16

เขาเป็นบ้าอะไร มาก่อกวนอารมณ์เธอแบบนี้ทำไม เธอไม่มีทางนอนกับเขาอีกเพราะแค่ต้องการรื้อฟื้นอดีตบ้าบออะไรนั่นแน่

คนมักง่าย!

เธอหลงคิดได้อย่างไรว่าบารมีเป็นผู้ชายแสนดี แสนอบอุ่น หรือที่เขาทำเมื่อครู่นี้คงเพราะยังโกรธแค้นเธอไม่เลิกที่ไปนอนเปลือยอยู่กับเขาบนเตียงจนทำให้พี่สาวของเธอมาเจอเข้า เกิดเข้าใจผิดหนีเตลิดไปอยู่เมืองนอก คิดมาถึงตรงนี้แล้วก็ให้ใจวูบโหวง

บารมียังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นแม้ว่าแผ่นหลังของพลินจะลับตานานแล้วก็ตาม พลันได้ยินเสียงเหมือนมีคนเดินขึ้นบันไดบ้านมา พร้อมเสียงพูดคุยกันเบาๆ หันไปมองก็เห็นว่าเป็นมารดาของตัวเอง เดินนำคนสนิทที่อุ้มน้องพราวด์มาด้วย คงกำลังพาไปส่งยังห้องนอนที่อีกฟาก

คุณศุภลักษณ์เห็นลูกชายก็บอกให้คนของท่านพาหลานเข้าห้องนอนไปเสีย คล้อยหลังคนอื่นแล้วท่านก็ว่า

            “อันที่จริงบ้านแม่ก็ไฟไหม้หน่อยเดียวนะ แล้วตรงตึกแม่ก็ไม่ได้โดนไฟคลอกหรืออะไรเลย ไม่เห็นต้องหอบลูกหอบเด็กนั่นย้ายมาที่นี่”

            บารมีนิ่งไปครู่ค่อยตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชากลับไป

            “ผมเป็นห่วงน้องพราวด์”

            “ห่วงแต่น้องพราวด์น่ะหรือ แม่ยัยน้องพราวด์ไม่ได้ห่วง?”

            บารมีเบือนหน้าหนีเลือกจะไม่ตอบอะไรอีก เขาหรือจะเป็นห่วงผู้หญิงคนนั้น คนเป็นแม่เห็นท่าทีตึงๆของบุตรชายก็ถอนใจเฮือก ว่า

            “เอาเถอะ แม่ไม่ถามอะไรลูกแล้วล่ะ”       

            “ผมขอตัวครับ”

            ขณะที่บุตรชายเตรียมหันหลังจากไป คุณศุภลักษณ์ก็ร้องเรียกเอาไว้ก่อนด้วยชื่อเล่นของบุตรชาย

“บี”

            บารมีนิ่งไม่ได้ขานรับ คุณศุภลักษณ์มองท่าทีนั้นแล้วก็สะเทือนในอก นึกน้อยใจที่ท่านทำดีหวังดีกับลูกทุกเรื่องทุกอย่างแต่ความหวังดีของท่านดูเหมือนจะไปไม่ถึงจิตใจของบารมีเลยสักนิด

            “เด็กนั่นขออยู่เลี้ยงน้องพราวด์ต่ออีกระยะ ลูกจะว่ายังไง”

            เลยลองหยั่งเชิงถามคนเป็นพ่อของเด็กหญิงพราวนภาดู

            “ถึงเวลาก็ต้องให้เป็นไปตามที่เขาเคยตกลงเอาไว้แต่แรกสิครับ ไหนว่าจะขอเลี้ยงน้องพราวด์ถึงแค่สามขวบ เคยคุยไว้ว่ายังไงก็ต้องอย่างนั้น หรืออยากได้เงินอีกก้อนถึงได้ถ่วงเวลาต่ออีก เดี๋ยวพอให้ก็จะขอเลี้ยงต่อไปอีกเรื่อยๆ ไม่จบไม่สิ้น ไม่เชื่อก็รอดูเถอะครับ”

