมปล่อยไว้ไม่ได้เลยจริงๆ”

            แจ๊วที่วิ่งตามหาจนหน้าซีด หอบไปบ่นไป ชายคนนั้นมองเด็กหญิงก่อนเอ่ยถาม

“ลูกสาวใครครับพี่แจ๊ว”

            “ของคุณบารมีค่ะ”

            “นี่ลูกโตขนาดนี้แล้วหรือครับ ไปแต่งงานตอนไหนครับเนี่ย ทำไมผมตกข่าว” อีกฝ่ายเย้าอย่างรู้ตื้นลึกหนาบางเป็นอย่างดี

            แจ๊วทำเพียงค้อนประหลับประเหลือกให้ ไม่ตอบคำใดกับชายคนนั้น ก็พอดีบารมีเดินเข้ามาสมทบ มองชายคนนั้นที่รูปร่างไล่เลี่ยกัน ย่อตัวลงอุ้มเพื่อเด็กหญิงพราวนภาขึ้นมาไว้ในวงแขนตนเองเสร็จแล้วค่อยทักชายคนนั้น

“กลับมาเมื่อไร”

            อีกฝ่ายยิ้ม ก่อนยกมือขึ้นไหว้

“สวัสดีครับพี่ ลูกสาวน่ารักจังเลยนะครับ”

            บารมีไม่ว่าอะไรเพราะกำลังยื้อร่างเล็กในอ้อมแขนที่อยากลงไปวิ่งเล่นมากกว่าให้คนเป็นพ่ออุ้ม สุดท้ายก็ต้องปล่อยบุตรสาวไปเมื่อเจ้าตัวดิ้นขลุกขลักหนักขึ้น พอลงพื้นได้ก็วิ่งป๋อไปเล่นกับคนอื่นๆต่อ ส่วนแจ๊วรีบวิ่งตามเด็กหญิงไป

ชายคนนั้นมองซ้ายทีขวาทีก่อนขยับเข้ามายืนใกล้ๆวกเข้าเรื่องของตนทันทีที่มีโอกาสได้สนทนากับบารมีตามลำพัง

“พี่...ผมมีเรื่องอยากรบกวน”

            บารมียิ้มมุมปากก่อนถามกลับ “เงินอีกหรือไง”

            “ผมก็มีปัญหาอยู่เรื่องเดียวนี่แหละ พี่ก็น่าจะรู้นี่ครับ”

            บารมีรับแล้วเอ่ยปากหยั่งเชิง

“ช่วยอะไรพี่ก่อน ส่วนเรื่องเงินน่ะไม่มีปัญหา”        

            ชายสองคนมองตากันอึดใจไม่นานชายคนนั้นก็ยอมลงให้บารมี รับปากตามที่บารมีต้องการให้ช่วยเพื่อแลกกับเงินก้อนใหญ่ที่เคยได้มาแล้วครั้งหนึ่งเมื่อสี่ปีก่อน และกำลังจะได้ก้อนใหญ่นี่อีกครั้งในเร็ววันนี้

            งานเลี้ยงเลิกราแล้ว บารมีลงนั่งที่โซฟา ก่อนถามหาใครบางคนที่ไม่ได้เจอหน้ากันเลยตั้งแต่เช้ากับคนสนิทที่ยกเบียร์เข้ามาบริการ

            “พลินไปไหนคุณมล”

            “อยู่หลังบ้านนู่นแน่ะค่ะ ทำอาหารอยู่หน้าเตานั้นเตานี้จนหน้าเงี้ยทั้งมัน ทั้งดำไปหมดแล้วล่ะค่ะ” ศยามลพยายามพูดเอาดีให้พลิน แต่ดูเหมือนบารมีจะไม่อยากฟัง เสียงแข็งเอ็ดกลับ

            “ทำไมไม่ออกมาดูลูก งานในครัวมันใช่หน้าที่เขาหรือไง”

