ตอนที่ 3 เรือนหอ

​ "ว่าแต่แกเหอะ แกมายังไงน่ะ มากับใครเหรอ" ม่านไหมรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่ได้เห็นเพื่อนสนิทที่นี่

"มากับพี่ชายน่ะ ฉันเห็นว่าแกกำลังชื่นมื่นอยู่กับสามีเลยไม่ได้เข้าไปทักกลัวทำลายบรรยากาศความหวานกัน" อีกคนพูดจาจีบปากจีบคอเล่นเอาผู้ที่ถูกล้อเลียนรู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมาจนต้องควักน้ำใส่หญิงสาวข้าง ๆ เล่นแก้เขิน

"นี่แน่ะ!"

"โอ๊ย! เล่นอะไรของแกเนี่ย" ม่านไหมโวยเล็กน้อยก่อนที่ทั้งคู่จะส่งยิ้มให้กันและกัน "ทำไมวันนี้แกแต่งตัวแบบนี้เนี่ย หรือว่าพอแต่งงานแล้วเปลี่ยนเป็นสาวเรียบร้อยเลยเหรอคะคุณม่านไหม"

"มันเชยมากเลยเหรอ" ดีไซเนอร์สาวเอ่ยถามเพื่อนอีกครั้ง เธอเป็นถึงดีไซเนอร์เครื่องประดับ เรื่องรสนิยมของการแต่งตัวก็ไม่เป็นสองรองใคร ต้องยอมรับว่าชุดที่สามีเลือกให้นั้นไม่ใช่สไตล์ของเธอ

ม่านไหมในตอนนี้ไม่มีความมั่นใจในชุดที่สวมอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว

"เชยสะบัดเลยแก แต่ว่าดีที่แกเป็นคนใส่ถ้าลองเป็นฉันก็คงกลายเป็นอีป้าถือกระจาดเดินเข้าวัด" เอวาตอบกลับไปตามความคิดตนเอง

"ก็พี่ปีน่ะสิ เขาเป็นคนเลือกให้ฉัน ฉันก็จำใจใส่มาเนี่ย"

"เขาเลือกให้อีกแล้วเหรอ ฉันว่าสามีแกก็แปลก ๆ อยู่นะ"

"แปลกยังไงเหรอ"

“ไม่รู้สิ เหมือนเขาไม่ได้...” ไม่ได้ชอบที่ม่านไหมเป็นตัวของตนเอง

“ไม่ได้อะไรเหรอ”

“ช่างมันเถอะ บางทีฉันอาจจะคิดไปเองคนเดียวก็ได้” เธอตอบปัดเพื่อไม่ให้เพื่อนคิดมาก แต่ในใจนั้นแอบสงสัยไม่น้อยเลยว่าแสนปีคนนี้ต้องมีอะไรที่ไม่เหมือนคนปกติทั่วไป เพราะเขาดูจะจัดการแทบทุกอย่างในชีวิตของม่านไหมไปเสียทั้งหมดถึงขั้นจู้จี้เลยก็ว่าได้ โดยที่ม่านไหมเองก็ไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่ากำลังถูกอีกคนควบคุมอย่างสมบูรณ์

แต่ก็อย่างที่เธอพูดไปว่าบางทีแล้วอาจเป็นเธอเองที่คิดมากไปเท่านั้น เรื่องนี้ก็คงต้องรอดูอยู่ห่าง ๆ เพราะอย่างไรเพื่อนเธอก็แต่งงานกับเขาไปแล้ว แต่งแบบชนิดไม่ฟังเสียงค้านใครเลยนั่นแหละ

.

.

