4 บทนำ

พลินมองพี่สาวที่มีท่าทีขัดแย้งในตัวเอง ตอนที่เห็นคุยกับบารมีดูยิ้มแย้มสดชื่นดีนี่นา มาบัดนี้ทำไมคล้ายไม่ชอบใจที่จะได้แต่งงานกับเขา ก่อนปัดความคิดพวกนั้นทิ้งไป

ญาดาเล่าต่อว่าบารมีเอาแต่ทำงานไม่ค่อยสนใจเธอ ขนาดว่าผู้ใหญ่คุยเรื่องหมั้นหมายเอาไว้แล้ว กลับไม่เคยชวนญาดาออกไปเที่ยวไหนด้วยกันเลย พอฟังมาถึงตรงนี้ก็ค่อยเข้าใจมากขึ้น

ที่แท้ญาดาคงน้อยใจเขานี่เอง ที่กำลังจะแต่งงานกันอยู่แล้วแต่ไม่ค่อยได้มาดูแล รู้ว่าญาดาชอบคนเอาอกเอาใจ แต่ท่าทางของบารมีไม่ใช่คนจะเอาใจใครได้เลย

“พี่ว่าอยู่กับสวนกับไร่แบบนั้น จะรวยแค่ไหนกันพลินว่าไหม” ญาดาชวนคุยต่อ สายตาคล้ายประเมิน มองไปทางโต๊ะของบารมีอย่างครุ่นคิด “แล้วพลินเห็นไหมว่าเขาน่ะขรึมจะตาย ถามคำตอบคำ แล้วก็ยังระเบียบจัดมากด้วยนะ” ถอนใจเฮือก บ่นต่ออีก “ไม่รู้ว่าเขารักพี่จริงหรือเปล่า”

พลินยิ้มก่อนว่า “ท่าทางคุณบารมีคนนั้น เขาดูเป็นคนรักใครรักจริงออกค่ะพี่ดา”

“พลินจ๋า อย่าเชื่อมั่นอะไรแบบนั้นเลยนะพี่ว่า แล้วใจของพี่น่ะนะ ถ้าต้องแต่งงานกันจริงๆพี่ก็อยากได้คนที่รวยอยู่แล้ว ไม่ใช่ต้องมาช่วยกันทำมาหากิน ต้องมาเริ่มทำอะไรเองทั้งหมดแบบเขาน่ะ พลินเข้าใจใช่ไหม ไอ้แบบที่ต้องมาช่วยกันปากกัดตีนถีบเนี่ย พี่ไม่ค่อยอยากเชื่อน้ำหน้าเท่าไรหรอกว่ามันจะไปรอด จะสู้คนที่เขารวยอยู่แล้ว หรือไม่ก็พวกที่เขาทำงานช่วยทางบ้านแบบนั้นได้หรือ นั่นน่ะยังไงก็ถือว่ามีพ่อแม่ช่วยซัพพอร์ต ยังไงก็ไม่น่าจะมีทางล้มได้หรอก”

          ญาดาว่าในหัวคิดไปถึงชายอีกคนที่ตนกำลังสนใจเขาอยู่ ก่อนบุ้ยปากไปทางบารมีอีกรอบ ถามน้องสาว

“พลินดูคนที่นั่งอยู่โต๊ะข้างหลังเขาสิ”

“ทำไมหรือคะ”

“ก็พวกลูกน้องของคุณบารมีน่ะสิ นี่รู้ไหมว่าเป็นพวกขี้คุกทั้งนั้นเลยนะ...นึกแล้วขยะแขยง ลองคิดเล่นๆดูนะ ถ้าพี่แต่งเข้าไปอยู่ที่บ้านเขาแล้ว วันดีคืนดีมันเกิดบ้า ลุกขึ้นมาปู้ยี้ปู้ยำพี่แล้วฆ่าพี่ทิ้ง พี่จะทำยังไง”

“พี่ดาคิดมากไปแล้วค่ะ บางคนที่เขาเคยติดคุกมาก่อน ออกมาแล้วก็กลับตัวกลับใจเป็นคนดีมีเยอะแยะไปนะคะ แล้วพลินว่า...” เด็กสาวมองคนเหล่านั้นที่พี่สาวบอกว่าน่ากลัว “พลินว่าพวกเขาก็ไม่เห็นจะน่ากลัวตรงไหนเลยนะพี่ดา”