            ศยามลอยากบอกว่าให้ไปถามนายแม่ดูเอาเองเถอะ แต่แล้วก็เม้มปากแน่นๆเอาไว้ พูดน้อยไว้น่าจะดีกว่าพูดมากแล้วตกงาน

            พลินช่วยเก็บของ ทำความสะอาดบริเวณบ้านจนเรียบร้อย ออกไปตรงโถงด้านหน้า พบบุตรสาวนอนหลับซบอกนายแม่ไปแล้ว พอเห็นเธอ ท่านก็เอ่ยปาก

“ยัยพราวด์เต็มสามขวบแล้วนะแม่พลิน”

พลินพยักหน้าตอบรับด้วยหัวใจวูบโหวงในตอนนั้นเองเมื่อได้ยินท่านท้วงเรื่องนี้ขึ้น

“ค่ะนายแม่”

คุณศุภลักษณ์เงียบไปอึดใจเดียวก็พูดเรื่องที่พลินไม่อยากได้ยินเลยสักนิด “จำที่เราตกลงกันไว้ได้ใช่ไหม”

“จำได้ค่ะนายแม่”

“ดีแล้ว ถ้าหลานฉันเต็มสามขวบ เธอก็ต้องกลับไปเรียน ส่วนน้องพราวด์อยู่ที่นี่ ฉันจะดูเอง” ท่านบอกต่อไม่เชิงขอ “ส่วนมะรืนนี้ ฉันจะพาแม่ตัวดีนี่ไปเที่ยวที่เชียงใหม่ด้วย” เอ่ยจบโยกตัวเบาๆเมื่อหลานสาวขยับตัวคล้ายตื่น ส่งเสียงอือม์เบาๆเป็นทำนองเพลงกล่อมประเดี๋ยวเดียว ร่างที่ซบค่อยนิ่งหลับต่อ ค่อยว่า

“ส่วนเธอ อยู่ที่นี่ไปก่อน ลูกไม่มีให้เลี้ยงเดี๋ยวจะเหงาเอา ช่วยงานอะไรเขาได้ก็ช่วยเขาไป รอฉันกลับมาแล้วเราจะได้จัดการเรื่องทั้งหมดให้จบกันเสียที”

พลินกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเฝื่อนคล้ายกลืนก้อนกรวด น้ำ เอ่อคลอเบ้าตาทั้งสองข้าง เม้มปากพยักหน้าก่อนตอบรับเบาๆ สะท้อนในอกเมื่อถึงเวลาที่เคยรับปากนายแม่เอาไว้ เธอกำลังจะต้องห่างจากเลือดเนื้อของตัวเองในไม่ช้านี้แล้ว ใจก็เหมือนแก้วที่ค่อยปริแตกออกทีละเล็กละน้อย วอนเสียงสั่น

“ขอพลินอยู่ดูลูกอีกสักระยะได้ไหมคะนายแม่”

หญิงสูงวัยไม่ได้ตอบรับ ท่านไม่มองพลินด้วยซ้ำ แล้วเอ่ยปากไล่คล้ายไม่ได้ยินที่พลินว่ามา “ไปพักผ่อนเถอะไป เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”

“ค่ะ”

พลินเม้มปาก พยักหน้าเบาๆแล้วเดินออกจากห้องโถงนั้นตรงสู่ทางเดินไปที่บันได พอขึ้นมาถึงเห็นบารมียืนกอดอกมองเธออยู่ ราวกับว่าเขาจ้องว่าเธอกำลังทำอะไรบ้างภายใต้ชายคาบ้านของเขา

“ทำไมปล่อยไปให้อยู่กับยัยแจ๊ว นี่ถ้ามีคนแปลกหน้าเข้ามาในงานแล้วลูกถูกพาออกไป ไม่มีคนเห็นจะทำยังไง”

พอเริ่มต้น เขาก็เอ็ดขึ้นมาก่อนโดยไม่ซักถามอะไรเธอสักคำ