15

พอเริ่มต้น เขาก็เอ็ดขึ้นมาก่อนโดยไม่ซักถามอะไรเธอสักคำ

ถอนใจยาวๆ นึกถึงเมื่อเช้าที่นายแม่ให้เธอคอยช่วยงานในครัว ส่วนน้องพราวด์ท่านว่าให้อยู่กับท่าน เลยตอบออกไปแบบแบ่งรับแบ่งสู้

“พลินคิดว่าลูกอยู่กับนายแม่ค่ะ เลย...”

ยังว่าไม่จบ เขาก็ขัดขึ้นก่อน

            “จะมา ‘คิดว่า’ ได้ยังไง น้องพราวด์ลูกของใครกัน ไม่ใช่ของเธอหรือไง แล้วทีหน้าทีหลังเวลามีงานแบบนี้เธอต้องคอยอยู่ดูลูก อย่าปล่อยไปแบบนั้นอีก คนอื่นจะไว้ใจได้ไหม เกิดลูกเป็นอะไรขึ้นมา ใครหน้าไหนมันจะมารับผิดชอบ!”           

พลินก้มหน้านิ่ง ปวดใจจากเมื่อนาทีก่อนยังไม่พอ ตอนนี้ยังต้องมารองรับอารมณ์ของบารมีอีก แต่ก็เลือกที่จะไม่โต้ตอบอะไรเขาออกไป ยิ่งเถียงเรื่องยิ่งยืดยาวออก จึงยอมเป็นคนผิดในสายตาของเขาเสีย และที่เธอไม่ได้ออกมาดูลูกก็เพราะนายแม่ใช้ให้เธอดูความเรียบร้อยที่ในห้องครัว

ถอนใจเฮือก ยืนก้มหน้านิ่ง บารมีที่มองอยู่ตลอดเห็นแล้วนึกโมโห สุดท้ายก็ว่า  

“นายแม่จะพาลูกไปเชียงใหม่ด้วย ท่านบอกเธอหรือยัง”

พลินมัวที่ยังคงมึนๆเนือยๆ ก้มหน้าตอบรับเขาสั้นๆคำเดียว

แว่วเสียงทุ้มตอบกลับมาว่า ‘อืมม์’ คำเดียวเช่นกัน ก็ชั่งใจในวินาทีนั้นว่าน่าจะลองขอร้องบารมีดูดีไหม หลังเอ่ยปากกับนายแม่แล้วท่านไม่เห็นว่าอย่างไร จึงรวบรวมความกล้าบอกเขาอย่างคนหมดหนทาง

“ถ้าเอ่อ...ถ้าพลินขอเลี้ยงลูกต่ออีกสักสองปีได้ไหมคะ ให้พลินแยกกับลูกตอนนี้ พลินทำใจไม่ได้ค่ะ”

บารมียิ้มมุมปาก ท้วงเสียงเนิบ “แล้วเดี๋ยวอีกสองปี เธอก็จะขอเวลาออกไปอีก” ก่อนเท้าความหลัง “ลืมข้อตกลงนั่นแล้วหรือไงพลิน”

“ใครที่ตอนแรกให้เธอไปเอาเด็กออก แล้วใช่นายแม่นี่ไหมเป็นคนบอกให้เธอเอาเด็กไว้ แล้วใครที่รับเงินจากนายแม่ไปเป็นล้านๆไปซื้อข้าวของใช้จนไม่มีเหลือสักแดงเดียว ยังมีหน้าขออยู่เลี้ยงน้องพราวด์จนครบสามขวบถึงยอมไปตามทางตัวเอง ใครมันเอ่ยปากขออย่างที่พูดมา นึกซิ พลิน ใช่แม่ของเธอกับเธอไหม” บารมีพูดความหลังเมื่อครั้งสี่ปีก่อน วันที่เธอกับแม่เข้าไปหาคุณศุภลักษณ์เพื่อบอกเรื่องตั้งครรภ์ ก่อนเหน็บส่งท้าย “คนพวกนี้นี่น่าเบื่อนะ แกล้งทำตัวว่าน่าสงสารทั้งๆที่จริงแล้วเป็นพวกสิบแปดมงกุฎ จ้องแต่จะเอาประโยชน์จากคนอื่น!”