"พี่ปีคะ คือไหมมีเรื่องจะคุยด้วยน่ะค่ะ" ชีวิตคู่ที่เพิ่งเริ่มต้นได้ไม่นานทว่าทั้งคู่นั้นยังคงอาศัยอยู่ที่บ้านใหญ่ของคุณนายเม็ดพลอย ซึ่งเมื่อสองสามวันที่ผ่านมาพวกเธอก็เพิ่งเห็นว่าบางเรื่องมันดูจะไม่ค่อยสะดวกกับการที่ต้องอยู่บ้านเดียวกับมารดาเช่นนี้ อย่างน้อยเมื่อแต่งงานแล้วก็ต้องออกไปมีบ้านและชีวิตที่ส่วนตัวขึ้นกว่าเดิม

แน่นอนว่าเรื่องนี้นั้นไม่ใช่เพียงแค่ม่านไหมที่คิด เพราะพ่อแม่ของม่านไหมเองก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง แค่เพียงจะมาเยี่ยมหาลูกสาวยังต้องคิดหนักเพราะไม่ได้มีแค่ลูกคนเดียวที่อยู่ ของฝากติดไม้ติดมือก็ต้องเตรียม แถมเห็นอะไรขัดใจจะไปเจ้ากี้เจ้าการเหมือนแต่ก่อนก็คงไม่เหมาะ

"เรื่องอะไรเหรอครับ เอ้อ! พี่เองก็มีเรื่องจะบอกกับไหมอยู่เหมือนกัน"

"เรื่องอะไรเหรอคะ" หญิงสาวเดินเข้าไปทิ้งตัวในอ้อมแขนสามีด้วยความคุ้นชิน ก่อนโอบกอดรอบคอของอีกคนพร้อมรอคำตอบ

"พี่ว่าจะพาไหมไปดูที่หนึ่ง พี่ว่าไหมต้องชอบแน่เลย" คนตัวเล็กที่ได้ยินเช่นนั้นก็ลืมสิ้นถึงเรื่องราวที่เธอเตรียมเอาไว้ก่อนหน้านี้ หญิงสาวรับประทานอาหารเช้ากับสามีและเตรียมตัวไปยังสถานที่ที่แสนปีได้พูดเอาไว้

.

.

รถยนต์คันหรูแล่นไปยังท้องถนนที่เต็มไปด้วยรถรามากมาย โชคดีที่พวกเขานั้นไม่ต้องทำงานเป็นเวล่ำเวลาเหมือนอย่างใคร ทำให้เรื่องพวกนี้ไม่มีผลให้ชีวิตต้องรีบร้อน ร่างผอมบางมองไปที่ข้างทางด้วยความตื่นเต้นเพราะว่ามันเริ่มออกมาอยู่นอกเมืองนิดหน่อย หากแต่สิ่งอำนวยความสะดวกก็ยังมีครบครันจนเธอเริ่มสงสัยแล้วว่าสามีตนเองนั้นจะพาไปที่ไหนกันแน่

"เราจะไปไหนกันเหรอคะพี่ปี" เสียงหวานเอ่ยถามพร้อมกับหยิบเอาเจ้าขนมปังแบรนด์โปรดที่ชอบใส่เข้าปากอย่างไม่คิดอะไรมาก

"เดี๋ยวก็รู้ครับ แต่พี่ว่าไหมหยุดกินขนมก่อนดีไหมของพวกนี้มันมีไขมันและน้ำตาลเยอะเลยนะ เดี๋ยวหุ่นไหมจะเสียเอาได้ไม่ดีต่อสุขภาพนะครับ" ทันทีที่ได้ยินคำนั้นม่านไหมก็ย่นจมูกเล็กน้อย ครั้งนี้เธอรู้สึกขัดใจมากแต่เมื่อผู้ชายบอกขนาดนี้ มีหรือที่เธอจะไม่ยอมทำตาม

"อื้อ ก็ได้ค่ะ" คนขับรถส่งมือมาหาคนตัวเล็กข้างกาย ก่อนลูบที่หัวทุยเบา ๆ ราวกับให้รางวัลเด็กดี เนี่ย...ถ้าหากไม่ติดว่าขับรถอยู่ตัวเขาก็อยากจะหอมแก้มยัยคนนี้ไปสักฟอดโทษฐานที่เชื่อฟังและทำตัวน่ารักเกินไป

