17

“อ้าวพลิน กลับมาแล้วหรือจ๊ะ”

เสียงหวานที่กำลังหัวเราะชอบใจขณะสนทนาอยู่กับพ่อของเด็กหญิงพราวนภาเอ่ยทักเธอ ราวกับตนเองเป็นเจ้าของบ้านก็ไม่ปาน

“สวัสดีค่ะพี่ดา”

พลินยิ้มด้วยความยินดีเมื่อพบหน้าพี่สาว พร้อมยกมือไหว้

น้องสาวของญาดาในวันนี้ดูผิดแผกแปลกจากเดิมไปมากทีเดียว หญิงสาวมากวัยกว่าสำรวจคนตรงหน้าทันที

พลินที่เคยผ่ายผอม แขนขายาวเก้งก้าง ผิวคล้ำ มาบัดนี้ร่างกายดูสมส่วนขึ้นราวกับคนละคน ดูเย้ายวนน้อยเสียที่ไหนกัน ใบหน้าที่เคยตอบซูบวันนี้เต็มอิ่มดูสุขภาพดี ผิวพรรณแม้ไม่ขาวจัดแบบเธอแต่ก็ขาวขึ้นกว่าเดิมมาก ทั้งยังดูเนียนใสละเอียดลออสะอาดตา น่าสัมผัสลูบไล้ ต่างจากเธอที่แม้จะขาวจัดแต่ดูซูบซีดเหมือนผีดิบ เห็นแล้วบังเกิดความอิจฉาขึ้นในฉับพลัน

ก่อนปั้นสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสทักทายจบ กวักมือเรียก

“มาเร็ว นี่พี่กำลังจะให้คนงานไปบอกเราอยู่พอดีว่าพี่มาถึงแล้ว แต่คุณบารมีน่ะสิไม่ยอม บอกว่าไม่ใช่เรื่องอะไรจะต้องไปตามเรากลับมา ยังพูดอีกแหนะว่าให้เรานอนที่ออฟฟิซเลยก็ได้ พรุ่งนี้จะได้ตื่นแล้วทำงานเลย ไม่ต้องเสียเวลาเดินไปเดินมา เห็นแล้วรำคาญตา”

“อ้อ...เหรอค่ะ” พลินยิ้มรับ สะอึกหน่อยหนึ่งเมื่อได้ยินแบบนั้น

พอเหลือบตาไปมองทางบารมีก็ไม่เห็นว่าเขาจะแย้งอะไร รู้โดยสัญชาติญาณว่าญาดาคงไม่พูดจาเพ้อเจ้อแน่ๆ ส่วนบารมีเขาไม่มีทางพูดเล่นแน่นอน นึกอึดอัดกับท่าทีของพี่สาวและคำพูดที่อีกฝ่ายเอ่ยออกมา แต่พยายามไม่ใส่ใจ ถามกลับ

“พี่ดากินอะไรมาหรือยังคะ”

“เรียบร้อยแล้วจ้ะ คุณบารมีดูแลพี่ดีมากเลย ไม่เสียแรง...ที่กลับหาคุณบารมี”

ญาดาพูดจากำกวม พร้อมส่งแววตาหวานฉ่ำมองไปทางบารมี ชายหนุ่มเองก็มองตอบมาเช่นกัน แววตาคมดูล้ำลึกก้ำกึ่งระหว่างใจดีกับมาดร้าย พลินเห็นอย่างนั้นแล้วเลยเอ่ยปากด้วยความอึดอัด

“ถ้าอย่างนั้นพลินขอตัวก่อนนะคะ”

“เดี๋ยวสิพลิน กินอะไรก่อนไหมจะได้เข้าห้องไปพักผ่อนเลยทีเดียว” แล้วไม่ต้องออกมาอีก ญาดาอยากบอกต่อแบบนั้นใจจะขาดแต่ก็หยุดประโยคเอาไว้ทัน แสดงออกขนาดนี้ ยังไม่เข้าใจก็ให้มันรู้กันไปสิ

“ไม่เป็นไรค่ะ พลินกินอะไรมาแล้ว เข้าห้องเลยดีกว่า”

ญาดายิ้มถูกใจ ตอบรับ “ดีจ๊ะ”

พลินฝืนยิ้มแล้วผละจะกลับไปยังห้องของตนเอง คิดถึงบุตรสาวจับหัวใจ เพราะคนเป็นย่าพาเด็กหญิงพราวนภาไปเที่ยวโดยจงใจไม่พาเธอไปด้วย เด็กหญิงที่คุ้นเคยกับคนเป็นย่าและพี่เลี้ยงมากพอๆกับแม่อย่างเธอ ห่างกันแบบนี้แล้วก็ไม่งอแง เพราะไม่ได้เติบโตมาโดยมีแม่เป็นคนเลี้ยงเพียงคนเดียว

ท่านคงเตรียมตัวเพื่อรอวันที่เธอต้องเดินออกไปจากที่แห่งนี้ นึกแล้วก็น้ำตาตก พลินตัดสินใจตรงไปห้องครัวก่อนเพราะยังไม่ได้กินอะไรอย่างที่บอกพี่สาว ตั้งใจหาของง่ายๆใส่ท้องแล้วกลับห้อง ขณะจวนเจียนถึงในครัว แว่วเสียงคนรับใช้คุยกันดังแว่วออกมา

“น่าเกลียดตายเลย พี่น้องเอาผัวคนเดียวกัน”

“ฉันว่าคุณบารมีไม่น่ารอด ดูตาคนที่ว่าเป็นพี่สาวคุณพลินสิป้า มองคุณบารมียังกับจะจับกินบนโต๊ะนั่นเลยน่ะ นี่ถ้าไม่มีพวกเรายืนรอให้แกเรียกใช้นะ ฉันว่าคุณบารมีโดนปล้ำแน่ๆ”