คราวนี้พลินถึงกับหน้าถอดสี หลบตา อึกอักพูดไม่ออก

เขาพูดออกมานั่นถูกแต่ไม่ทั้งหมด เป็นแม่ของเธอเองที่ตอนแรกท่านบอกให้เธอเอาเด็กในท้องออก เพราะท่านมองแล้วว่าเธอยังเด็กแม้จะตั้งครรภ์กับชายผู้ที่มีพร้อมทุกอย่างแต่ทั้งหมดทั้งมวลไม่ได้เกิดขึ้นจากความรัก ยังจำได้ว่าวันนั้นแม่บอกเธอว่า

‘พลินเอ้ย...ลูกยังเด็กนัก มีตอนนี้แล้วหนังสือหนังหาหนูเล่าจะทำยังไง อุตส่าห์สอบติดแล้วจะไม่เรียนหรือ’

พลินสับสนไปหมดในตอนนั้นมันประจวบเหมาะกับอะไรหลายๆอย่าง พลินจึงตัดสินใจเลือกลูก แทนที่จะกลับไปเรียนต่อ และเงินหลักล้านที่บารมีว่ามา พลินก็มีความจำเป็นต้องใช้มัน เธอไม่ได้เอามาถลุงใช้ฟุ่มเฟือยอย่างที่เขาเข้าใจ

แต่พลินก็เลือกที่จะเงียบ ไม่อธิบายอะไรให้บารมีได้รู้

“อะไรกัน ไม่ทันไรเธอก็กลายเป็นคนพูดจากลับกลอกไปแล้ว หรือความจริงเธอเป็นคนแบบนั้น”

บารมียังคงถามจี้ กล่าววาจาส่อเสียดเหน็บแนม รุกคืบเมื่อมีโอกาส อันที่จริงเขานึกเห็นใจพลินอยู่ไม่น้อยกับเหตุการณ์ในค่ำคืนนั้นที่เธอต้องสูญเสียความสาวให้เขาโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว และเขาเองในตอนนั้นก็ตั้งใจจะชดเชยให้พลิน พร้อมจะแต่งงานให้เป็นเรื่องเป็นราวด้วยซ้ำ

แต่พอเขารู้ความจริงทั้งหมดจากมารดา ก็ถึงกับเงิบไปไม่น้อย ต้องยอมใจเด็กสมัยนี้จริงๆ ที่กล้าทำทุกอย่างได้แม้จะเป็นสิ่งผิดสิ่งไม่ดี โดยไม่นึกถึงผลที่ตามมาเพียงเพื่อต้องการแลกกับเงินจำนวนมากๆเท่านั้น

พลินมองตอบบารมีด้วยหัวใจแตกสลาย แววตาคลอไปด้วยหยาดน้ำ ก่อนโต้เขาเสียงสั่น

“พลินไม่เคยคิดอยากจะนอนกับคุณเลยนะคะ คืนนั้นพลินเมาไม่รู้เรื่อง และคุณเองก็เมาเหมือนกันไม่ใช่หรือคะ ตื่นเช้ามาเราถึง...ถึงได้...”

พอได้พูดเรื่องที่ค้างคาในใจมาตลอดแล้วก็หยุดไปต่อไม่ไหว บารมีพูดเหมือนกับว่าที่พลินไปอยู่บนเตียงกับเขาเพราะเธอเห็นแก่เงิน แม้จะมีความจริงอยู่บ้างแต่ไม่ใช่ทั้งหมด

ฉับพลันพลินถอยหลังกรูดเมื่อเห็นว่าบารมีสืบเท้าก้าวเข้ามาหา ใบหน้าเขาปรากฏรอยยิ้มก็จริง แต่เป็นรอยยิ้มมาดร้าย ดวงตาก็ไร้ซึ่งความเป็นมิตรอย่างเห็นได้ชัด