รถสปอร์ตคันหรูนั้นขับผ่านเส้นทางที่แออัดมาจนถึงทางที่เรียกว่าค่อนข้างโล่งก่อนจะเลี้ยวเข้าไปยังหมู่บ้านหนึ่งที่มีแต่คนฐานะดีเท่านั้นถึงจะเข้ามาอยู่ได้ หญิงสาวได้แต่มองก็สงสัยไม่หยุดแต่ไม่คิดเอ่ยถามอีกคนเป็นครั้งที่สองและทำได้เพียงรอให้ถึงที่หมายเท่านั้น กระทั่งล้อของสปอร์ตคาร์หยุดนิ่งอยู่หน้าบ้านใครสักคนที่ดูแล้วร่มรื่น มองจากภายนอกก็รู้สึกว่าที่นี่น่าอยู่พอสมควร

"ถึงแล้วครับคนดี" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับปลดสายคาดให้ก่อนเดินอ้อมไปยังอีกฝั่งเพื่อเปิดประตูรถให้ภรรยา

"ที่นี่คือที่ไหนเหรอคะ" หญิงสาวเอ่ยถามอีกครั้งด้วยความอยากรู้ เพราะตั้งแต่ประตูหน้าบ้านนั้นก็ยาวมากกว่าสามร้อยเมตรกว่าจะถึงหน้าบ้านจริง ๆ และตลอดทางนั้นก็มีทั้งทุ่งดอกไม้นานาชนิด มีสนามหญ้าและต้นไม้ให้ความร่มเย็นอยู่ตลอด มันเป็นที่ที่ไม่ค่อยได้เห็นในย่านเมืองเช่นนี้ อดคิดไม่ได้ว่าราคาคงจะสูงพอตัว

"ที่นี่คือเรือนหอของเราไง" คนตัวเล็กดวงตาลุกวาวเมื่อได้ยินเช่นนั้น บ้านหลังนี้ประเมินจากสายตาก็ไม่รู้ว่ากี่ร้อยล้าน ทว่าที่นี่กลับดูอบอุ่นตั้งแต่ทางเข้ามาเธอก็รู้สึกว่ามันน่าอยู่มาก ไม่ทันให้เธอได้สังเกตรอบ ๆ ตัวได้นานก็มีหญิงวัยกลางคนกำลังเดินออกมาจากด้านในพร้อมใบหน้าเปื้อนยิ้ม

"สวัสดีค่ะคุณแสนปี มาแล้วเหรอคะ" ร่างท้วมเอ่ยถามและเอียงคอเล็กน้อยจ้องมองมาที่หญิงสาวผู้ยืนเคียงข้างเจ้านายอย่างเป็นมิตร

"สวัสดีครับป้าชม นี่ม่านไหมภรรยาของผมเอง ม่านไหมนี่ป้าชมครับเป็นผู้ดูแลบ้านนี้" แสนปีแนะนำให้ทั้งสองคนได้รู้จักกันเรียบร้อยก่อนจะพาเดินเข้ามาด้านในโดยมีป้าชมเป็นผู้เดินนำเข้ามา

"โห บรรยากาศดีมาก ๆ เลยนะคะเนี่ย ตกแต่งก็ดีมีเอกลักษณ์ ถ้ามีลูกสักสองคนคงวิ่งเล่นไปมาในบ้านกันสนุกแน่"

เพล้ง!!

ทันทีที่ได้ยินนายหญิงของบ้านเอ่ยออกมาเช่นนั้น คนที่เดินเข้าไปยกน้ำมาให้ก็ถึงกับมือไม้อ่อน

"ป้าชม!! เป็นอะไรไหมคะเนี่ย" ม่านไหมรีบวิ่งเข้าไปดูแม่บ้านที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไรถึงได้ทำเจ้าถาดที่มีน้ำเปล่าจำนวนสองแก้วร่วงจากมือได้

"ปะ ป้าไม่เป็นอะไรค่ะ" เธอตอบกลับนายหญิงด้วยสีหน้าที่เจื่อนลงถนัดตา ดวงตาเหี่ยวย่นมองหน้าภรรยาคนใหม่ของเจ้านายไม่วาง