“เห้ย...ผู้ชายนะโว้ย เขาเอามาป้อนถึงปากใครบ้างวะมันจะไม่กิน”

“นั่นสิป้า แล้วยิ่งฉันไปได้ยินมาด้วยนะว่าคุณบารมีน่ะแกเคยรักอยู่กับคุณดาคนสวยนั่นมาก่อน ก็ยิ่งคิดว่าแบบนี้แล้วจะไม่ได้อยู่กันแบบทรีซั่มหรือไง”

“อะไรของมึงวะทีซ่ำทีเซิ่ม”

“ก็ความสัมพันธ์แบบสามคนผัวเมียไงป้า พี่สาว น้องสาว นอนนัวเนียบนเตียงใช้ผัวด้วยกันน่ะ”

“ปากมากกันนัก นายมาได้ยินระวังเถอะจะไม่มีงานทำ แล้วอย่าลืมบอกไอ้ไข่ด้วยว่าอย่าไปทำตัวตีซี้กับนายให้มันมากนัก”

“อ้าว ทำไมล่ะป้า”

            “คุณบารมีน่ะถึงแกจะไม่ใช่คนช่างพูด แต่พวกเอ็งหัดดูสายตาแกด้วยว่าแกชอบใจหรือไม่ชอบใจอะไร อย่าไปทำตัวสนิทสนมกับเขานัก บอกมันแบบนี้ ถ้าเขาอยากคุยเขาก็เดินมาคุยด้วยเองนั่นแหละ ประจ๋อประแจ๋นักระวังจะตกงานแบบคนก่อน”

“งุ้ย...คุณบารมีนี่แกดุเนอะป้า เห็นพูดน้อย แต่เวลาแกไม่พอใจ ตาแกงี้คมกว่ามีดในมือป้าอีกน่ะฉันว่า”

“เมื่อก่อนแกไม่ดุแบบนี้หรอก แต่พอมีเรื่องเมื่อสี่ปีก่อนแกก็เปลี่ยนไป”

“เรื่องอะไรหรือป้า ใช่เรื่องคุณพลินไหม”

ป้าที่เกริ่นเรื่อง ถอนใจแล้วก็นิ่ง อีกคนที่ยังคงสนุกปากว่าต่อ

“แกเงียบแต่แกควงสาวเยอะนะป้า ฉันว่าแกน่ะเสือผู้หญิงดีๆนี่เอง ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงปล่อยให้พลาดกับคุณพลินได้”

ป้าแกทำเสียงจิ๊จ๊ะ คันปากอยากเล่า “เรื่องมันมีอยู่ว่า...”

“ว่าอะไรป้า”

ป้าแม่บ้านปิดปากเงียบเสียอย่างนั้น ทั้งๆที่ทำท่าจะพูดออกมาอยู่แล้วเชียว พร้อมโบกมือโบกไม้ไล่ “ไม่เล่าโว้ย พวกมึงนี่ตัวดีนักชอบชวนนินทาเจ้านาย”

“ก็ป้าชวนฉันคุยก่อนนี่”

“ไป ไปดูสินายจะเอาอะไรอีกไหม”

“ฉันไม่อยากเข้าไปแล้วอ่ะป้า”

“เรื่องมากจริงเอ็งนี่ ไปเร็วๆ ไป!”

“ฉันไม่อยากเข้าไปขัดคอนายนะป้า เมื่อตอนบ่ายก็เห็นนั่งตักกัน กอดกันด้วย”

            “ดีไม่จูบกันด้วยน่ะ” อีกคนสอดขึ้น

            “ฮืม...ใครว่าล่ะ จะเหลือหรือแบบนั้น”

            “พอแล้วนังพวกนี้ กูขอเตือนอีกรอบ ระวังจะไม่มีงานทำถ้ายังไม่เลิกนินทานาย”

เสียงป้าในห้องครัวเอ็ดเอาอีก

พลินที่ยืนฟังอยู่เงียบๆ หลบฉากจากมา ด้วยใจที่เต้นตุ๊บๆระรัวเร็ว แล้วเดินเข้าห้องของตนเองไปอย่างเซื่องซึมผิดจากจังหวะของหัวใจ ท้องที่ร้องจ๊อกเมื่อครู่จู่ๆก็หยุดหลั่งน้ำย่อย เมื่อมีเรื่องให้เครียดคิดขึ้นมาแบบนี้ หายหิวหายอยากไปถนัดหลังจากได้ยินเหล่าคนในบ้านคุยกันถึงบารมีและญาดา พ่วงเธอเข้าไปด้วย

เสียใจไหม

หรืออับอาย

หรือกลัวคนตราหน้าว่าเขาจะเอาทั้งพี่ทั้งน้องมาเป็นเมีย

แต่จะว่าไปแล้ว อย่างเธอคงไม่เรียกว่าเมียหรอก บารมีเพียงแต่พลาดไปเท่านั้น อย่างที่คนพวกนั้นเข้าใจนั่นแหละถูกต้องแล้ว เข้าห้องได้ก็นั่งถอนใจเฮือกตรงปลายเตียง ครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรต่อดี

เธอจะลองคุยกับบารมีดูถึงเรื่องความเหมาะสมนี้

คราวก่อนก็ทีหนึ่งแล้วที่เขาพาเพื่อนของเธอมานอนค้างด้วย

เขาควรคำนึงถึงความควรหรือไม่ควร เพราะมันน่าเกลียด เนื่องจากมีบุตรสาวอยู่ร่วมด้วย