5 บทนำ

พลินยังคงรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า ถาม “ฉลองอะไรหรือคะ”

ญาดากวาดสายตาสำรวจน้องสาวก่อนตอบเสียงราบเรียบ ลอบสังเกตอาการของคนเป็นน้องไปพลาง

“งานฉลองสละโสดของพี่กับคุณบารมีน่ะสิ”

“ฉลองสละโสด?”

พลินทวนคำตอบด้วยหัวใจที่เต้นผิดจังหวะไปวูบ งานเลี้ยงฉลองสละโสดของพี่สาวของเธอกับบารมีอย่างนั้นหรือ แสดงว่าทั้งคู่จะแต่งงานกันในเร็ววันนี้อย่างนั้นสิ แล้วความรู้สึกผิดก็แวบผ่านเข้ามาในหัวของพลิน ตัดสินใจในตอนนั้นเองว่าจะไม่ตกลงทำเรื่องเลวร้ายให้พี่สาวต้องทุกข์ใจเป็นอันขาด ฝืนยิ้ม กำลังเอ่ยปากแสดงความยินดี ญาดาก็ว่าขัดก่อน

 “แต่พี่ไม่กล้าบอกน้าพยอมแบบนั้นไง กลัวไม่ให้เรามาด้วย เลยบอกว่ามาฉลองให้เราที่สอบเข้ามหา’ลัยได้ พลินไม่ว่าอะไรพี่ใช่ไหม”

ส่ายหน้าเร็วๆบอกให้พี่สาวสบายใจ ว่าเธอและแม่ไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อยแบบนั้น “ไม่ว่าหรอกค่ะ ดีเสียอีก พลินจะได้อยู่ฉลองด้วย ดีใจด้วยนะคะพี่ดา แสดงว่าพี่ดาเปิดใจ แล้วก็ยอมรับคุณบารมีแล้วใช่ไหมคะแบบนี้”

“...อื้มม์ ถูกใจของหมั้นแล้วก็สินสอดด้วยแหละ พี่เลยเปลี่ยนใจ แต่งก็แต่ง” ญาดาตอบแล้วเสมองไปทางอื่นแทนคล้ายมีอะไรซุกซ่อนอยู่ในใจ

“ดีแล้วค่ะพี่ดา จะว่าไปพลินว่าพี่ดากับคุณบารมีก็เหมาะสมกันมากเลยนะคะ พี่ดาสวย คุณบารมีก็หล่อ สมกันมากๆเลยค่ะ พลินดีใจด้วยนะคะพี่ดา”

“ขอบใจมากพลิน”

สองสาวยิ้มให้กันแล้วขนของลงจากรถต่อจากนั้น

มีรถขับเข้ามาในบริเวณบ้านพักชายทะเลอีกเกือบสิบคัน เป็นเพื่อนชายหญิงของญาดาแทบทั้งสิ้น ที่เหลือเธอไม่คุ้นหน้าคงเป็นเพื่อนของฝ่ายชาย และที่ทำให้พลินใจสั่นก็เห็นจะเป็นรถคันที่ขับเข้ามาเป็นลำดับท้ายสุด ชายคนที่กำลังเลื่อนขั้นมาเป็นพี่เขยของเธอ

บารมีลงมาแล้วเดินอ้อมไปที่ตอนท้ายรถของเขา ญาดาที่มองดูอยู่ตลอดแตะแขน วานพลิน

“ไปช่วยพี่เขายกของหน่อยไป” ญาดาบอกจบแววตาดูกระวนกระวาย แต่พลินไม่ได้สังเกต เจ้าหล่อนเอาแต่มองโทรศัพท์ในมือของตนเองอยู่ตลอด คล้ายรอสายของใครบางคน

“ค่ะ” รับคำพี่สาวแล้วเลยเดินเก้ๆกังๆเข้าไปหาชายหนุ่มมาดสุขุมที่เคยพบหน้ากันมาหนหนึ่งแล้วในร้านอาหารเมื่อคราวก่อน พลันแววตาเด็กสาวปรากฏอารมณ์ชนิดหนึ่งขึ้นก่อนจางหายไป เจ้าตัวเดินไปหยุดยืนห่างๆบอกด้วยทีท่าเกร็งๆ

“ให้พลินช่วยยกอันไหนบ้างคะ”

บารมีหยุดมือที่แยกถุงตรงท้ายรถมองตอบมาบอกเสียงเรียบ

“ไม่เป็นไรครับ ของมีไม่เยอะ”

“ให้พลินช่วยถือเถอะค่ะ มีแต่ของหนักๆทั้งนั้นเลย”

บารมีที่หันไปหยิบของ มองกลับมาแวบหนึ่งแล้วส่งถุงที่เบาที่สุดให้ถือเพียงใบเดียวเท่านั้นเพราะขี้เกียจยืนยื้อกันไปมา ไม่ใช่วิสัยของเขาแต่ไหนแต่ไรแล้ว พลินมองของที่เหลือแล้วก็ว่า

“พวกนั้นล่ะคะ ให้พลินช่วยถือไหม”

 “พอแล้ว ตัวเล็กเท่าลูกหนูจะถืออะไรไหว”    

“ให้พลินช่วยเถอะค่ะ พลินถือไหว”

“ว่าที่นิสิตมอ... “เอ่ยชื่อมหาวิทยาลัยที่พลินสอบติดและกำลังจะเข้าไปศึกษาต่อ แล้วบ่นทิ้งท้าย “หัวดื้อแบบนี้ทุกคนหรือไงนะ” พลินไม่ได้สนใจว่าอีกฝ่ายรู้เรื่องของตนเองได้อย่างไร บ่นอุบแก้อาการขวยเขิน

“ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ พลินแค่อยากช่วย ไหนๆเราก็จะได้เกี่ยวดองกันแล้ว”

ได้ยินอีกฝ่ายพูด บารมีขมวดคิ้วจนแทบผูกกันเป็นปม ผุดรอยยิ้มขึ้นมุมปาก บอกตัดรำคาญ

“งั้นเอานี่ไปอีกถุง”

เขาส่งอีกใบหนึ่งให้เธอ จังหวะนั้นเองที่พลินยื่นมือออกไปรับจนสัมผัสโดนปลายนิ้วเรียวยาว ที่มีเล็บมนสวยดูแข็งแรงของเขาเข้าก็ให้ใจสั่น คล้ายถูกกระไฟฟ้าไหลเข้าสู่ร่างกายเลยกระตุกมือกลับมา ใบหน้าออกร้อนซู่ ยืนนิ่งตรงนั้น ได้ยินบารมีถาม

“หนักล่ะสิ”

“ไม่ค่ะ ไม่” พลินรีบตอบรับพร้อมยิ้มน้อยๆเก้อเขิน รุดหน้าไปก่อน ทิ้งให้บารมีมองตามด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

เสียงเพลง เสียงพูดคุยสรวลเสเฮฮาดังแว่วพร้อมเสียงคลื่นลมทะเล จวบจนพระอาทิตย์คล้อยต่ำลง เครื่องดื่มมึนเมาที่ตั้งวงเล็กๆขยายกว้างมากขึ้น

“น้องสาวแกหรือดา” เพื่อนคนหนึ่งคนญาดาถาม มองพลินก่อนยกเครื่องดื่มสีสวยในแก้วจิบ

“อือม์” ญาดาตอบออกมาง่ายๆคำเดียว