“ใช่สิ เราน่ะชอบคุณบารมีเขาแล้วนี่ อะไรอะไรก็เห็นว่าดีว่างามไปหมดนั่นแหละ” ญาดาว่ายิ้มๆ อย่างต้องการหยั่งเชิงน้องร่วมบิดา

“ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ” ปากบอกปัด แต่ใจก็เต้นตูมตาม ด้วยกลัวว่าพี่สาวจะเข้าใจตนเองผิด “พลินไม่คิดถึงเรื่องรักเรื่องใคร่หรอกค่ะ พลินยังต้องเรียนหนังสือ”

“จ้า ยัยแม่ชี” ญาดาว่าแล้วก็หัวเราะชอบใจ

พลินรีบยิ้มรับคำที่พี่สาวว่าทันที แล้วเงียบฟังพี่สาววิจารณ์ชายคนนั้นต่ออีกพักใหญ่ หัวข้อสนทนาค่อยเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นต่อจากนั้น สองสาวรับประทานอาหารจนเรียบร้อยดีแล้วจึงกลับเข้าบ้านในเวลาต่อมา

อีกร่วมสองสัปดาห์จวนเจียนที่พลินจะต้องเข้าไปรายงานตัวที่มหาวิทยาลัยในกรุงเทพอยู่รอมร่อ ญาดาก็เข้ามาหาที่ในห้องครัวตอนใกล้เที่ยง แต่ไม่พบคนที่ต้องการเจอจึงถามเด็กในบ้านคนหนึ่งที่อยู่แถวนั้น

“น้าพยอมล่ะ”

คนถูกถามหน้าเหรอไปครู่เดียวเพราะไม่รู้ว่านางพยอมหายไปไหน จังหวะนั้นเองก็เห็นคนถูกถามหาเดินเขยกๆเข้ามาทางหลังบ้าน

“หายดีหรือยังคะน้าพยอม”

ญาดาทักขึ้นก่อนเป็นคำแรก ด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานน่ารัก พอรู้มาบ้างว่าอีกฝ่ายไม่ใคร่สุขสบายกายเท่าไรนัก เจ้าตัวทำงานหนัก มาประจวบเข้ากับไปล้มหลังกระแทกพื้นอีกเลยยิ่งแย่ แว่วว่าเข้าออกโรงพยาบาลอยู่หลายรอบแล้วเหมือนกัน และที่ทำเป็นทักถามผิดจากคราวก่อนก็เพราะมีจุดประสงค์

“ยังมีปวดอยู่หน่อยๆค่ะคุณดา”

นางพยอมตอบถนอมคำ แม้ความจริงยังเจ็บปวดอยู่มากก็ตามที แต่ไฉนใครเลยจะมาสนใจอาการเจ็บป่วยของคนอื่น หากไม่ได้สนิทชิดเชื้อกัน

“ไปหาหมอหรือยังคะ”

ญาดายังคงแสดงท่าทีเป็นห่วงเป็นใยผิดจากคราวก่อน

“ไปมาแล้วค่ะ หมอว่าอาการแบบนี้ต้องผ่าถึงจะหายน่ะค่ะ”

            “อุ๊ย! ถึงขั้นต้องผ่าเลยหรือคะ หมอที่ไหนคะเนี่ย” ญาดาถามด้วยท่าทางกระตือรือร้นใส่ใจแม้ความจริงแล้วจะไม่อยากรู้เท่าไรก็ตาม

            “โรง’บาลบ้านเรานี่ล่ะค่ะ” โรงพยาบาลจังหวัดก็คือโรง’บาลบ้านเราอย่างที่นางพยอมเอ่ยถึง ญาดาเลือกเข้าไปนั่งลงใกล้ๆกับนางพยอม พูดคุยด้วยทีท่าสนิทสนมกว่าทุกคราว

            “ฮืม...ดาเคยได้ยินว่าผ่าแล้วแย่กว่าเดิมอีกนะคะ”

“ค่ะ น้าก็เคยได้ยินเขาว่ามาแบบนั้นเหมือนกัน เลยต้องทนเอา ปวดมากค่อยกินยาทายาเอาค่ะ พอทุเลาลงบ้าง”