            คนเป็นแม่ฟังแล้วก็ถอนใจ บุตรชายของท่าน บทจะใจร้ายก็น้อยเสียที่ไหนกัน

“เอาเถอะ ถ้าแบบนั้นแม่ก็จะได้บอกเขาไปอย่างที่ลูกว่ามา”

            บารมีไม่พูดอะไร ขอตัวเดินกลับห้องตนเอง

            คุณศุภลักษณ์มองตามหลังบุตรชายด้วยสายตาครุ่นคิดแล้วจึงแยกเข้าห้องของท่านบ้าง

ถึงวันเดินทางท่านพาเด็กหญิงพราวนภาจากไปโดยมีแม่อย่างพลินยืนมองจนรถลับตานานแล้วก็ยังคงยืนเหม่อมองอยู่อย่างนั้น ดวงตาแดงกล่ำ คราบน้ำตาเริ่มแห้งตรงสองข้างแก้ม พร้อมหัวใจที่ค่อยๆปริแตกออก

            นี่ยังไม่ใช่การแยกจากลูกไปจริงๆ เพียงแค่พาน้องพราวด์ไปเที่ยวเท่านั้น เธอยังเจ็บปวดขนาดนี้ แล้วหากว่าถึงเวลานั้นจริงๆ หัวใจของเธอจะทานทนได้อย่างไร

            พลินยืนสะอื้นอยู่อย่างนั้นเป็นนานสองนาน ไหล่ลู่ลงอย่างน่าอนาถ ค่อยปลีกตัวตรงไปยังอาคารสำนักงานของไร่มากล้นบารมี บางทีการได้ทำงานหนักๆอาจช่วยให้ความคิดถึงที่มีต่อบุตรสาวลดลงบ้างก็เป็นได้    

ญาดาเดินทางกลับถึงเมืองไทยในตอนพลบค่ำ แล้วก็เปิดห้องพักที่โรงแรมใกล้ๆสนามบินนอนพักคืนเดียวค่อยออกเดินทางไปไร่มากล้นบารมี แทนที่จะกลับบ้านของตนเอง

นึกเจ็บใจที่พอทะเลาะกับอสิตย์วันนั้นแล้ว เขาก็หายหัวไปจากห้องเลย เสื้อผ้ายังอยู่ครบแต่ไม่รู้ว่าเจ้าตัวไปอยู่ที่ไหน ไม่มีการบอกกล่าวอะไรกับเธอไว้เลยสักคำเดียว ตอนนั้นเธอพูดเพราะโมโห แล้วก็ยังสองจิตสองใจว่าจะเลิกรากับอสิตย์ได้จริงไหม แต่พอเขาทำแบบนี้เห็นจะต้องจบกันจริงๆเสียที

ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด ลงจากรถรับจ้างที่เหมามาจากสนามบินแล้ว ก็เจอเข้ากับบารมี  เขายืนมองเธอนิ่งราวกับล่วงรู้การมาถึงของเธอ เป็นญาดาที่ยิ้มหวานหยดแล้วปราดเข้าไปหาเสียเอง

“สวัสดีค่ะคุณบารมี ดาเพิ่งกลับมาน่ะค่ะ ติดต่อคุณพ่อก็ไม่ได้ พอดีโทรคุยกับพลินเห็นว่ามาพักกันที่นี่ ดาก็เลย...ก็เลยแวะมาหาค่ะ หวังว่าคุณบารมีคงไม่ว่าอะไรหรอกใช่ไหมคะ”

บารมียิ้มน้อยๆไม่ได้เอ่ยว่าอะไรออกไป แต่ใช่ว่าในหัวเขาจะไม่คิดตำหนิหรือว่าคนตรงหน้าที่ไม่เอ่ยปากขอกับเขาก่อนที่เป็นเจ้าของสถานที่แห่งนี้ แล้วเลยคิดตำหนิพลินที่วิสาสะอนุญาตให้พี่สาวมาพักโดยไม่บอกเขาแม้แต่คำเดียว