“ก็แล้วเธอเอาเรื่องนี้มาพูดอีกทำไมล่ะ เธอต้องการอะไรกันแน่พลิน”

พลินหน้าซีดเผือด บอกเสียงสั่น “คุณเป็นคนเริ่มก่อนนะคะ”

“ลองนึกดูดีดีสิพลิน ว่าใครกันแน่ที่เริ่มก่อน”

ถามคาดคั้น ยังคงเดินเข้าหาจนตอนนี้ลำตัวแทบจะแนบชิดติดกันอยู่แล้ว แววตาที่เคยดูว่าสงบนิ่งบัดนี้วาววับขึ้นราวกับว่าเขาสนุกกับการไล่ต้อนเธออย่างไรอย่างนั้น

“คุณ...คุณ อย่าเข้ามาใกล้พลินนะ คุณกำลังขู่พลิน คุณไม่ใช่ลูกผู้ชาย” พลินทั้งกลัวทั้งเกรงเขา ปากก็ต่อว่าออกไปเพราะคิดว่าคำพูดพวกนั้นจะช่วยกันเขาออกไปไกลๆจากเธอได้

“เธอก็น่าจะรู้ดีนี่ว่าที่มีน้องพราวด์ออกมานั่น ไม่ใช่เพราะลูกผู้ชายแบบนายบารมีนี่หรอกหรือ ฮืมม์” คราวนี้เขาตวัดแขนรัดรอบเอวของเธอแล้ว พร้อมทั้งดันให้ร่างเต็มอิ่มมีย้ำมีนวลกว่าเมื่อสี่ปีก่อนเข้ามาแนบกับลำตัวของเขา พลินเบี่ยงหน้าหนีทันทีด้วยความประหม่า ใบหน้าร้อนผะผ่าวเมื่อใกล้ชิดกันกว่าที่ควร

“จะว่าไปแล้ว ความรู้สึกคืนนั้นมันก็...เลือนๆเต็มทีแล้วนะ เราน่าจะย้อนอดีตกันหน่อยไหมพลิน” คำพูดของเขามาพร้อมเสียงหัวเราะขรึมๆ ทำให้พลินตื่นตระหนกผงะตาเบิกกว้าง โต้ออกไปทันควัน

“มะ...ไม่นะคะ คุณ...คุณบ้าไปแล้วหรือไง”

พยายามดันอกเขาให้ห่างจากอกของเธอ แต่แล้วกลับเหมือนดันแผ่นหินที่ทั้งหนาทั้งใหญ่เป็นตันๆที่มันเกินกว่ากำลังของเธอจะทานทนไหว แล้วในจังหวะนั้นเองพลินก็เห็นแววตาคมของบารมีวาวแสงขึ้นคล้ายมีลูกไฟเต้นอยู่ข้างในนั้น

ใบหน้าของเขาขยับเข้ามาใกล้เธอทุกขณะ แล้วพลินก็แทบกลั้นลมหายใจ เธอฮึดออกแรงในตอนนี้เอง ผลักเขาจนสุดแขน บารมีไม่ทันตั้งตัวเลยเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว แต่เท่านั้นก็เพียงพอให้พลินตั้งสติแล้ววิ่งหนีเขาไป

พลินพุ่งตัวกลับเข้าห้อง แตะลูกบิดประตูมือสั่นเหมือนคนเป็นไข้ปิดลงอย่างรวดเร็วแล้วยืนพิงอยู่อย่างนั้นเพราะหมดแรงจะก้าวขาแล้วตอนนี้ ก่อนจะค่อยๆทรุดตัวลงนั่งอยู่บนพื้นหลังบานประตู ยกมือขึ้นแตะหน้าอกฝั่งซ้ายพบว่าหัวใจของเธอบีบตัวเต้นรัวแรงและเร็วมาก จนกลัวว่ามันจะกระดอนออกมากองที่พื้นเสียก่อน