ญาดาเบื่อจะคุยเรื่องอาการเจ็บป่วยของคนอื่นอีกต่อไป แล้วเลยเข้าเรื่องของตนทันที “แล้วนี่...” สายตาหวานชวนฝันของบุตรสาวสุดรักนายสมมองกวาดไปทั่วบ้าน ค่อยเอ่ยปากถาม “พลินไปไหนคะ”

“จะให้ทำอะไรหรือคะ เดี๋ยวน้าเรียกให้ค่ะ”

“ว่าจะพาไปเที่ยวทะเลด้วยน่ะค่ะ เนี่ยค่ะพอเขาไปเรียนแล้วคงไม่ได้เที่ยวไหนแน่ๆ ดาเลยอยากพาน้องไปฉลองก่อน ได้ไหมคะน้าพยอม” สาวงามร่ายยาว ออดอ้อนฉอเลาะเพื่อโน้มน้าวให้นางพยอมออกปากอนุญาต

“แล้วแต่เขาเถอะค่ะ น้าไม่ว่าอะไรหรอก...นู่นมาพอดี”

พลินเดินตามเข้ามาจากทางหลังบ้าน สองมือหิ้วข้าวของพะรุงพะรังเข้ามาด้วย พอเห็นญาดาก็ชะงักหน่อยหนึ่ง ก่อนฝืนยิ้มถาม พยายามทำตัวให้เป็นปกติ

“มีอะไรหรือคะพี่ดา”

“จะมาพาเราไปเที่ยว ไปด้วยกันนะพลิน” หญิงงามผู้พี่เอ่ยชวนทันทีไม่มีปี่มีขลุ่ย คนถูกชวนหน้าเหรอเมื่อวางของในมือลงแล้ว มองสบตากับมารดา ก่อนถามกลับด้วยสีหน้างงงัน

“เดี๋ยวนะคะ เที่ยวที่ไหนคะพี่ดา”

“ไปเที่ยวทะเลน่ะสิ ไปไหม”

“อยากไปไหมละลูก” นางพยอมหันมาถามเอากับบุตรสาวของตน พลินมองพี่สาวที่ส่งสายตาคาดหวังมาให้ ญาดารู้ว่าพลินไม่ค่อยได้ไปเที่ยวที่ไหน และการนำตัวเลือกของสถานที่ที่เป็นทะเลมาเชิญชวนก็จูงใจพลินอยู่ไม่น้อย พลินมองตอบพี่สาวแล้วเลยตอบรับคำชวน และการพยักหน้าของพลินก็เปลี่ยนชีวิตของเด็กสาวให้ก้าวกระโดดข้ามไปอีกขั้นในตอนนั้นเอง

ถึงวันนัดหมาย ญาดาขับรถมาด้วยตัวเอง

จุดหมายคือบ้านพักชายทะเลที่พลินเพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรก

“เราจะอยู่กันกี่วันคะพี่ดา” พลินถามทันทีที่ลงรถ แววตาเป็นประกาย ดีใจที่ได้มาเที่ยวทะเล และดีใจมากกว่าคือคนที่พาเธอมาเป็นพี่สาวของตัวเอง ตอกย้ำความคิดที่ว่าญาดาช่างงามทั้งกายและใจ อย่างหาใครมาเปรียบเทียบมิได้

“อยากอยู่กี่วันล่ะ” ญาดาถามยิ้มๆแทนที่จะตอบคำของน้อง

“ฮืม...บรรยากาศดีแบบนี้นะ” พลินที่มาเที่ยวทะเลได้ไม่ถึงสามครั้งดีบอกพร้อมสูดอากาศเข้าปอด ยิ้มแต้ ตอบด้วยสีหน้าทะเล้นนิดๆ “พลินอยากอยู่ตลอดไปเลย ได้ไหมคะ”

“งั้นมาช่วยกันยกของลงก่อน แล้วจะให้อยู่ไปเลยตลอดชีวิต เออ...นี่ พี่มีเรื่องจะสารภาพแหละ” ญาดาบอกเสียงอ่อยในตอนท้าย พลินหยุดยิ้ม ถามกลับ

“เรื่องอะไรคะพี่ดา”              

“คือ จริงๆแล้ว ที่พี่ชวนมาเนี่ย คือ มันเป็นงานเลี้ยงฉลองของพี่กับคุณบารมีน่ะ”

พลินยังคงรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า ถาม “ฉลองอะไรหรือคะ”