ญาดาเห็นท่าทีเฉยเมยของบารมีแล้วก็ให้ใจแป้ว คงต้องออกปากเองแล้วล่ะ ด้านก็ได้ ถ้าเหนียมอายเห็นทีคงจะชวด อย่างน้อยก็ต้องได้ยินเขาเอ่ยออกมาสักคำว่าพักได้ จะได้อยู่แบบหน้าเชิดๆหน่อย

“เอ่อ คุณบารมีคะ”

            ชายหนุ่มยังคงเงียบตามวิสัยคนพูดน้อย เขาทำเพียงยิ้ม แล้วส่งสายตาที่เป็นคำถามกลับไปเท่านั้นว่าต้องการพูดอะไรกับเขา เห็นแบบนั้นแล้ว ญาดาก็ให้ขัดใจ ข่มกลั้นความอาย บอกด้วยท่าทีเหนียมอายชนิดปรุงแต่ง

“คือ...คือดาอยากรบกวนขอพักด้วยสักระยะ จะได้ไหมคะ”

เจ้าของบ้านกระตุกรอยยิ้มมุมปาก ไม่ว่าอะไรจากนั้น สายตาคมกริบไม่ได้มองที่ญาดา แต่กลับมองเลยออกไปยังทิศทางของสำนักงานไร่มากล้นบารมีแทน

ญาดามาถึงแล้ว พลินรู้จากศยามลอีกที และบารมีไม่ได้เข้ามาที่นี่ในวันนี้ เขาน่าจะอยู่ดูแลพี่สาวของเธอ คิดแล้วก็ให้อึดอัดเหมือนหายใจไม่ออกเมื่อภาพในหัวต่างประดังประเดกันเข้ามา ก่อนก้มหน้าก้มตาทำงานต่อด้วยสติที่บินหายจากไปไม่เต็มร้อยเหมือนตอนเริ่มทำงานตอนแรก

โทรศัพท์สำนักงานกรีดเสียงดังขึ้น จนคนที่ตกอยู่ในภวังค์ความคิดใจหาย รีบคว้าขึ้นมา กำลังจะกรอกเสียงตอบรับลงไป แต่ทางนั้นเอ่ยขึ้นมาก่อน

‘เอกสารด่วนของโรงงานส่งมาหรือยัง’

เป็นเขาเอง พลินตั้งสติได้แล้วตอบกลับไป

“มาแล้วค่ะ”

‘เอากลับบ้านมาด้วย’

“ค่ะ”

‘เหลืองานอีกเยอะไหม’

“ไม่เยอะค่ะ ปิดงบบัญชีแล้วก็เสร็จค่ะ”

ได้ยินเขาตอบรับมาคำเดียวว่า ‘อืมม์’ สั้นๆแล้ววางสายไป พลินถอนใจก่อนวางโทรศัพท์ลงที่เดิมของมัน อยู่ทำงานต่อ จากที่คิดจะกลับบ้านเมื่อแล้วเสร็จงานแฟ้มนี้ เธอเลือกหยิบงานที่ไม่ได้เร่งด่วนอะไรนัก ออกมาทำต่ออีกหน่อย เพื่อยืดเวลากลับบ้านให้นานออกไป และแล้วก็ต้องยอมแพ้ให้กับเวลา เมื่อเห็นว่าสมควรแล้วที่จะต้องกลับไปเผชิญหน้ากับความจริงที่รอเธออยู่ แม้จะยังไม่พร้อมก็ตามที 

พลินเลือกเดินกลับไร่ แทนที่จะติดรถใครไปแบบทุกที เธอเดินละเลียดบรรยากาศลมเย็นที่พัดโชยเอื่อยมาเบาๆสลับแรงบ้าง สุดท้ายสายตาก็มองเห็นบ้านหลังใหญ่ตั้งอยู่ตรงหน้า

ยืนนิ่งมองอยู่อึดใจ ถอนหายใจเบาๆ แล้วก้าวขาเดินตรงไปจนถึงบริเวณของบ้านในที่สุด ก้มมองขาที่ก้าวไปเรื่อยๆจนถึงในตัวบ้าน และภาพที่เห็นอยู่เบื้องหน้าก็ตอกย้ำความคิดของพลิน ว่าบารมีเฝ้ารอการกลับมาของญาดาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน